Friday, 23 September 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(ဇာတ္သိမ္း)



(ႏုငယ္) ဟလို..
***** ငယ္ .ေမာင္ပါ။ ေမာင္ ၾကားခ်င္တဲ႕ စကားေၿပာမွာလား ေၿပာ..

(ႏုငယ္) အင္း. ေၿပာမွာ.
*****ဟာ တစ္ကယ္ .................ဒါဆို ခုေၿပာေတာ႕

(ႏုငယ္)အင္း.. ဘယ္ကေနစေၿပာရမလဲ ဆိုေတာ႕ ။ ဒီလိုရွိတယ္ေလ
**** ဟိတ္ မညစ္ပတ္ေၾကးကြာ.. ေတာ္ၾကာ ဟိုတစ္ခါလို ဖုန္းကဒ္ကုန္သြားအုန္းမယ္

(ႏုငယ္) ဟားဟာဟား... အင္းပါ ေနာက္ေတာ႕ ဘူး ေမာင့္ သေဘာအတိုင္းပါပဲ ရွင္။ ေမာင္ၿပန္လာတာနဲ႕ ငယ္တို႕ လက္ထပ္ၾကမယ္။ခုထဲ ကငယ္ အလုပ္ထြက္စာ တင္ထားလိုက္ေတာ႕ မယ္။ ကဲ ေက်နပ္ၿပီးလား။
******* ေက်နပ္ၿပီ ေက်နပ္ၿပီ အေမ႕ ဆီကို ဖုန္းဆက္မယ္။ ႏုငယ္ နဲ႕ အေမ နဲ႕ ေမာင္ၿပန္မလာခင္စီစဥ္စရာ ရွိတာ စီစဥ္ထားေတာ႕ ေနာ္။ ခု ေမာင္ၿပန္လာဖို႕ က ၆လပဲ လိုေတာ႕ တာေလ။ ဒီဇင္ဘာမွာ ေမာင္တို႕ မဂၤလာေဆာင္မယ္။ၿပီးရင္ ဟန္းနီးမြန္း ခရီး ဘယ္ကိုထြက္မလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ႏုငယ္နဲ႕ ေမာင္အတြက္ လတိုင္းစုထားတဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ထဲက ပိုက္ဆံေတြထုတ္ၿပီး ေမာင္တို႕႕ ရဲ႕ ခ်စ္အိမ္ေလးကို ၀ယ္ဖို႕ ငယ္ ရန္ကုန္ၿပန္ၿပီး အိမ္လိုက္ရွာေတာ႕ ။ အခ်ိန္ဆြဲမေနနဲ႕ ေနာ္။ ေမာင္ၿပန္လာမွ စီစဥ္ဆို ေနာက္ထပ္ သံုးေလးလ ေစာင့္ရအုန္းမွာ ..ေစာင့္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူး လြမ္းလွၿပီ

(ႏုငယ္)ေမာင္.. အကြက္ေစ႕ လွခ်ည္လားလို႕ ။ ဘယ္ထဲက စဥ္းစားထားလဲ မသိဘူး ။တစ္ကယ္ပဲ။
***** ဟားဟား အဲဒါႏုငယ္ဆီက အက်င့္ ပိုးကူးတာေလ။ ငယ္က ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စနစ္တစ္က် စီစဥ္တတ္တာ မဟုတ္လား။ ေဟာ... ငယ္ ဖုန္းကဒ္ကုန္ေတာ႕ မယ္ထင္တယ္။ ေမာင္ ၿပန္မေခၚေတာ႕ ဘူးေနာ္။ အိမ္ကိုလည္း ဖုန္းဆက္ရအုန္းမွာ မို႕ လို႕။ ငယ္ကို လြမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ခ်စ္တယ္ငယ္။

(ႏုငယ္) အင္းပါ။ေမာင္ရဲ႕ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္..ၿပီးေတာ႕႕

တီ..........................................
ေဟာ ဖုန္းက်သြားၿပီ။ စကားေၿပာခ်ိန္ေလးနည္းလိုက္တာ..

ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္ၿပန္လာမယ္႕ ရက္ေတြနီးလာေလ။ ကြ်န္မရင္ေတြပိုခုန္လာေလေပါ့။ ေမာင္ႏွင့္ကြ်န္မတို႕ ေနမယ္႕ တစ္ထပ္တိုက္ ၿခံ၀န္းေလးႏွင့္ အိမ္ေလးလည္း ၀ယ္ထားၿပီးၿပီ။ ၿပီးေတာ႕ အိမ္ထဲကို ထည့္မယ္႕ ပစၥည္းေတြလည္း ၀ယ္ၿပီးေနရာခ်ထားၿပီးၿပီ။ ကြ်န္မလည္း အလုပ္ကတရား၀င္ထြက္စာမရေသးေပမယ္႕ ခြင့္ရက္ရွည္ယူလိုက္ၿပီး ေမာင့္ေမေမႏွင့္ အတူ စီစဥ္စရာရွိတာေတြ လိုက္စီစဥ္။ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ အိမ္က ေမေမကဆို ၀တ္ဖို႕ အ၀တ္အစား အားလံုး သူကိုယ္တိုင္စနစ္တစ္က် လိုက္စီစဥ္ေပးသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ေမေမကပါ ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴႏွင့္ အသာတစ္ၾကည္ဆိုေတာ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ပီတိ ေၿပာၿပရင္ ရင္ထဲက အရွိအတိုင္းေတာင္ မီမယ္မထင္ဘူး။ ေမာင္ကေတာ႕ ဒီၾကားထဲ ခဏခဏ ဖုန္းဆက္လို႕ လြမး္တဲ႕ စကား ေတြေၿပာသည္ ၿမန္ၿမန္ၿပန္လာခ်င္ေနတဲ႕ အေၾကာင္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ကိုေၿပာေနေတာ႕ သည္။ ထပ္ပါေစေလ ကြ်န္မလည္း ၾကားခ်င္ေနတာပဲ ဟာကို.အဟင္း

(ေဒၚၾကဴ) သမီးေရ ..ေအး ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာလား။ ေအး အေမ႕ ဆီခဏလာခဲ႕ ပါလား။ ဒီမွာ ေလ သမီးအေဖၾကီးက သမီးတို႕ ဖို႕ ကုတင္နဲ႕ ေမြ႕ယာ၀ယ္မလို႕ ေလ။ အဲဒါ သမီးမၾကိဳက္မွာစိုးလို႕ ။ ကားေလးငွားၿပီး တစ္ခ်က္ေလာက္လာၾကည့္ပါလားသမီးရယ္။

(ႏုငယ္) ဟုတ္ ေမ.. သမီးခုထြက္ခဲ႕ မယ္။ ဘယ္ေနရာလည္းေၿပာေလ အင္း..ေၾသာ္ဟုတ္ၿပီး ဟုတ္ၿပီး သမီးအဲဒီေနရာကို သိတယ္ေမ။ ခုထြက္လာခဲ႕ မယ္ေနာ္။


(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ဘယ္သူဖုန္းဆက္တာလဲ။

(ႏုငယ္) ေမာင့္ရဲ႕ အေမပါ ။ ကုတင္နဲ႕ ေမြ႕ ယာ၀ယ္ေပးမလို႕ ေလ။ သမီးတို႕ အတြက္ အဲဒါ ၾကိဳက္မၾကိဳက္လာၾကည့္ပါဆိုလို႕ ။

(ေဒၚခ်ဳိ) အင္း ေကာင္းပ။ သမီး..

(ႏုငယ္) ရွင္...

(ေဒၚခ်ဳိ) သမီးေလးေရြးခ်ယ္တဲ႕ လမ္းမွန္တယ္။အေမ႕ နည္းနည္း အတၱၾကီးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ႕ သမီးကိုယ္တိုင္ကလဲ ၿဖစ္သင့္ ၿဖစ္ထိုက္တဲ႕ အေၿခအေနတစ္ခုမွာမွ သမီးလုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ႕ သမီးနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မွာ အေမ မွားသြားတယ္ သမီး။ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးသင့္တယ္ ၿပီးေတာ႕ လမ္းညြန္ေပးရံု လမ္းၿပေပးရံုဆို လံုေလာက္ၿပီး ဆိုတာ အေမ နားလည္သြားၿပီ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ အတင္းအၾကပ္ သြန္သင္ညြန္ၿပတယ္ဆိုတာ အေမကိုယ္တိုင္လည္း ပင္ပန္းသလို သြန္သင္ ညြန္ၿပခံရတဲ႕ သူ အတြက္လဲ ပင္ပနး္တယ္ေလ။သမီး မွန္ပါတယ္။

(ႏုငယ္) ဟင့္အင္း အေမကေတာ္တာပါ ။ ဘာလို႕ လဲဆိုေတာ႕ သားသမီးကို ဘယ္လိုေနရမယ္ ဘယ္လိုထုိင္ရမယ္ ဆိုတာ ဆံုးမစရာမလိုပဲ ကိုယ္႕ ကိုယ္ထိန္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္တဲ႕ အေမ ကပိုေတာ္တာပါ။ သမီးက ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္အေမ႕႕ ကိုခ်စ္ပါတယ္ အေမ။

ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္နဲ႕ ဆံုဖို႕ ရက္ေတြ ပိုပိုနီးလာသည္။ ေမာင္က ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႕ ၿပန္ေရာက္မည္။ မဂၤလာေဆာင္ကို ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႕ မွာစီစဥ္ထားသည္။ ၿပီးတာႏွင့္ ဟန္းနီးမြန္းကို ၿမန္မာၿပည္အလယ္ပိုင္း ဘုရားေတြ ေလွ်ာက္ဖူးမည္။ ၿပီးေတာ႕ ေနာက္ဆံုးၿပန္ကာနီးမွ ေခ်ာင္းသာကမ္းေၿခကို တစ္ရက္ႏွစ္ရက္၀င္နားလိုက္မည္။ ေမာင္တို႕ အိမ္မွ ကားႏွင့္ဒရိုင္ဘာထည့္ေပးလိုက္မည္တဲ႕ ။ ကဲ ဘာလိုေသးလည္း။ အခက္အခဲေတြ ေက်ာ္ၿပီးမွ ရလာတဲ႕ အခ်စ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရက ခ်ဳိၿမိန္လြန္းလွသည္။ ခုဆိုေမာင္ၿပန္လာရန္ ၃ ရက္သာလိုေတာ႕ သည္။ ေမာင္နဲ႕ ၿပန္ေတြ႕ ရေတာ႕ မည္။ ၿပီးေတာ႕ ဒီတစ္ခါ ေမာင္ၿပန္လာရင္ အရင္က ခဏတာေမွးမိတ္ဖို႕ မွီခဲ႕ တဲ႕ ေမာင့္ရဲ႕ ပုခံုးေလးကို ကြ်န္မ အပိုင္စားရေတာ႕ မည္။ အဟင္း.. ေပ်ာ္လိုက္တာ..ဒါဟာ အခ်စ္ရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈေပါ့။

ေမာင္ၿပန္လာဖို႕ ၃ ရက္တာကာလကို ေစာင့္ေနရတာပင္ ကြ်န္မအတြက္ သံုးကမာၻေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေနရသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ၾကာလြန္းသည္။ ၾကာလြန္းေနသည္။ ေမာင္ေရ..ၿမန္ၿမန္သာ ၿပန္လာပါေတာ႕ . ဒီမွာ ေမွ်ာ္ရတာ လည္ပင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနၿပီ ေမာင္ရဲ႕ ။ ၿပီးရင္ အနာဂတ္မွာ ေမာင့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမည္။

ေအာ္ၿပီးေတာ႕ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ လက္ထပ္ၿပီးရင္ေမာင္က ၿပည္ပကိုထပ္ၿပီးမထြက္ေတာ႕ ဘူးတဲ႕ ။ ဒီမွာပဲ စီးပြားေရးလုပ္ေတာ႕ မယ္တဲ႕ ။ ေမာင္နဲ႕ လည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ၿပီး ေ၀းစရာမလိုေတာ႕ ။ အို ဘယ္ေလာက္လွလိုက္တဲ႕ အနာဂတ္လည္း .. စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမဆံုး။ ေဟာၾကည့္ စဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္တို႕ က က်လာၿပန္သည္။ အဟင္းဟင္း ၀မ္းသာလုိ႕ က်တာၿဖစ္မယ္။ ေပ်ာ္လြန္းလို႕ ။ ေမာင္ၿပန္လာမွ ေဟာဒီက်ေနတဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ အတြက္ အေရာ ၿပန္ေတာင္းပစ္မယ္။ သူမစဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္ေတြ ကိုသုတ္ပစ္ေနၿပန္သည္။

ေဒၚခ်ဳိတစ္ေယာက္ ၀ယ္ထားေသာ အိမ္သစ္ေလး၏ အိပ္ခန္းထဲ ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ရင္း မ်က္ရည္ေလး က်လာလိုက္ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႕ သုတ္လိုက္။ ၿပီးရင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးလာလိုက္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငိုမယ္႕ မယ္႕ ၿဖစ္လာလိုက္ႏွင့္ သမီး ေလးကိုအခန္းေပါက္၀မွ လွမ္းၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲ ၿဖစ္လာသလို မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ ၿပည့္လွ်ံလာခဲ႕ သည္။ သမီးၾကားမွာစိုး၍ အသံမထြက္ေအာင္ ေၿခကိုအသာေဖ့ါနင္းၿပီး အိမ္ေရွ႕ ခန္းကို ၿပန္ထြက္လာခဲ႕ သည္။

(ေဒၚခ်ဳိ)သား.. ကိုသုရယ္ မင္းညီမေလးကို ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနေတာ႕ မွာလားဟင္.. အန္တီရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာကြယ္။ သမီးေလးရဲ႕ ကံကိုက ဆိုးလြန္းတယ္ပဲ ေၿပာရမလား။ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြကေရာ ဘာေၿပာေသးလဲ သမီးေလး အေၿခအေနကိုေလ။ ခုဆို သမီးေလး ဒီလိုၿဖစ္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။

(ေဒၚၾကဴ) ဟုတ္တယ္ သား .သားညီမေလး အေၿခအေနေလ..

ကိုသု ေခါင္းကို အသာရမး္လိုက္ရင္း

(ကိုသု) ဘာမွကို သိပ္ၿပီး မထူးၿခားလားဘူး။ ငယ္ရဲ႕ စိတ္ကိုက အဲဒီညီေလးထြန္းသစ္ ၿပန္မလာခင္ ၃ ရက္ကိုပဲ စြဲေနတာ။ ငယ္ရဲ႕ စိတ္ကိုက အဲဒီ ၃ ရက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းကို လက္မခံခ်င္ဘူးၿဖစ္ေနတာ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆရာ၀န္ၾကီးေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ၿပီး ညီမေလးကို ဂရုစိုက္ေပးပါ့မယ္။ ဘာမွ အားမငယ္ပါနဲ႕ အန္တီရယ ္ေနာ္. က်န္းမာေရးလဲ ဂရုစိုက္။ အန္တီ တို႕ ေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္။

(ေဒၚၾကဴ) ဘယ္လိုမ်ားေၿပာလိုက္ပါလိမ္႕ သားရယ္။ သားနဲ႕ သမီး ႏွစ္ေယာက္လံုးဆံုးရံႈးသြားမွေတာ႕ ဒီအေမေတြက ဘယ္လိုမ်ား ၀ၿဖိဳးေနႏိုင္အုန္းမလဲ။အန္တီကိုယ္တိုင္ သားတစ္ေယာက္လံုး..

ေဒၚၾကဴေၿပာရင္း အသံတို႕ တိမ္၀င္သြားသည္။

(ေဒၚခ်ဳိ) ေၾသာ္ သားမနက္ၿဖန္ သားေလးထြန္းသစ္ဆံုးတာ ႏွစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ႕ ေန႕ ေလ အဲဒါ အိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္တရားနာၿပီး သားေလးထြန္းသစ္ အတြက္ ေရစက္ခ် အလွဴပြဲရွိတယ္ လာခဲ႕ အုန္းေနာ္။
မၾကဴရယ္ ငုိမေနပါနဲ႕ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ္တိုင္လည္း သမီးတစ္ေယာက္လံုး....

ေဒၚခ်ဳိတစ္ေယာက္လည္း ေၿပာရင္း ရိႈက္သံတို႕ ေရာစြက္သြားသည္။
အေမႏွစ္ေယာက္လံုး၏ ခပ္အုပ္အုပ္ ရိႈက္သံမ်ား အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ပ်ံ႕ လြင့္ေနသည္။ ကိုုသုကေတာ႕ ၿဖင့္ သက္ၿပင္းခပ္ရွည္ရွည္ၾကီးကို ၾကိတ္ရိႈက္လိုက္ယံုမွ တစ္ပါး သူဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါေလ။ ကံၾကမၼာကိုသာ အၿပစ္ပံုခ်လိုက္ခ်င္သည္။

ထြန္းသစ္တစ္ေယာက္ ၿပန္ကာနီး ႏွစ္ပတ္အလိုတြင္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ၌ ထိခိုက္မႈၿဖစ္သည္။ အခင္းၿဖစ္ပြားၿပီထဲက သတိၿပန္မလည္လာခဲ႕ ။ ၿပန္လာကာနီး သံုးရက္ေၿမာက္တြင္ ထြန္းသစ္ဆံုးသည္ဟုေသာ သတင္း ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ႕ သည္။ ထိုသတင္းစစၾကားခ်င္ေတာ႕ ႏုငယ္ ငိုေနရံုမွ လြဲၿပီးဘာမွ မထူးၿခား ။ ထြန္းသစ္၏ အရိုးၿပာအိုးအား ေလဆိပ္မွာ သြားယူေသာေန႕ တြင္ေတာ႕ ႏုငယ္ တစ္ေယာက္ ၄ ရက္တာမွ် သတိလစ္ေမ႕ ေမွ်ာသြားခဲ႕ သည္။ ၿပန္လည္သတိရလာေသာ္လည္း
ႏုငယ္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထြန္းသစ္ၿပန္လာဖို႕ ၃ ရက္သာလိုေတာ႕ သည္႕ ကာလ အပိုင္းအၿခားကိုသာ မွတ္မိေတာ႕ သည္ ။

ဒီေလာက္ထိ အခက္အခဲေတြ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြ။သံသယေတြ။ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ အမ်ား ၾကီးေက်ာ္ၿဖတ္လာခဲ႕ ၿပီး ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ခါနီးမွမ်ားကြာ။ ဒီလိုသာ အဆံုးသတ္ေၾကးဆိုရင္ အစထဲက ဘာလို႕ ေပးဆံုေနေသးလည္။ ဘာလို႕ မ်ား ခ်စ္ခ်င္းရဲ႕ လြမ္းခ်င္း ေဆြးခ်င္း တမ္းတခ်င္းေတြကို ခံစားေနရေသးလည္း။ ခုေတာ႕ အခက္အခဲ အားလံုးကို ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႕ တဲ႕ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကိုမွ ဒီလိုၿဖစ္ရတယ္လို႕႕ ကြာ။ ညီေလးေရ မင္းလည္း ဒီလိုၾကီးထားခဲ႕ ရတာ ဘယ္စိတ္ခ်ႏိုင္မလဲ။ ဒါေပမယ္႕ အစ္ကို ကိုယ္တိုင္မွ ငယ္႕ စိတ္ကို မကုစားႏိုင္ပဲ။ အစ္ကိုလည္း ငယ္႕ ရဲ႕ ဒုကၡကို ထိုင္ၾကည့္ေနရံုကလြဲၿပီး ဘာမွကို မတတ္ႏိုင္ဘူးကြာ။
ငယ္နဲ႕ ညီေလးတို႕ ရဲ႕ ဘ၀ ၀ဍ္ေၾကြးေတြမ်ားရွိခဲ႕ ရင္လည္း ဒီဘ၀ ဒီမွ်နဲ႕ သာ ေၾကၾကပါေစေတာ႕ ညီေလးနဲ႕ ညီမေလးရာ.

အခ်စ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရသည္။ ဘ၀ေတြ ေၿပာင္းလဲလာရသည္။ ၾကည္ႏူးခဲ႕ ၾကသည္ ။ သာယာခဲ႕ ၾကသည္။ လြမ္းၾက ။ေဆြးၾက။ ခ်စ္ၾက။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းအိမ္မက္ေတြ တူတူ မက္ခဲ႕ ၾက။
ဒါေပမယ္႕ တစ္ခ်ဳိ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ ေသာ သူေတြအတြက္ အခ်စ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္းေတြ သယ္ေဆာင္ေပးခဲ႕ ေပမယ္႕ တစ္ခ်ဳိ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ ေသာ သူေတြ အတြက္ေတာ႕ ဒဏ္ရာေတြ အၿပည့္နဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခု ကိုရင္မွာပိုက္ၿပီး အသက္ရွင္ေနၾကရၿပန္တယ္။


ေၾသာ္....


အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌...


***************************************************************


ခ်စ္ခင္ရပါေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္။
အပိုင္းရွည္ၾကီးကိုေရးၿပီး တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို အၾကာၾကီးေနမွ တင္..တဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ပို(စ္) ရွည္ရွည္ေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ၿပီးဆံုးေအာင္ ဖတ္ေပးၾကလို႕ ေက်းဇူး အထူးပင္ တင္မိပါတယ္လို႕ ေၿပာပါရေစ။

ခု ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေလးၿပီးသြားၿပီးမို႕ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ၿဖင့္ ကြ်န္မရဲ႕ အေရးအသားကို အားမတမ္း စိတ္ထဲမွာရွိသလို ေ၀ဖန္ေပးၾကပါလို႕ လည္း ပန္ၾကားပါရေစေနာ္.။


ပံုေလးကိုေတာ႕ google ကေနၿပီးေတာ႕ ပဲ ရွာၿပီးသံုးထားတာပါ။

ၿမန္မာ႕ သမိုင္းမွ မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္ေသာ ဧရာ၀တီ




ဒီဧရာ၀တီ ၿမစ္ဆံုစီမံကိန္းရဲ႕  အက်ဳိးမည္မွ်ေလာက္ရႏုိင္သည္။ မည္မွ်ေလာက္တိုးတက္ႏိုင္သည္ ဆိုသည္ကို ကြ်န္မမသိပါ။ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ခ်စ္ေသာဧရာ၀တီကိုေတာ႕   ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေစခ်င္တာ ရင္ထဲက တစ္ကယ္႕ ဆႏၵအမွန္ၿဖစ္သည္။

ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာစာသင္လို႕   ၿမန္မာၿပည္ ေၿမပံုေလးကိုဆြဲ အလယ္ဗဟိုက ဧရာ၀တီၿမစ္ပံုေကာက္ေၾကာင္းေလးကိုထည့္။  အားလံုးၿပီးသြားတဲ႕ အခါ ေၿမပံုေလးကိုၾကည့္လိုက္လွ်င္
အေရွ႕႕ ဘက္ ရွမ္းကုန္ၿပင္ၿမင့္ဘက္မွ အေတာင္ပတ္ခတ္ကာ လွပေနေသာပံု။ ရခိုင္ကမ္းရိုးတန္းေဒသ ေလး၏ ခါးေလးေကာ႕ ကာ ကေနေသာပံု  အလယ္ဗဟိုမွ ဧရာ၀တီၿမစ္ေၾကာင္းပံုေလးႏွင့္ ၾကည့္မ၀ ရႈမ၀။
ခုေတာ႕႕  ၿဖင့္ ေနာင္လာေနာက္သား အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးမ်ား အလွည့္ၾကလွ်င္ၿဖင့္ ဧရာ၀တီဆိုတာ ေၿမပံုေတာင္ ေထာက္ၿပစရာမရွိ ၿဖစ္မွာကို ေတာ႕ တစ္ကယ္႕ ကို  စိုးရိမ္မိပါသည္။

ၿမန္မာၿပည္ေဟ႕ ဆိုလွ်င္ အဓိက ၿမစ္ၾကီးမွာ ဧရာ၀တီၿမစ္ ၾကီးတစ္ခုသာရွိသည္။ ဧရာ၀တီကိုေနာက္ခံေသာ သမုိင္းမ်ားစြာလည္းရွိခဲ႕ ဘူးသည္။ ဧရာ၀တီ၏ လွပေသာ သဘာ၀မ်ားအားလည္း ကဗ်ာတို႕  ၿဖင့္ သီကံုးခဲ႕ ၾကသည္။ ၿခယ္မႈန္းခဲ႕ ႕ ၾကသည္။ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္အၿပည့္ၿဖင့္လည္း ဒါ ငါတို႕ ဧရာ၀တီဟုလည္း မည္သူမဆို ၀င့္ၾကြားခဲ႕႕႕  ၾကဖူးသည္။

ခုေတာ႕  တို႕႕ ေခာတ္ တို႕ခါ တို႕ အလွည့္ၾကမွ ..

ဧရာ၀တီ

ကို . ကြယ္ေပ်ာက္ရေတာ႕ မည္ ဆိုတာၿဖင့္ ရင္နာစရာေကာင္းလွသည္။

မႏွစ္ကမိုးနဲ တာမို ႕ ဧရာ၀တီ ၿမစ္ၾကမ္းၿပင္ ေသာင္ထြန္းလို႕႔ ၿမစ္ေတြ က်ဥ္းေၿမာင္းလာတယ္ ဆိုတဲ႕ သတင္းဖတ္မိရံုေလးကိုၿဖင့္ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ က ရိပ္ကနဲ။

 ခုေတာ႕    ၿဖင့္ ကြယ္ပါေပ်ာက္အုန္းမယ္ဆိုေတာ႕ 

ၿမန္မာလူမ်ဳိး  ၿမန္မာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ၿဖစ္ေနရဲ႕ သားနဲ႕ 

           ဘယ္လိုႏွလံုးသားမ်ဳးိ ဘယ္လိုမ်ဳိးခ်စ္စိတ္မ်ဳိးနဲ႕ မ်ား

                 ၿမန္မာ႕ သမိုင္းကို ဘယ္လိုေဆာင္ၿပီး

                    တို႕   ၿမန္မာကို ဘယ္လိုခ်စ္မလဲ လို႕ ပဲ ေမးလိုက္ပါရေစ...


အက်ဳိးရလာဒ္က မည္မွ်ပင္ၿဖစ္ေနပါေစ ဧရာ၀တီရဲ႕  ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိး မ်ားကို ေသခ်ာၿပန္စဥ္းစားၿပီ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီးမွ ဆံုးၿဖတ္ေပးၾကပါလို႕   ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။



“ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို လံုးဝကန္႔ကြက္ပါသည္။”




အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း - ၁၁)


ေႏြေနပူပူကို အံတုၿပီး ငု၀ါပန္းေလးမ်ား ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါႏွင့္လွပေနၾကသည္။ မ်က္စိပသာဒ ရွိလိုက္ပါဘိ။ ေနေရာင္ၿခည္က်ေရာက္မႈမ်ားေလေလ ငု၀ါပန္းေလးမ်ား၏ ၀ါ၀ါအေရာင္ေလးေတြကလည္း ပိုၿပီးေတာက္ပလာေလေလေပါ့။ တစ္ခုေတာ႕႕ ရွိသည္ ငု၀ါပန္းေလးမ်ား ဒီလို၀င္း၀ါၿပီး တစ္ပင္လံုး ထိန္ေတာက္ ကာ လွပေနဖို႕ အတြက္ သူတို႕၏ သစ္ရြက္စိမ္းေလးမ်ားကိုေတာ႕ ရြက္၀ါေလးေတြအၿဖစ္ႏွင့္ ေၿမခၿပီး ေၾကြက်လိုက္ရရွာသည္။ ဒါမွပင္ တစ္ပင္လံုး၀င္း၀ါလို႕ လွေနေတာ႕႕ မည္ေလ။ အဲ. ဒီလိုမွ မေၿခြခဲ႕ ဘူးဆိုရင္ေတာ႕ တစ္ၿခားအပင္ေတြ ၀င္း၀ါေနတုန္းမွာ ဒီပင္တစ္ပင္တည္း စိမ္းလို႕႕ သာေနေတာ႕ မည္။ ေအးေပါ့ေလ တစ္ခုလိုခ်င္လွ်င္ေတာ႕ တစ္ခုစြန္႕ ရေတာ႕  မွာေပါ့။  အရာအားလံုးၿပီးၿပည့္စံုသည္ အဘယ္မွာရွိမည္နည္း။ ဒါဟာ သဘာ၀ရဲ႕  ေလာကနိယာမပင္။ အရာရာ အားလံုးၿပီးၿပည့္စံုၿပီေနၿပီဆိုလွ်င္ လိုခ်င္ေတာင့္တခဲ႕  ေသာ ဆႏၵတစ္စံုဆိုသည့္ စကားသည္ ဤေလာကၾကီးတြင္ အဘယ္မွာရွိေတာ႕  မည္နည္း။  ဒါဟာ သဘာ၀ေပါ့ ။ သဘာ၀ေပါ့။

ဟင္း......
ဒါဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေရာ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္ရမည္ကို အဘယ္႕ ေၾကာင့္ဒီပင္တစ္ပင္တည္း စိမ္းခ်င္ေနမွန္းမသိ။ ကြ်န္မသဘာ၀ကိုမ်ားလြန္ဆန္ေနတာလား။ ကိုယ္႕  ႏွလံုးသားကို ဒုတိယတစ္ၾကိမ္ ညာေနတာလား။

(ဆရာေကာင္း) အင္း ဧကန္နေတာ႕  ဧကန္နပဲေဟ႕။ ဆရာမ ေဒၚႏုႏုငယ္တို႕   အၿပင္က ပြင့္ေနတဲ႕ ငု၀ါပန္းေတြ ၾကည့္ၿပီး ငယ္ခ်စ္ကိုလြမ္းေနၿပီထင္တယ္။ ဒီေလာက္လဲ ပိုမေနပါနဲ႕ ဗ်ာ ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာဆို ၿပန္လာမယ္ ဆိုတာ ၾကားထားၿပီးသား။ သတင္းကေတာ႕ ခိုင္လံုတယ္ဗ်။

(ႏုငယ္) အဟင္း..ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္တာေပါ့ ဆရာရယ္ .ဒါေပမယ္႕   ကြ်န္မတို႕ ဒီလို တကၠသိုလ္မွာ ဆရာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာဖို႕ အခ်ိန္ေတြ အင္အားေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ရင္းႏွီးခဲ႕ ရတယ္ဆို တာ ဆရာလည္းသိသားပဲ။ လက္ထပ္ၿပီးရင္လည္း ေမာင္တစ္ရြာ မယ္တစ္ၿမိဳ႕  ၿဖစ္ေနမွေတာ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ ဘာအႏွစ္သာရမွာရွိမွာ မဟုတ္ေတာ႕ ဘူးေလ။

(ဆရာေကာင္း) ဒါဆိုလည္း အလုပ္..

(ႏုငယ္) အလုပ္ထြက္လိုက္ဖို႕ က်ေတာ႕ လဲ ႏွေမွ်ာတယ္ ။ သူၿပည္ပကိုထြက္သြားတယ္ဆိုတာကလည္း ကြ်န္မက ဒီနယ္ဘက္ကို တာ၀န္က်တာမို႕ ေမာင္တစ္ရြာ မယ္တစ္ၿမိဳ႕ ခြဲၿပီးေနရမယ္႕ တူတူဆိုၿပီး..

(ဆရာေကာင္း) ေၾသာ္ သူ႕ ဘက္က ေၿခတစ္လွမ္းဆုတ္ေပးသြားတာေပါ့။ ခုက်ေတာ႕ ဆရာမက ..

(ႏုငယ္) ကြ်န္မတစ္ခုခုကို ၿပတ္ၿပတ္သားသား ဆံုးၿဖတ္ရေတာ႕ မွာေပါ့။ အခ်စ္ကိုယူမလား ကြ်န္မ ႏွစ္သက္ၿမတ္ႏိုးလြန္းတဲ႕ အလုပ္ကို စြန္႕ မလား.. တစ္ခုခုေပါ့။

(ဆရာေကာင္း) ေအးဗ်ာ မိန္းကေလးဆိုေတာ႕ လည္း ေယာင္ေနာက္ဆံထံုးပါရမွာကိုး။ စဥ္းစားေပါ့ဗ်ာ ဘ၀အတြက္ေရာ အခ်စ္အတြက္ေရာေပါ့..

(ႏုငယ္) ဟုတ္ ေက်းဇူးပါပဲဆရာ။ ဒါဆို ကြ်န္မကို ခြင့္ၿပဳပါအုန္းေနာ္။ အတန္းခ်ိန္ေတြ ၿပီးၿပီမို႕  အေဆာင္ၿပန္ၿပီး ခဏေလာက္နားေနလိုက္အုန္းမယ္ ဆရာ.

(ဆရာေကာင္း) ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ ေကာင္းပါၿပီ

ေမာင္ႏွင့္ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ခြဲခြာေနၿပီးၿပီမို႕ ေမာင့္ ကိုလြမ္းပါသည္။ ၿပန္ေတြ႕ ရမွာမို႕ လည္း ၾကည္ႏူးမိသည္။ ဒါေပမယ္႕   ဒါေပမယ္႕  .. ဟင္း..............


အေဆာင္ၿပန္သူမ ေရခ်ဳိးၿပီး ကုတင္ေပၚခဏလွဲေနလိုက္မိသည္။ ေမွးကနဲ..  သူမ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။

တီ...တီ...တီ....တီ.

ေဘးနားရွိ သူမ၏ လက္ကိုင္ဖုန္းေလး ၿမည္သံေၾကာင့္ သူမလန္႕ ႏုိးလာခဲ႕ သည္။

(ႏုငယ္) ဟလို..
*****  ဟလို ..ဟလို ငယ္ လား။ ငယ္ အားတယ္ မဟုတ္လား။ ေမာင္ စကားနည္းနည္းေၿပာခ်င္လို႕  ။ ေက်ာင္းမွလား အေဆာင္မွာလား။

(ႏုငယ္) အေဆာင္မွာေလ။ ေၿပာလို႕ ရပါတယ္ ေမာင္ရဲ႕ ေၿပာေလ။ ငယ္လည္း ဒီေန႕ ေမာင့္ ကို အရမ္းလြမ္းၿပီး သတိရေနတာ.
******ငယ္ကသာ ဒီေန႕ မွ ေမာင္ကေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း။ ငယ္႕ ကိုခ်စ္လြန္းလို႕ သာ ငယ္ဆႏၵေတြကို လိုက္ေလ်ာထားရတာ။ ကဲပါ ဒါေတြ မေၿပာေတာ႕ ပါဘူး။ ေမာင္ ဒီဇင္ဘာၿပန္လာၿဖစ္တယ္။ ေသခ်ာၿပီ။
ခုသေဘာၤကပ္ကမ္းခဏ ကပ္တုန္း ဖုန္းကဒ္၀ယ္ၿပီး ဆက္လိုက္တာ။ ေမာင္ၿပန္လာတာနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႕ စီစဥ္မွာေနာ္. ငယ္ ေနာ္..

(ႏုငယ္) အင္းပါ ေမာင္ရယ္ ေမာင္ဒီကိုၿပန္ေရာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးစီစဥ္ၿပီး ေၿပာၾကတာေပါ့။ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ေနာ္ ေမာင္.. အစစအရာရာ သတိထားေနာ္။
 *****အင္းပါကြာ.. ေမာင္ၾကားခ်င္တာ ဒီစကားေတြ မဟုတ္ဘူးေလ.ကြာ။ ငယ္လည္းသိသားနဲ႕ ။
ေမာင္ ငယ္ကို အရမး္ခ်စ္တာ ငယ္ သိတယ္ဟုတ္.. လြမ္းလည္းအရမ္းလြမ္းေနၿပီကြ။ ခင္ဗ်ားေလးလို ကြ်န္ေတာ္႕ အသည္းက သံမဏိအသည္းမဟုတ္ဘူး သိလား။

(ႏုငယ္) အဟင္း ေမာင္ကေလ။ ငယ္႕ အသည္းလည္း မမာပါဘူးေမာင္ရယ္
** ** အင္း ဟုတ္ပါတယ္ ။ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ ေခါင္းကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္မာတယ္။

(ႏုငယ္) အင္းပါ ဟုတ္ပါတယ္.. ဟင္.. ဟလို..ဟလို ..ဟလို

ေၿပာေနရင္း ဖုန္းကက်သြားၿပီ။ဘာမွကိုမေၿပာလိုက္ရဘူး။ ေမာင္ ၾကားခ်င္တဲ႕ စကားေလးေတာင္ မေၿပာလိုက္ရဘူး။ ေမာင္မ်ား ဖုန္းၿပန္ေခၚအုန္းမလားသူမ ဖုန္းေလးကိုၾကည့္လိုက္ ၿပန္လွဲေနလိုက္ ႏွင့္
ဂဏွာမၿငိမ္။ ထိုင္ရမလို ထရမလို။ ဖုန္းကလည္း ၿပန္မေခၚဘူး။ ကြ်န္မမွာ ေၿပာစရာ စကားေတြ က်န္ေသးတယ္။ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္ ကြ်န္မ၏ အတြင္းစိတ္ေလးမ်ားကို ၿမင္လာရသည္။  ဒီေလာက္ေလးေတာင္ ဒီေလာက္ၿဖစ္ေနၿပီဆိုလွ်င္ ေမာင္ႏွင့္ တစ္သက္တာခြဲဖို႕ အေရးဆိုလွ်င္ ..
ကြ်န္မ ႏွလံုးသားကို ၿဖစ္သင့္တာၿဖစ္ခ်င္တာေတြႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္မႈမ်ားရပ္သင့္ၿပီ။ ကြ်န္မ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံလိုက္ဖို႕ ေကာင္းၿပီး ။ မညာသင့္ေတာ႕ ဘူး ။ ဟုတ္တယ္။ ကြ်န္မ ေမာင့္ရဲ႕႕ ဇနီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေအာင္ပဲ ေနေတာ႕ မည္။ ထက္ၿမက္သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ မၿဖစ္ခ်င္ေတာ႕ ဘူး။  ကြ်န္မရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ အားလံုးက ေမာင့္အတြက္ support လုပ္ေပးမယ္႕ အရာေတြပဲ ၿဖစ္ရေတာ႕ မည္။ ကြ်န္မခ်စ္ေသာသူအတြက္ ကြ်န္မအရာအားလံုးကို ေပးဆပ္လိုက္ေတာ႕ မည္။ ႏွလံုးသားကို ကြ်န္မလွလွပပၾကီး အရံႈးေပးလိုက္ေတာ႕ မည္။ ေမာင္ဒီတစ္ေခါက္ဖုန္းဆက္ခဲ႕ လွ်င္ .ကြ်န္မရဲ႕  ၿပတ္သားသည့္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္အား ေၿပာၿပလိုက္ေတာ႕ မည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ေမာင္ အရမး္ေပ်ာ္သြားလိမ္႕ မည္။
ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ပင္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားသလို ခံစားရသည္။  အေႏွာင္အဖြဲ႔႕ တစ္ခုမွ ရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ႕ သလိုပင္။  အေတြးတို႕ ႏွင့္ ပင္ သူမအေပ်ာ္လြန္ရင္း ၿပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႕႕  နံနက္သည္ သူမအတြက္ အလြတ္လပ္ဆံုး အေပါ့ပါးဆံုးႏွင့္ ေရႊေရာင္လႊမ္းေသာ အနာဂတ္မ်ား၏ အစၿဖစ္ေတာ႕ မည္။


------------------------------
ေဆြေလးရဲ႕ အမွာႏွင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား

ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္။
ေဆြေလးရဲ႕  အပိုင္းဆက္ ၀ထၳဳေလးလည္း ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုလွ်င္ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းၿဖစ္ပါၿပီ။ တစ္ကယ္ေတာ႕
ဒီအပိုင္းရွည္ရွည္ေလးကို ေရးဖို႕ စဥ္းစားထားၿပီး စာၾကမ္းေတြ ေရးထားတာၾကာပါၿပီ။ မထင္မွတ္စြာပဲ
အလုပ္ေတြပိလာတာကတစ္ေၾကာင္း ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကို လူႏွစ္ေယာက္ Share ၿပီးသံုးရတာက တစ္ေၾကာင္းတို႕ ေၾကာင့္ အပိုင္းဆက္တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို အၾကာၾကီးၿဖစ္ေနပါေတာ႕ တယ္။ ဒီေတာ႕  ဘေလာ႕ ေလးကို လာလည္ၿပီး စာလာဖတ္ၾကတဲ႕ သူေတြ ကို မေလးစားသလိုၿဖစ္ေနပါေတာ႕ တယ္။
အဲဒီအတြက္လည္း ေဆြေလး အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ လို႕ ေၿပာပါရေစ။
 ၿပီးေတာ႕  ၀ါသနာအရ စာေရးသားတာက တစ္ေၾကာင္း ေနာက္တစ္ခုကေတာ႕ ခုတစ္ေလာ စာေတြ သိပ္မဖတ္ၿဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း  ပို႕  (စ္) ေလးထဲမွာ စာဖတ္ရတာမ်ား ေထာက္ေနတဲ႕ ေနရာေတြမ်ားရွိခဲ႕ တယ္ စာေရးသားမႈမ်ား အဆင္မေၿပတာမ်ားရွိခဲ႕ တယ္ဆိုရင္ၿဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႕  ။

ခုေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာလဲ share စရာမလို အလုပ္ကိုလည္း ကိုယ္က ႏိုင္သြားၿပီၿဖစ္လို႕ ေဆြေလးတစ္ေယာက္ အရင္လို စာေတြၿပန္ဖတ္ၿပီး စာေတြ ၿပန္ေရးပါေတာ႕ မယ္လို႕ ။


ေနာက္တစ္ခု ခြင့္ေတာင္းခ်င္တာကေတာ႕ ဒီပို(စ္)ေလးရဲ႕  ေနာက္ဆံုး ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေလးကို ဖတ္ၿပီးသြားတဲ႕ အခါက်ရင္ ေဆြေလးရဲ႕ ေရးသားခ်က္မ်ားကို အားမနာတမ္း ေ၀ဖန္ေထာက္ၿပၿပီး သင္ၾကားေပးပါလို႕ လဲ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

ပံုေလးကိုေတာ႕   ထံုးစံအတိုင္း  google ကပဲ ရွာၿပီးသံုးထားပါတယ္။

Friday, 16 September 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း - ၁၀)

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သစ္ပင္အိုၾကီးေပၚမွ သစ္ရြက္ေၿခာက္ေလးမ်ား ေလအေ၀ွ႕မွာ ေၾကြၾကသံမွတစ္ပါး မည္သည့္ အသံမွ်မၾကားရ။ ထိုသစ္ပင္အိုၾကီး၏ေရွ႕ တြင္ ေၿမနီလမ္းေလးရွိသည္။ ထိုေၿမနီလမ္း၏ တစ္ဖက္တြင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ၾကီးရွိသည္။ ထို႕အၿပင္ ပင္အိုၾကီးေအာက္ရွိ ခံုတန္းေလး တြင္ ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လည္းရွိသည္။ ထိုေကာင္မေလး၏ ေနာက္တြင္လည္း ခပ္ေတြေတြႏွင့္ ၿငိမ္သက္စြာ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ေကာင္ေလး၏ ေၿခလွမ္းမ်ားသည္ ေရွ႕ သို႕ ပထမတစ္လွမ္း ေနာက္တစ္လွမ္း ၿပီးေတာ႕ သံုးလွမ္းေၿမာက္ ခဏမွ် ၿငိမ္သက္သြားၿပန္သည္။ ခဏမွ်ၾကာေတာ႕ ေကာင္ေလးၿပန္လႈပ္ရွားလာသည္။ ေကာင္ေလးေက်ာခိုင္းလိုက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနသည္။ သို႕ ေပမယ္႕ သူ႕ေၿခလွမ္းတို႕ကေနရာမွ မေရႊ႕ ။ ေရွ႕သို႕သာ ဆက္လွမ္းခ်င္ေနမိသည္။ ေကာင္ေလး၏ လြန္ဆြဲပြဲအား ေကာင္မေလးက ေတာ႕ မသိသည့္အလား။ ေနရာမွာပင္ မလႈပ္မရွပ္။ ေကာင္ေလး အံကိုတင္းတင္းၾကိတ္လိုက္သည္ ထို႕ေနာက္ လက္သီးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လိုက္ရင္း ၿခာကနဲ ေနာက္သို႕ လွည့္ထြက္သြားသည္။
ေကာင္ေလးေက်ာခိုင္းၿပီးခဏမွာပင္ ေကာင္မေလးသည္လည္း ရုတ္တရက္ဖ်တ္ကနဲ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေနအထားသုိ႕ လွည့္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလး၏ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ ၿပည့္လွ်ံေန၏။ ပါးၿပင္တြင္လည္း မ်က္ရည္မ်ားၿဖင့္ ရြဲရြဲစိုေန၏။ ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားတစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေန၏။ သို႕ေပမယ္႕ မည္သည့္အသံမွ် ေကာင္မေလးထံမွ ထြက္မလာ။ ေကာင္ေလး၏ ေက်ာၿပင္မႈန္ၿပၿပသာ ေကာင္မေလးၿမင္ေနရေတာ႕ သည္။
(ႏုငယ္) ဒီတစ္ခါေတာ႕ တစ္ကယ္ေ၀းၿပီ ေမာင္..ရယ္..တစ္ကယ္ေ၀းၿပီး

ႏႈတ္မွ တိုးတိုးေရရြတ္ရင္း ေနရာမွာတင္ ထုိုင္ခ်ရင္း ငိုေနမိသည္။ ေသသြားတဲ႕ ကြ်န္မႏွလံုးသား ကြ်န္မအခ်စ္အတြက္ ဒီေလာက္ေတာ႕ ငိုလိုက္ပါရေစ။

(ထြန္းသစ္) ငယ္.. ေမာင္ တို႕ ကိုယ္႕ ႏွလံုးသားကို ကိုယ္တိုင္မညာေၾကး ခ်စ္ၾကရေအာင္လား။ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရေသာ အသံေၾကာင့္ သူမအံ့ၾသသြားသည္။ ေမာင္ သူမ၏ ေဘးနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနပါလား။ ခုနက ေမာင္တစ္ကယ္ထြက္သြားၿပီးၿပီမဟုတ္လား။

(ႏုငယ္) ေမာင္ ခုနက ထြက္သြားၿပီး မဟုတ္လားဟင္.

(ထြန္းသစ္) အင္း..ထြက္သြားၿပီးၿပီ။ ေနာင္တမရခ်င္ဘူး ငယ္။ ငယ္ ကိုယ္တိုင္ကေရာ..

(ႏုငယ္) ငယ္ ..ငယ္လဲ ေနာင္တမရခ်င္ပါဘူး ေမာင္.


ေၾသာ္..ခုေတာ႕လည္း ေလာကၾကီးလွသည္ ။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ရွိသည္။ အရိပ္ရေသာ ပင္အိုၾကီးရွိသည္။ ေၿမကမၼလာမွာ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ သစ္ရြက္၀ါတို႕ ရွိသည္။ ေကြ႔ေကာက္ေနေသာ ေၿမနၤီလမ္းေလးရွိသည္။ ၿပီးေတာ႕ ခံုတန္းေလးေပၚတြင္ အခ်စ္အေၾကာင္း တစ္ကယ္နားလည္သြားေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး စကားမဆိုၿဖစ္ပဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနၾကသည္။ ဒါေပမယ္႕ သူတို႕၏ မ်က္ႏွာတြင္ ပီတိအၿပံဳးတို႕ႏွင့္ ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ ေၾသာ္ ခုေတာ႕ လည္း ေလာကၾကီးလွသည္။

 ********************************************************************
ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ္။

Sunday, 28 August 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း - ၉)




အင္းေလ မေနခ်င္သူကို အတင္းဆြဲထားေနေတာ႕ ေရာ ဘာထူးလာမွာ မို႕ လို႕ လဲ။ သူေက်ာခိုင္းၿပီဆိုမွေတာ႕ ကိုယ္လွည့္ထြက္လာလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ အခ်စ္ဆိုတာကို မေၾကညက္ေသးတာလား မပိုင္ႏိုင္ ေသးတာလားမသိ။ ထင္ထားတဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ၿဖစ္လာတဲ႕ အရာေတြ တစ္လြဲၿဖစ္ေနမွေတာ႕ လမ္းခြဲမွာ က်စရာမ်က္ရည္ တစ္ေပါက္ေတာင္ ရွာလို႕ မေတြ႕ ခဲ႕ ဘူး။ ဟုန္းကနဲေတာက္တဲ႕ မီးလိုပဲ ၿပီးေတာ႕ ဟုပ္ကနဲေရဖ်န္းလိုက္သလို ၿငိမ္းက်သြားၿပန္တယ္။ ေလာကၾကီးကပဲ အေၿပာင္းအလဲ ၿမန္လြန္းတာလား သူကိုယ္တုိင္ကပဲ ေၿပာင္းလဲေနသလား သူကိုယ္တိုင္မသိပါ။
ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႕ သူႏုငယ္ကိုစိတ္ကုန္သလိုၾကီး။ ႏုငယ္နဲ႕ ေတြ႕ ရမွာ သူေၾကာက္သည္။ လြမ္းလို႕ ေတြ႕ ခ်င္ေပမယ္႕ တစ္ကယ္တမ္း ေတြ႕ ၾကၿပီဆိုေတာ႕ စိတ္ခ်မ္းသာသည္ဆိုသည္ထက္ ပုိၿပီး စိတ္ပိုညစ္ရသည္။ ခ်ိန္းထားသည္ထက္ ငါးမိနစ္ေလာက္မွ် ေနာက္က်လ်ွင္ ႏွစ္ပတ္မွ် စိတ္ဆိုးေၿပေအာင္ေခ်ာ႕ ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္သည့္ အၾကိမ္မ်ားလာသည့္အခါ သူသည္ေပါ့ေပ့ါေန ေပါ့ေပါ့စား လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရသည္။ သူကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘာလို႕ မ်ားငယ္၏ ဇီဇာ ေၾကာင္မႈမ်ားကို သည္းညည္းမခံႏိုင္သနည္း။ ကိုယ္တိုင္ပင္ သူ႕ ကိုယ္သူနားမလည္။ ငယ္႕ ကိုခ်စ္တယ္လို႕ သူထင္တာ မွားမ်ားမွားေနၿပီလား။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုသည့္ သံေယာစဥ္ကိုပင္ အခ်စ္လို႕ သူထင္မွတ္မွားခဲ႕ ေလသလား။

လြန္ခဲ႕ တာ ကကြ်န္မပါ။ သိလည္းသိပါတယ္ နားလည္နားလည္ခဲ႕ ပါတယ္။အေလွ်ာ႕ ေပးၿပီး ေမာင့္ကို ၿပန္ေတာင္းပန္ဖို႕ လဲ ကြ်န္မ ဘက္က အသင့္။ ဒါေပမယ္႕ စာမလာသတင္းမၾကားႏွင့္ ကြ်န္မကို ထားခဲ႕ ၿပန္သည္။ အဲဒါက ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုး အရာ။ လြန္ခဲ႕ သည့္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေမာင္ ကြ်န္မေရွ႕ က ေၿခရာေဖ်ာက္သြားခဲ႕ လို႕ ဘယ္ေလာက္ ထိခံစားခဲ႕ ရလည္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္သာသိသည္။ ကြ်န္မ ဒီထက္ပိုၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေတာ႕ ဘူး ေမာင္ထားခဲ႕ ရက္တာကို လည္းမခံစားႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္မႏွင့္ ခ်စ္သူၿဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ဘာမွေၿပာင္းလဲမလာခဲ႕ ။ အရင္လိုပင္ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္တြဲတုန္း သူငယ္ခ်င္မ်ားႏွင့္ တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ဘီယာ၀ိုင္းတုန္း။ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ႕ ေတာင့္တခဲ႕ တဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ထဲက ခ်စ္သူက ဒီလိုမဟုတ္။ အေနအထိုင္တည္တည္တံ့တံ႕ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ႕ ပံုစံ။ ဘ၀ကိုေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေတြးေခၚ။ အရာရာက္ို ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ ကြ်န္မခ်စ္သလို နားလည္သလို ကြ်န္မကို ၿပန္ခ်စ္မယ္႕ ခ်စ္သူမ်ဳိး။ ေမာင့္ မွာအဲလိုအရည္အခ်င္းေတြ တစ္ခုမွ မရွိ။ မရွိလို႕ ၿပဳၿပင္ယူမယ္ ဆိုေတာ႕ လဲ အခ်ိန္ေတြသာ ၾကာသြားသည္။ ေမာင္ ကေတာ႕ အရင္အတိုင္း။ ကဲ ကြ်န္မဘာမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ေနရအုန္းမလဲ။ စိတ္ဆိုးတိုင္းသာ ဒီလို စာမလာသတင္းမၾကားထားသြား ၿပီးရင္ သူၿပန္ေပၚလာခ်င္တဲ႕ အခ်ိန္မွ ၿပန္လာ။ ကဲ ဒါဟာ အသည္း အသက္မက ခ်စ္ရပါတယ္ဆိုတဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အခ်စ္စစ္နဲ႕ ခ်စ္တဲ႕ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ပံုစံလား။ ဒီတစ္ခါေတာ႕ ကြ်န္မက အရင္ထားခဲ႕ တဲ႕ သူပဲ ၿဖစ္ခ်င္တယ္ ေမာင္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မ ေမာင့္ ကိုသံသယရွိေနသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုသည့္ သံေယာစဥ္ကိုမ်ား အခ်စ္လို႕ ေမာင္ထင္ခဲ႕ ေလသလား။

ေအးေလ ၿဖစ္ႏိုင္မလားလို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္ခဲ႕ ၿပီးၿပီပဲ။ ေနာင္တမရခဲ႕ ခ်င္လို႕ ေပးဆပ္ၾကည့္ၿပီးၿပီပဲ။ ကိုယ္ကေပးသေလာက္ သူမယူႏိုင္မွေတာ႕ ထားခဲ႕ လိုက္တာက သူ႕ အတြက္ပိုေကာင္းသည္။ သူမလိုက္ခ်င္သည့္လမ္းကို ကိုယ္က တြန္းအားေပးလို႕ ဒရြတ္တိုက္လိုက္ခဲ႕ သည္ဆိုေပမယ္႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လွည့္ၿပန္မသြားဘူးလို႕ မည္သူက အာမခံခ်က္ေပးမည္နည္း။ ဒီလိုလမ္းခြဲဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္က သူလဲစိတ္ခ်မ္းသာသည္ ကိုယ္လည္းမပင္ပန္း။ အခ်စ္ အခ်စ္ အခ်စ္လား ေသသြားတာေပါ့။ ေသသြားတာေပါ့။ ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ ၿပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပမယ္႕ လည္း ေႏြလိုပူၿပီး မိုးေခါင္တဲ႕ ရပ္၀န္းမွာ ပ်ဳိးခဲ႕ မိမွေတာ႕ ေသသြားတာေပါ့လို႕ ပဲ ေၿပာလိုက္ရံုသာရွိသည္။

ရက္ေတြလေတြ ေၿပာင္းလဲရင္း အခ်ိန္ ၃ လတာမွ်ၾကာသြားသည္။ သူလဲ ႏုငယ္ကို ေတြ႕ ဖို႕ မၾကိဳးစားသလို သူမကလဲ ဆက္သြယ္ဖို႕ မၾကိဳးစားခဲ႔ပါ။ အစကေတာ႕ သူစိမ္းကိုယ္စိမ္းေပါ့။ ဘာလွည့္ၾကည့္စရာလိုလဲေပါ့။ ေခ်ာေပ႕ လွေပ႔ မိန္းကေလးေတြ ကိုယ္႕ ေဘးမွာ၀ိုင္းေနတာပဲဟာေပါ့။ ထင္ရာစိုင္းေနလိုက္သည္။ ဒါကလဲ တစ္ပတ္သာသာပါ။ ေနာက္ရက္ေတြကစၿပီး သူ႕ ေရာဂါစလာသည္။ အရင္လို လြတ္လပ္ၿပီးဆိုၿပီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဘီယာဆိုင္ထိုင္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ shopping ေလးလိုက္ ေပ်ာ္မည္ဟုသာ ထင္ခဲ႕ သည္။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ႕ အဲဒီလို ၿဖစ္မလာခဲ႕ ။ တစ္စံုတစ္ခု သူ႕ ဘ၀အတြက္လိုအပ္ေနသလိုခံစားရသည္။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကိုလက္လြတ္ဆံုးရံႈးလိုက္ရသလိုမ်ဳိးေနာင္တရေနသည္။ ဘယ္ကိုမွ မသြားခ်င္ ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ သူႏွင့္ငယ္ ခ်ိန္းေတြ႕ ေနၾက ေနရာေလးတြင္သာ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနကာ သြားသြားထိုင္ေနမိသည္။ အထူးသၿဖင့္ စေနေန႕ လိုမ်ဳးိ ငယ္က်ဴရွင္ၿပန္ခ်ိန္ကို သြားၾကိဳ ႏွစ္ေယာက္သား ဘုရားသြားရင္သြား မသြားၿဖစ္ခဲ႕ ရင္ ခ်ိန္းေတြ႕ ေနၾကေနရာေလးမွာ ထိုင္ စကားေတြေၿပာၾက။ အဲဒီလိုေန႕ ေလးကို ပိုလြမ္းသည္။ ခုေတာ႕ စေနေန႕ ဆိုရင္ သူဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။ လစ္ဟာေနသည္။ ဒါကိုပင္ အလြမ္းလို႕ ေခၚသလား အသည္းကြဲ သည္လို႕ ေၿပာမလား။
စိတ္ထဲမွာလဲ ငယ္ရယ္ ေမာင့္ဆီကို ၿပန္လာခဲ႕ ပါကြာလို႕ လဲ တေနမိသည္။ နီးေနတုန္းမသိသာခဲ႕ ေပမယ္႕ တစ္ကယ္တမ္းေ၀းရၿပီ ခြဲခြားရၿပီဆိုမွ သူ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ငယ္႕ ကိုဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ေနမိခဲ႕ သလဲ ဘယ္ေလာက္ထိ စြဲလန္းေနလဲဆိုတာသတိထားမိ ခဲ႕ သည္။ ငယ္မရွိပဲ သူမေနတတ္ေတာ႕ ၿပီပဲ။ အရင္လိုမ်ဳိး သူ႕ အားဆူပူၾကိမ္းေမာင္းသံေလးၾကားခ်င္မိသည္။
ခုမွပဲ အခ်စ္ဆိုသည္ကို သူေကာင္းေကာင္းနားလည္တတ္ခဲ႕ ၿပီထင္သည္။ ဒါေပမယ္႕ အခ်စ္က ဆံုးရံႈးသြားၿပီ။ ေသဆံုးသြားခဲ႕ ၿပီးၿပီ။ သူဘာလုပ္ရမလဲ..ဒီလိုပဲ ေနာင္တေတြႏွင့္ သူေၾကကြဲေနမလား။ ငယ္ ရယ္.. ေမာင္ ေလ ..ငယ္႕ ကို တစ္ကယ္႕ ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ေနမိခဲ႕ တာပါ။ ေမာင့္ႏွလံုးသားကို မာနေတြ အတၱေတြနဲ႕ ေလွာင္ပိတ္ထားခဲ႕ မိလို႕ ကိုယ္႕ ႏွလံုးသားကို ကိုယ္ၿပန္ညာခဲ႕ မိသလို ၿဖစ္သြားၿပီ ငယ္ရယ္။ ေမာင္ မွားၿပီ။ ေမာင္ မွားသြားၿပီ.. ငယ္.
ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင္တို႕ ဇာတ္လမ္းကို အစကေန ၿပန္စလို႕ ရရင္ ေကာင္းမယ္ ငယ္ရယ္..ခုေတာ႕ ခုေတာ႕ ..


----------------------------------------------------
ဘေလာ႕ မလည္ၿဖစ္တာေတြ ၿပီးေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္တဲ႕ ဘေလာ႕ ေလးကုိေတာင္ ပစ္ထားသလို ၿဖစ္ေနမိတယ္။ လူမအားရံုတင္မဟုတ္ပဲ လူအားၿပန္ေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာက မအားဘူး လူေရာကြန္ပ်ဴတာေရာ အားၿပန္ေတာ႕ စိတ္ေတြက အလုပ္ရႈပ္ေနၿပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သံုးခုလံုး အဆင္ေၿပတဲ႕ အခ်ိန္မွ စာေရးႏုိင္ေတာ႕ တယ္။ အဲဒီရဲ႕ အက်ဳိးဆက္က အခန္းဆက္အရွည္ၾကီးေရးၿပီး တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို တင္တာၾကာေနတယ္။ေနာက္ဆံုး စာအုပ္ထဲမွာလိုခ်င္တာခ်ေရး ၿပီးမွ စာၿပန္စီၿပီး ဘေလာ႕ ေပၚၿပန္တင္မွပဲ အပိုင္းေလး တစ္ပိုင္း ၿပန္ထြက္လာေတာ႕ တယ္။ ..

ၾသဂုတ္လ(၃၁)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ Blog Day အတြက္ Happy blog day ပါလို႕ ။ႏႈတ္ခြန္းဆက္သရင္း ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ္။

Sunday, 21 August 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း - ၈)


(ေဒၚခ်ဳိ)ေၿပာခဲ႕ တုန္းကေတာ႕ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ပါဘူးဆို

(ႏုငယ္) ဒါေၾကာင့္လဲ သမီးကိုယ္တုိင္ အေမ႕ ကို အမွန္အတိုင္း၀န္ခံၿပီး ေတာင္းပန္ေနတာပါ။ သမီးရဲ႕ဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ေလးမ်ား တစ္ခါေလာက္ေတာ႕ ခြင့္ၿပဳပါလား အေမ။

(ေဒၚခ်ဳိ)ေကာင္းၿပီေလ သမီးသိထားဖို႕က ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ႕ လမ္းအရ ေကာင္းလည္း သမီးပဲစံရမွာ ဆိုးလဲ သမီးပဲ ခံရမွာပဲ။
ေနာင္တဆိုတာကို ေနာင္မွတမေနရေအာင္ေတာ႕ သမီးသတိထားဖို႕ ေကာင္းတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ခုသမီးကို ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ ခြင့္ဆိုၿပီး အေမေပးထားၿပီးၿပီ။ သမီးဘက္ကလဲ ဒါဟာမွားေနၿပီး မွားေနမွန္းသိၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ေနာက္ကိုၿပန္လွည့္ႏိုင္ရမယ္။
ေနာက္တစ္ခုက မိဘေတြမ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မိဘေတြမ်က္နွာငယ္ေအာင္ သမီးအေနနဲ႕ မိုက္ရူးရဲ ဆန္ဆန္ မဆံုးၿဖတ္ပါဘူးလို႕ ေတာ႕ ဂတိေပးရမယ္။ ဘယ္လုိလဲ။

(ႏုငယ္) ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႕ ေကာင္းပါၿပီ အေမ။


ေဒၚခ်ဳိ ေၿပာၿပီးသမီးေရွ႕ ကေန ထထြက္လာလိုက္သည္။ သမီးႏွင့္သူ ဒီကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး အနည္းငယ္စိမ္းကားေနၾကသည္မွာၾကာၿပီ။ အရင္လို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးမရွိၾက။ သမီးအေၿခအေနကိုၾကည့္ရသည္မွာလဲ ဇြတ္တားေနလ်ွင္ သူမၿဖစ္ခ်င္တာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္သြားမည့္ပံု။ သမီးရဲ႕ စိတ္ႏွင့္ သူ႕စိတ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကုိတူသည္။ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ ခပ္ေအးေအးႏွင့္ လုပ္ခ်င္ရာကိုလုပ္မည့္ပံု။ ဒါဆိုလ်ွင္ရင္က်ဳိးရမည္က မိဘသာ။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင္သုတ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သမီး ကသာ စိတ္မ၀င္စားလွ်င္ အတင္းမစီစဥ္ပါႏွင့္လို႕ ဆိုထားသည္။ ေလာေလာဆယ္ သမီးကိုေလွ်ာ႕ေပးထားၿပီး အေၿခအေနၾကည့္ေနသည္က ပိုေကာင္းလိမ္႕မည္။

ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ။ သူမ တင္းထားေသာစိတ္မ်ား ေလွ်ာ႕ ခ်ပစ္လိုက္သည္။ အေမႏွင့္ အမ်ားၾကီး အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး စကားမ်ားရမည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။ ခုလိုမ်ဳိး ေအးေအးေဆးေဆး ၿဖစ္သြားမည္ဟု ထင္ကိုမထင္ထားမိ။ ဒါေပမယ္႕ ေရွ႕ ကိုအမ်ားၾကီး သတိထားဖို႕ ေတာ႕ လိုသည္။ ဘာမွမေၿပာပဲ ခုလို အေမ ေလွ်ာ႕ ေပးသြားခ်င္းသည္ သူမ အတြက္ ပိုၿပီးသတိထားရမည့္ အခ်က္ၿဖစ္သည္။ အေမ႕ သေဘာက လြယ္မယ္ဆိုေလွ်ာက္ၾကည့္ ဆိုတာလိုမ်ဳိး ..ဟူး ေမာင္ တစ္ေယာက္ ဘာအမွားမွ ထပ္ၿပီး မလုပ္ပါေစနဲ႕ လို႕ သာ သူမ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ သုိ႕ ေသာ္..
သူမ ဆုေတာင္းမၿပည့္ပါ။ ေမာင္ တစ္ေယာက္ေတာ႕ ၿဖစ္ second year ကိုက်သည္။

(ႏုငယ္) ေမာင္ .. ႏုငယ္ေတာ႕ နားကိုမလည္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲေၿဖသေလာက္ေတာင္ အားမစိုက္ရတဲ႕ တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲကို က်ေအာင္ေၿဖရသလား။ ေနပါအုန္း ေမာင့္ရည္မွန္းခ်က္ ေမာင္ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုတာ ဘာလဲ ေမာင္.
တစ္စိတ္ေလာက္ ႏုငယ္ နားလည္ေအာင္မ်ား ရွင္းၿပႏိုင္မလားလို႕

(ထြန္းသစ္)ႏုငယ္ နဲ႕ အၿမန္ဆံုးနီးေအာင္ ေမာင္ ပိုက္ဆံပဲရွာခ်င္တယ္.. ႏုငယ္ရဲ႕ အေမ အားက်တဲ႕ ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာၾကီးလို ေမာင္လဲ အေၿခတက် အၿမန္ၿဖစ္ခ်င္တယ္. ဒီတကၠသိုလ္ဆိုတာက ေက်ာင္းၿပီးသြားလဲ ဘာအာမခံခ်က္မွ မရွိ္ဘူးေလ။

(ႏုငယ္) ေတာ္ေတာ႕ ေမာင္။ ေတာ္ေတာ႕ ဘ၀ ဆိုတာ အဆင့္ေက်ာ္လို႕ မရဘူးေလ. ခုခ်ိန္က ပညာရွာရမယ္႕ အရြယ္ ဒီခ်ိန္မွာ ပညာၿပည့္မွ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေမာင္ ရွာမယ္ဆိုတဲ႕ ပိုက္ဆံကို ရွာလို႕ ရမွာေပါ့။ ႏုငယ္ တို႕ ငယ္ပါေသးတယ္. အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဘာလို႕ မ်ား..

(ထြန္းသစ္) ေမာင္ ႏုငယ္နဲ႕ တူတူေနခ်င္ၿပီ. အၿမန္ဆံုးနီးခ်င္ၿပီ.

ႏုငယ္ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း..

(ႏုငယ္) အဟင္း.. တူတူေနဖို႕ က ေမာင့္အတြက္ အဲေလာက္ေတာင္အေရးၾကီးသလား။

(ထြန္းသစ္) ဘာ..ဘာေၿပာတယ္.

(ႏုငယ္)ဟုတ္တယ္ေလ တူတူေနဖို႕ က ေမာင့္အတြက္ အဲေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးသလားလို႕ .

(ထြန္းသစ္) မင္း ..မင္း ..ဟာကြာ .... ေတာက္.. မင္း မင္း..ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ကို အဲေလာက္ေတာင္ အထင္ေသးၿပီး ေစာ္ကားလွၾကီးလား..

(ႏုငယ္)တစ္ခါတစ္ေလ ေမာင္နဲ႕ ကြ်န္မ အယူအဆခ်င္းကြာလြန္းေနတယ္။ ေမာင္ခ်စ္ေနတာလဲ ကြ်န္မသိတယ္။ ကြ်န္မခ်စ္ေနတာလဲ ေမာင္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ၾကားထဲမွာ ကြာေ၀းလြန္းေနသလိုပဲ။ ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းကို မသ္ိဘူး။ စိတ္ဆိုးသြားမွန္းေတာ႕ သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ မတတ္ႏိုင္ဘူး တစ္ခါတစ္ေလ ေမာင့္ ကိုကြ်န္မ အားမလို အားမရ အရမး္ၿဖစ္တယ္။ ဘ၀ အတြက္ၾကိဳးစားမႈမွာ ေမာင္ ကြ်န္မကိုမမွီဘူး။ ဒီၤည အရက္သြားေသာက္မေနနဲ႕ ေနာ္။ ကြ်န္မကို အေၾကာင္းၿပၿပီး အရက္ေတြ ေသာက္ေသာက္ေနတာ ဒီတစ္လထဲမွာ ႏွစ္ခါ ရွိသြားၿပီ။ ကဲ ကြ်န္မ ၿပန္ေတာ႕ မယ္ေမာင္။ လိုက္မပို႕ နဲ႕ ေတာ႕ ။
ကြ်န္မ မၿမင္ဘူး ဆိုၿပီး ကြယ္ရာမွာေတာ႕ လုပ္ခ်င္ရာ မလုပ္နဲ႕ ။ ကြ်န္မကို ညာရင္ လံုး၀ ခႊင့္မလႊတ္ဘူးေနာ္.

မင္းကြာ..မင္း ငါ့အခ်စ္ကို ေစာ္ကားလိုက္တာ။ ထြန္းသစ္ ဘာမွေတာ႕ သူမကို ၿပန္မေၿပာလိုက္ပါ။ သူကိုယ္တိုင္မွ သူမႏွင့္ ကင္းေအာင္ မေနႏိုင္ေသးပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမစကားေၿပာသည္မွာ ရင့္သီးလြန္းသည္။သူမ၏ စိတ္ကို ပိုသိလာေလေလ ထြန္းသစ္ သူမကို ေၾကာက္လာေလေလပဲ။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ေလ သူကိုယ္တိုင္ပင္ သတိမထားမိေသာ သူ႕ စိတ္အား သူမ နားလည္လြန္းသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ အရမ္းခ်စ္တတ္သေလာက္ တစ္ခါတစ္ရံ ခုလို တစ္နင့္တစ္ပိုးေၿပာတတ္ေသာ သူမအား သူကိုယ္တိုင္ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းကိုမသိ။ခုေတာ႕ သူ႕ ရင္ေတြ ပူသည္။ လမ္းထိပ္က ဆိုင္မွာ ခုေလာက္ဆို ဟိုေကာင္ေတြ ၀ိုင္းေလာက္ၿပီ။ ဒီလိုေန႕ မ်ဳိးမွ မေသာက္လွ်င္ ဘယ္ေန႕ ကို သူေသာက္ရမည္နည္း။

(ေအာင္ေအာင္) ဟာ ငါ့ေကာင္ၾကီး ထြန္းသစ္ ေပၚမလာအေတာ္ၾကာေနမွပဲ။ ခုဘာလဲ ငါတို႕ ကို သတိရလို႕ လား။ မင္းရဲ႕ အခ်စ္ ဆရာမေလးနဲ႕ အဆင္မေၿပလို႕ လား။ မင္းကြာ အရင္ သူ႕ ထက္လွတဲ႕ ေကာင္မေလးေတြေတာင္ မင္းလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လာတာပဲ။ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ဂရုစိုက္ေနလို႕ တုန္း။ ခုမွ..ဒီ အခ်စ္ဆရာမေလး က်မွ ..မင္း

(ထြန္းသစ္)ေလာေလာဆယ္ သူ႕ အေၾကာင္းမၾကားခ်င္ဘူးကြာ။ ငါ့ ကိုတစ္ခြက္ေပး.

(ငပု) ေအးပါကြာ ေပးပါတယ္။ ကဲ ..ေရာ႕ ေရာ႕ ..

(ညီသစ္) ငထြန္း မင္းၾကည့္လဲ လုပ္အုန္းေနာ္။ ေတာ္ၾကာ မင္းေကာင္မေလးနဲ႕ ၿပသနာ ၿဖစ္ေနအုန္းမယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ေၿမွာက္ေပးတိုင္း ေလွ်ာက္လုပ္မေနနဲ႕ ။

ထြန္းသစ္ကေတာ႕ မၾကားပါ။ သူ႕ စိတ္ထဲ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ေသာက္ေနသာတာ သိသည္။ က်န္တာဘာမွမၾကား ဘာမွလဲ မသိခ်င္။ေလာကၾကီးကို ခဏေလာက္ သူေမ႕ ထားလိုက္ခ်င္သည္။ ခုနက သူမေၿပာသြားေသာ စကားသည္ သူ႕ အခ်စ္ကိုလဲ ေစာ္ကားသည္။ ၿပီးေတာ႕ သူရွက္လဲ ရွက္လြန္းသည္။ အဘယ္႕ ေၾကာင့္ သည္လို စကားမ်ဳိး သူမႏႈတ္က ေၿပာထြက္သနည္း။

ဒီေန႕ ေမာင့္ကိုေၿပာလိုက္တာ လြန္သြားမွန္း သူမသိသည္။ အမွန္ေတာ႕ ေမာင့္ကိုအားမလို အားမရႏွင့္ သူမ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေၿပာလိုက္မိခ်င္သာ။ ေမာင္ကလဲလြန္သည္။ သည္စာေမးပြဲေလးကိုေတာင္ က်ေအာင္ေၿဖသည္။ ဘာမွအားစိုက္ထုတ္ စရာမလိုေသာ စာေမးပြဲအား က်ေအာင္ေၿဖသည္။ ေက်ာင္းလဲမွန္မွန္သြားေနသည္။ က်ဴရွင္လဲ ယူေသးသည္။ ဒါေတာင္မွ က်သည္။ တစ္ကယ္ပဲ အေမ ေၿပာသလိုမ်ဳိး လူတစ္ေယာက္၏ ပ်က္ေနၿပီးသားစိတ္တစ္ခုအား သူမၿပဳၿပင္ယူဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာ မွားေနၿပီလား။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ကို အရာရာ လိုက္ထိန္းေနရတာကို သူမ မၾကိဳက္။ တစ္ကယ္ဆို ကုိယ္႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္သာ ေနသင့္သည္။ ခုေတာ႕ သူမက ဒါမလုပ္နဲ႕ ေလ ဟိုဟာက ဒီလိုလုပ္ဆိုတာမ်ဳိး အကုန္လိုက္ေၿပာေနရသည္။ တစ္ကယ္ပဲ ဘ၀အတြက္ အားကိုးသင့္တဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕ လား။ ေမာင့္ထံမွာ သူမစိတ္ေက်နပ္စရာတစ္ခုပဲ ရွိသည္။ ထိုအရာက ေမာင္ သူမကို တစ္ကယ္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာေတာ႕ သူမသိသည္။ ေနာက္တစ္ခု သူမလက္ခံထားသည္ကလည္း အခ်စ္တစ္ခုတည္းႏွင့္ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္လို႕ မရ။ ဟင္း.. ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ေမာင္အရက္ဆိုင္မွာ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ေသာက္ေန ေလာက္ၿပီ။ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို သူမနားလည္သည္ေလ။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ႕ အခ်စ္နဲ႕ ေမာင္ဒီေလာက္ေလးေတာင္ မေစာင့္စည္းႏိုင္ဘူးလား။ ခက္တာပဲ ေမာင္ရယ္ ခက္တယ္..

ဒီေနာက္ပိုင္း တစ္ပတ္ေလာက္နီးနီးမွ် ထြန္းသစ္၏ အရိပ္အေရာင္ေလးေတာင္ ႏုငယ္မေတြ႕ ရ။ ဘာလဲ ဘာလဲ ကြ်န္မကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထားခဲ႕ ၿပန္ၿပီလား ေမာင္။ စိတ္ထဲမွာ မာန၏ အရိပ္အေရာင္ေလးေတြ ၿပန္ေတာက္လာၿပန္သည္။
ေနာက္ထပ္ ၂ ပတ္ေလာက္ၾကာၿပီေနာက္ ထြန္းသစ္ ၿပန္ေပၚလာၿပန္သည္။

(ႏုငယ္) ေၾသာ္ ေပၚလာေသးသကိုး။ေနာက္တစ္ေခါက္ ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ၿပန္ေပ်ာက္သြားၿပန္ၿပီမွတ္တာ။

(ထြန္းသစ္) အင္း အဲလိုေပ်ာက္ခ်င္တာ။ မေနႏိုင္လို႕ ။ ဒါေပမယ္႕ မင္းစကားသံေတြေတာ႕ မၾကားခ်င္ဘူးကြ။ နားခါးတယ္။
မင္း မ်က္ႏွာေလး ၿမင္ရရင္ေတာ္ပါၿပီ အလြမ္းေၿပသေလာက္ေပါ့။

(ႏုငယ္)ေၾသာ္ ဒီေလာက္ပဲလား။ ဒါဆိုလဲ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာမွတ္လို႕ ။ ေရာ႕ ဓာတ္ပံုတစ္ပံု ယူသြား။ လြမ္းရင္ထုတ္ၾကည့္ အသံလဲ မၾကားရဘူး။ တစ္ကူးတစ္ကလဲ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို လာၾကည့္စရာမလိုဘူး။ ေမာင္ သက္သာတာေပါ့။ ေတာ္ၾကာ ကြ်န္မဆီ လာရင္ ေမာင္ ပင္ပန္းေနအုန္းမယ္။

(ထြန္းသစ္) မင္းကလဲ မွားေနေသးတယ္။

(ႏုငယ္) ဘယ္သူမွန္တယ္ ဘယ္သူမွားတယ္ဆိုတာကို ဆံုးၿဖတ္စရာမလိုပါဘူး ေမာင္။ ဟုတ္တယ္ ကြ်န္မစကားေၿပာတာ လြန္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ အဲဒီေန႕ က အရက္ေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မကို ႏွစ္ပတ္တိတိ ပစ္ထားတယ္။ ဘာသံမွ မၾကားဘူး။ အဲဒီေန႕ က ေမာင့္ကို ကြ်န္မ ဘာမွာလိုက္လဲ။ ကြ်န္မေနာက္ကြယ္မွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ထဲကမွ ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို မထိန္းႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ေမာင္ ကြ်န္မကို ဘယ္လို ဦးေဆာင္မလဲ။ ကြ်န္မထင္တာက ေမာင္ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ႕ အတြက္ အရာရာကိုၿပဳၿပင္ႏိုင္လိမ္႕ မယ္ေပါ့။ ခုေတာ႕ ကြ်န္မထင္တာမွားေနၿပီထင္တယ္။

(ထြန္းသစ္) မဟုတ္ဘူး မင္းဘာလို႕ ၿပသနာေသးေသးကို ခပ္ၾကီးၾကီးၿဖစ္ေအာင္ ပုဒ္မေတြ အရမ္းတပ္ေနရတာလဲ တစ္ကယ္ဆိုမင္းေၿပာ ခဲ႕ တာက ငါ့ အခ်စ္ကိုေစာ္ကားတာေလ။

ႏုငယ္ ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ခါလိုက္ရင္း

(ႏုငယ္) ေမာင္ ကြ်န္မတို႕ ၁၈ ႏွစ္ ၁၉ ႏွစ္ ရည္းစားထားေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ခုေမာင္ခ်စ္ေနတာ အဲလိုမ်ဳိးမ်ားၿဖစ္ေနလားလို႕ ။ အခ်စ္ အခ်စ္ အခ်စ္ ဘာလုပ္လို႕ ရလဲ။ ဟုတ္တယ္ ခ်စ္တယ္ သံေယာစဥ္ရွိတယ္။ ေပါင္းစပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားမယ္။ ခက္ခဲမယ္ ပင္ပန္းမယ္ အတူတူ လက္တြဲၿပီးရင္ဆုိင္မယ္။ တစ္ေန႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္မယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား
ေမာင္ နားလည္တဲ႕ အခ်စ္က ဘာလဲ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ၿမိဳ႕ ထဲ လက္ကေလးတြဲၿပီးေလွ်ာက္သြား တစ္ေနရာရာ ထိုင္ၿပီးစကားေၿပာ ၿပီးရင္တြတ္တီးတြတ္တာေန ၿပီးရင္ ညေနေစာင္း အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ လမ္းခြဲၾက လြမ္းၾက အဲဒါမွ ေမာင္နားလည္တဲ႕ အခ်စ္လား

(ထြန္းသစ္) အဟင္း မင္းလိုမ်ဳိး အသည္းႏွလံုးဒီေလာက္မာၿပီး ေသြးေအးတဲ႕ မိန္းမမ်ဳိး တစ္ခါမွ မေတြ႕ ဘူးဖူး။ အံံ့ေရာ။ အံ့ေရာ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ သီအိုရီေတြ ရြတ္ေနတာနဲ႕ ၿပီးေနတာ။ အခ်စ္ရဲ႕ ႏူးညံ့ခ်င္း ၾကင္နာခ်င္း ဘာမွမသိဘူး။ ေအးေလ မင္းနားလည္သလို ခ်စ္ပါ။ ငါလဲ ငါနားလည္သလို ခ်စ္တာေပါ့။

(ႏုငယ္) ေကာင္းၿပီေလ ဒါဆိုရင္လဲ ဘာလို႕ မ်ား ခ်စ္သူဆိုတဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ကိုထားေနအုန္းမလဲ။ ကြ်န္မတို႕ လမ္းခြဲ လိုက္ၾကတာေပါ့။

(ထြန္းသစ္) ဘာ..ဘာ ..လြယ္လွခ်ည္လား ငယ္..

(ႏုငယ္)လြယ္တယ္ေလ။ ကြ်န္မက အခ်စ္အတြက္ရူးမိုက္မဲ႕ မိန္းမ မွမဟုတ္တာ။ ဘိုင္ဘိုင္..

(ထြန္းသစ္) ေဟ႕ မင္းအလို ထြက္မသြားနဲ႕ ေလ။ေဟ႕ .ေနအုန္းေလ..ဟာ..

ငယ္႕ ကို သူအံံ့ၾသမိသည္။ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ဆိုင္ထဲမွ ထၿပီးထြက္သြားသည္။ သူပိုက္ဆံအၿမန္ရွင္းၿပီး ဆုိင္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ႕ သူမ taxi ငွားၿပီး ထြက္သြားေလၿပီ။

-------------------------------------------

ကဲ ဒီတစ္ပတ္ၾကိဳးစားၿပီး ေနာက္တစ္ပိုင္းတင္လိုက္ၿပန္ပါၿပီ။ ၿမန္ၿမန္ၿပီးေအာင္ ေရးခ်င္ေပမယ္႕ ၾကားထဲမွာ အခ်ိန္အခက္အခဲေလးေတြ ရွိတာေၾကာင့္ ၾကာသြားတာပါ။ ေနာက္တစ္ပိုင္းကိုလဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုးနဲ႕ အၿမန္ဆံုးၿဖစ္ေအာင္ တင္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္လို႕ ။

ဘေလာ႕ ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္...







Saturday, 20 August 2011

ေမးပါရေစ...





ေၿဖသာတယ္ဆိုေပမယ္႕
ေတာ္ရာမွာ ေၿမခၿပီး
ေၾကြရတဲ႕
မ်က္ရည္ တစ္စြန္းတစ္စမ်ား
အသင္ မသိေလေရာ႕ သလား။ ။

ဟိုးအရင္က ဒီဇင္ဘာ
ၿမဴႏွင္းေတြေ၀လို႕
ေအးၿမၿမ အခ်မ္းပိုေပမယ္႕
ေႏြးေထြးတဲ႕ ပုခံုးတစ္စံု
ငါ့ေဘးမွာ ရွိခဲ႕ဘူးတယ္လို႕
အသင္ ေမ႕မ်ားသြားခဲ႕ေလသလား။ ။

အေၾကာင္းဆက္ ေပါင္းဖက္ဖို႕
ဆံုႏိုင္ခဲရင္ေတာင္ ရင္ခြင္တစ္စံုစီမွာ
အသည္းႏွလံုး တစ္ၿခမ္းစီနဲ႕
ရွင္သန္ခြင့္ ေတာင္းခဲ႕ ဖူးတာမ်ား
အသင္ ေမ႕မ်ားေမ႕ေနေလေရာ႕သလား။ ။

ေရႊလက္ရယ္တြဲ ၾကည္ႏူးမဆံုး
အတိတ္ေတြလဲ ပိုင္ခဲ႕ဖူးသလို
လႈိင္းထန္ေလၾကမ္း
ေလာကဓံလည္း ဆိုင္ခဲ႕ဖူးၿပီ
လမ္းဆံုးကိုေရာက္ ပန္းတိုင္နီးမွ
အသင္ လက္တြဲၿဖဳတ္ခဲ႕ ေလသလား။

မာနေတြ ေဘးခ်ထားမယ္
အတၱေတြကို ေနာက္မွာထားမယ္
ေပးဆပ္မႈကို ေရွ႕တန္းတင္မယ္
ဆံုႏိုင္မႈကို အဓိကထားမယ္
နားလည္မႈနဲ႕ ေဖးမကူမယ္
ႏွလံုးသားနဲ႕ စကားေၿပာမယ္
ၿဖစ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပးမယ္
စစ္မွန္တဲ႕ အခ်စ္စစ္တစ္ခုနဲ႕
ငါ.. ရပ္လို႕ ေစာင့္ေနခဲ႕တယ္
အရင္လိုမ်ား..
အသင္..ၿပန္လာခဲ႕ခ်င္သလား။ ။

...........................................

ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ခ်မ္းသာၾကပါေစေနာ္။ ေနာက္္တစ္လေလာက္ဆိုလွ်င္ေတာ႕ ေဆြေလးလဲ အခ်ိန္ရေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကရင္ၿဖင့္ အရင္လို ဘေလာ႕လည္ၿပီး စာေတြၿပန္ေရးႏိုင္ေလာက္ပါၿပီလို႕.




Wednesday, 17 August 2011

မကာအို ခရီး (၂)



ကဲ ဒီေန႕ မကာအိုၿမိဳ႕တစ္ပတ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကရေအာင္..



ဒီေနရာက မကာအိုၿမိဳ႕ရဲ႕ အစည္ကားဆံုးေနရာတဲ႕ ။





စည္းကားသလား မစည္းကားသလား ဒီပံုေတြကိုသာ ၾကည့္.....






မကာအိုေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသြားလည္ၾကတဲ႕ ေနရာ။



ၿမန္မာမုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္တဲ႕ ဒါေပမယ္႕ အဲမွာေတာ႕ မစားခဲ႕ဘူး။ အနီးအနားမွာရွိတဲ႕ ေနာက္ထပ္ၿမန္မာ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတဲ႕ ေနရာမွာစားခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ အရမ္းၾကီးေတာ႕ စားလို႕မေကာင္းခဲ႕ဘူး။






တည္းခဲ႕တဲ႕ ဟိုတယ္..ၿပန္ၾကေတာ႕မယ္ဆိုေတာ႕ အေရွ႕ေတြအေနာက္ေတြပတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။



မကာအို Tower. သူမ်ားေတြေတာ႕ ခါးပတ္ေတြပတ္ၿပီး တစ္ပတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္ဆိုပဲ။ သူမ်ားေတြဘာ..ကိုယ္မပါဘူး..:) :)




မကာအို Tower ႏွင့္ ေဘးနားက တံတားအလွ...




ဒီလိုၾကည့္ၿပန္ေတာ႕ လဲ တစ္မ်ဳိးလွသား..















မကာအိုက အၾကီးဆံုးကာစီႏိုထဲ ၿပထားသမွ်အားလံုး ဓာတ္ပံုရိုက္ယူလာခဲ႕တယ္။ ဘာရမလဲ..
ကဲ..ဓာတ္ပံုေတြ ကုန္ၿပီ..

လာလည္ၾကေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ခ်မ္းသာၾကပါေစေနာ္။

Monday, 15 August 2011

ေပ်ာက္ေနေသာ ကြ်န္မႏွင့္ မကာအို ခရီးတစ္ေထာက္

ေခါင္းစဥ္ဖတ္လိုက္ရင္ ဘာလိုလို ညာလိုလို. အဟဲ ဘာေပ်ာက္တာလဲလို႕ မေမးပါနဲ႕ . ဘေလာ႕ ေတြမေရးပဲ အလုပ္ေတြရႈပ္ၿပီး
ပံုမွန္လဲ ဘေလာ႕ေတြ လိုက္ၿပီး စာမဖတ္ႏိုင္တာကို ေၿပာခ်င္တာပါ။ ..

ခုတစ္ေလာ ေဆြေလးမြန္ တစ္ေယာက္ အခန္းဆက္ အခ်စ္ဝထၳဳရွည္ၾကီးေရးၿပီး ဘာသံမွမၾကား တိတ္တိတ္ေလး ေပ်ာက္သြားတယ္ လို႕စဥ္းစားေနၾကသလား ဒါမွမဟုတ္ ေမ႕မ်ားသြားၾကၿပီးလားမသိပါဘူး။ မလုပ္ဘူးဆိုရင္ အရွင္း အဲ ရႈပ္ၿပီးဆိုရင္လဲ မနဲၿပန္ၿပန္ခုန္ ထြက္ရတဲ႕ အက်င့္ေၾကာင့္လား မသိပါဘူး။ အလုပ္မွာက လူေဟာင္းတစ္ေယာက္ထြက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ႕ က်န္ခဲ႕တဲ႕ လူေဟာင္းၾကီး ကြ်န္မကပဲ လတ္တစ္ေလာ HNAD OVER ေတြအကုန္လံုး မႏိုင္တႏိုင္မထားတဲ႕ အခ်ိန္.. ခရီးပါထပ္ထြက္လိုက္ပါ တယ္။ ဟဲဟဲ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးတုန္း။

ဒီၾကားထဲ ခရီးကၿပန္လာေတာ႕ ဖ်ားတာက ေလးရက္။စေန တနဂၤေႏြ ပါၿပီး ေနာက္ထပ္ ရံုးတက္ရက္ ႏွစ္ရက္ပါ ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဖ်ားရတာလဲ ဇိ္မ္မရွိပါဘူး မတ္တပ္ဖ်ား။ အိမ္ကို ေငြပို႕မယ္ဆိုၿပီး rate ကို check လုိက္ေတာ႕ အားပါးပါးက်သြားလိုက္တာ ဒိုင္ဗင္ထိုးေတာင္ လိုက္မွီမယ္႕ ပံုစံမၿမင္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အရင္လို စလံုးက agent နဲ႕ မပို႕ပဲ ဒီေဟာင္ေကာင္မွာရွိတဲ႕ အဆင္ေၿပသလိုနဲ႕ ပဲကိုယ္လဲ အမွီ လြဲလိုက္ရတယ္။ ဟိုေၿပးဒီေၿပး ဒါေတာင္ ဖ်ားေနေသးတာ။

ဒါတင္လား ဆိုေတာ႕ မၿပီးေသးပါဘူး။ ခုၿပီးခဲ႕တဲ႕ sunday က ကြ်န္မေမြးေန႕ပါ။ဒီေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို dinner ေပးဖို႕ ဖိတ္ထားၿပီးၿပီမို႕ ဖ်က္လိုက္ရင္ အားနာစရာ။ ဒီေတာ႕ ေနမေကာင္းတဲ႕ ကြ်န္မ korean barbecue ဆိုင္မွာ ေလြးလိုက္ပါေသးတယ္။ ေနသာမေကာင္းတာပါ ကြ်န္မပါးစပ္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ စားလိုက္တာ ဆိုင္ကလဲ ဘူးေဖးဆိုေတာ႕ ၾကိဳက္သေလာက္စား။အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႕ အဖ်ားၿပန္တက္မွာစိုးလို႕ ကြ်န္မေဆးေတြလဲ အတင္းေသာက္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါက ကြ်န္မရဲ႕ မူပိုင္လို ၿဖစ္ေနၿပီ။ တည့္တည့္မတည့္တည့္ အကုန္စားပါတယ္။ ၿပီးရင္ ေဆးေသာက္တယ္။ အိမ္မွာဆို ေမေမက အၿမဲဆူေနၾက။ အဲဒီအစားနဲ႕ ပဲ ဒုကၡေရာက္မွာတဲ႕။

အဲ ေနာက္တစ္ခုလဲရွိေသးတယ္..
အိမ္မွာတစ္ခါမွ မၿဖစ္ဘူးတဲ႕ PCCW က internet မရပါဘူး။ ဘာၿဖစ္မွန္းမသိဘူး။ ကိုယ္လဲ အရင္က ဟိုကလိ ဒီကလိဆိုေတာ႕ ကလိတာပဲ။ ရဘူး။ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္အိမ္က ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ restore ၿပန္တင္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါလဲမရၿပန္ပါဘူး။ ကဲ ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ႕ ၿပီဆိုၿပီး service ကိုသြားေခၚေတာ႕ Monday မွ လာပါမယ္တဲ႕။ ဒါနဲ႕ ပဲ အိမ္မွာ internet သံုးရက္ ထက္ပ်က္သြားၿပန္ပါတယ္။ ဒီေန႕ မွ PCCW က ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ေယာက္ လာၿပီးၿပင္ပါတယ္။ သူလဲ ဘာၿဖစ္မွန္းကို မသိပါဘူး။ အေပၚတက္ ေအာက္ဆင္း ငါးေခါက္ေလာက္ လုပ္ၿပီး ေလွကားၾကီးထမ္းတက္လာတယ္ ေနာက္အၿပင္က cable ေတြလိုက္ခ်က္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဒင္းဘာၿပင္သြားတယ္ ထင္ တုန္း. ဟမ္ဟမ္.. သူတို႕ PCCW ကတပ္ထားတဲ႕ broadband modem ၾကီးအသစ္လွယ္ေပးလိုက္တာ။ ေဟာ ကြက္တိ..
အင္တာနက္ၿပန္ရေရာ။ လြဲပံုမ်ား......

အဓိကေၿပာခ်င္တာကေတာ႕ ၀ထၳဳရွည္ၿပီးေရးၿပီး စာလာလာဖတ္တဲ႕သူေတြကို ဂရုမစိုက္ပဲ ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူးလို႕ အသိေပးခ်င္တာပါ။ ခုေတာ႕ internet ရရခ်င္း ခုလိုအရႈပ္ေတာ္ပံုေတြကို အမွန္အတိုင္းလဲ ေၿပာရင္း အေၾကာင္းလဲ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ရွင္။
အဲ ၿပီးေတာ႕ ခရီးသြားခဲ႕တဲ႕ ပံုေလးေတြကိုလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရသေလာက္ၿပန္ၿပီး မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။



ဒါက သေဘာၤေပၚကဆင္း ၿပီးေတာ႕ ဟိုတယ္သြားမယ္႕ ကားေပၚတက္ စၿပီးေတြ႕ရတဲ႕ ၿမင္ကြင္း။




ဒီပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီးရင္ေတာ႕ ဘယ္ေနရာဆိုတာသိေလာက္ၿပီ..




ဒီပံုေတြၾကည့္လိုက္ရင္ ပိုသိေလာက္ၿပီး မကာအို ဆိုတာ..



ဒါက ကြ်န္မတို႕ တည္းခဲ႕တဲ႕ ဟိုတယ္ရဲ႕ အၿပင္အဆင္




ဟိုတယ္အတြင္းထဲမွာ ပဲရစ္စတိုင္လို႕ေၿပာတာပဲ။ အတူသြားတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကေၿပာၿပတာ။ ေကာင္းကင္အတု ခပ္မိႈင္းမိႈင္းေအာက္မွာ
စားေသာက္ဆိုင္တန္း အရွည္ၾကီးေပါ့။




ခုလို ဟိုတယ္တစ္ပတ္ ေလွစီးလို႕လဲရေသးတယ္။




ေလွစီးၿပီးသြားရင္ shopping ပတ္ ။ သူမ်ားေတြေၿပာပါတယ္။



ေဟာဒီလို ဆိုင္ေလးေတြလဲ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာေလး။ ဆိုင္ထဲကေကာင္မေလးေၿပာတာဟုတ္ဖူးေနာ္။ ဆိုင္ေလးကိုေၿပာတာ။

ကဲ ဒီေန႕ ေတာ႕ ပံုေလးေတြ ဒီေလာက္နဲ႕ ပဲ ေက်နပ္ၾကပါလို႕ ။ ညည့္လဲနက္ၿပီး မို႕ အိပ္ေတာ႕ မယ္။ ဟုိတယ္ အၿပင္က ပံုေတြကိုေတာ႕ ေနာက္ေန႕မွပဲ ထပ္ၿပီးတင္ေပးေတာ႕ မယ္ေနာ္။ အခန္းဆက္ေတြ မ်ားလွခ်ည့္လားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။
ကင္မရာတစ္လံုး လက္မွာကိုင္မိရင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ လိုက္လိုက္ရိုက္တတ္တဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ ပံုေတြေတာ္ေတာ္မ်ားၿဖစ္သြားလို႕ပါ .

ကဲ ဘေလာ႕ ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္..














Sunday, 31 July 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း - ၇)




သူငယ္႕ ကိုခ်စ္ပါသည္။ဒါေပမယ္႕ ငိုၿပီးေၿပးထြက္လာေသာ ငယ္႕ မ်က္ႏွာေလး ၿမင္လိုက္ေတာ႕ သူ႔ရင္မွာ နာက်င္ရသည္။ ဘာအတြက္မ်ား ငယ္႕ ကို ထပ္ၿပီးငိုေၾကြးေစေတာ႕ မွာလဲ။ ေနပါေစေတာ႕ ေလ..ေနပါေစေတာ႕ .. ကိုသု ေက်ာင္းေရွ႕ တြင္ ရပ္ထားေသာ သူ႕ ကားေပၚၿပန္တက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႕ အိမ္အၿပန္လမ္းကို သူေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ဒါေပမယ္႕ သူ႕ရင္ဘတ္ၾကီး တစ္ခုလံုးေတာ႕ ဟာတာတာ ...

(ႏုငယ္)ေမာင္ေလးေရ ဒီဘက္ကို ခဏ။ဒီလက္ဖက္ရည္ေလးကို နည္းနည္းေလာက္ၿပန္ၿပင္ေပးပါလား။ ႏို႕ ဆီနည္းနည္း သၾကားနည္းနည္း ထည့္ေပးေနာ္..

(စားပြဲထိုး) ဟုတ္ကဲ႕ အစ္မ ရ.မယ္..

(ထြန္းသစ္) ဘယ္လိုၿဖစ္တာလဲ ငယ္ အရင္က က်စိမ္႕ ေသာက္ၿပီးေတာ႕ ခုမွ

(ႏုငယ္) အဟင္း လက္ဖက္ရည္က ေမာင့္ အခ်စ္လိုပဲ ေမာင္ရဲ႕ နည္းနည္း ခါးေနလို႕ ႏို႕ ဆီေလး သၾကားေလး ထည့္ေရာလိုက္ မွ ေတာ္ရံုၾကတာ..

(ထြန္းသစ္) ဟားဟား လုပ္ေတာ႕ မယ္ ငယ္ကေတာ႕ ။ ဒါဆို ေမာင္လည္း မုန္႕ ဟင္းခါးထဲ ငံၿပာရည္ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ ထည့္ ရမယ္ထင္တယ္..ႏုငယ္ ရဲ႕ အခ်စ္က နည္းနည္းမ်ားေပါ့ ေနသလားလို႕

(ႏုငယ္)အမယ္ေလး ေမာင္ ကသာေပါ့တယ္ ထင္ေနတာ ငယ္ကေတာ႕ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ေသြးတက္ကိန္းရွိတယ္။

(ထြန္းသစ္) အမ္ ဘာလို႕ ။

(ႏုငယ္) ဒီေန႕ ေမာင္နဲ႕ ငယ္႕ အေၾကာင္း တရား၀င္ အေမ႕ ကို အသိေပးလိုက္ေတာ႕ မယ္။ ရိပ္မိေနတာေတာ႕ ၾကာၿပီထင္တယ္. ငယ္ ဘာေၿပာမလဲ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုပဲ။ ခုတစ္ေလာ အေမ ေမးတဲ႕ ေၿပာတဲ႕ စကားေတြက နည္းနည္း ဆန္းေနတယ္ ေမာင္ရဲ႕ ..

(ထြန္းသစ္) ဘာလို႕ မ်ား ေလၿငိမ္ရပ္၀န္းမွာ မေနခ်င္ရတာလဲ ငယ္။

(ႏုငယ္)လိမ္ရ ညာရတာကို ငယ္ကိုယ္တိုင္ မုန္းတယ္။

(ထြန္းသစ္) အင္း ငယ္ အစအရာရာအတြက္ ၿပင္ဆင္ၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ..သေဘာပဲေလ။ ဒါေပမယ္႕ ..

(ႏုငယ္) စိတ္ခ်ပါေမာင္ ငယ္ က အၿမဲတမ္း ေမာင့္ ဘက္ကပဲ ရပ္တည္မွာပါ။ တစ္ခုပဲ ငယ္႕ ကို ေမာင္ မလိမ္နဲ႕ ။ ဘယ္ေတာ႕ မွ မလိမ္မိေစနဲ႕ ။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ ေမာင့္ကို ခ်စ္ရက်ဳိးနပ္ခ်င္တယ္ ။ ၿဖစ္မလား ေမာင္...

(ထြန္းသစ္) ဟုတ္ကဲ႕ ပါခင္ဗ်ာ ..ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ ကေတာ႕ တစ္ခါတစ္ခါ ငယ္ လိမ္ေၿပာတာေလးကိုပဲ ၾကားခ်င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အမွန္အတိုင္း မေၿပာပါနဲ႕ လားငယ္။

(ႏုငယ္)အဟင္း.. ေမာင္ကလည္းေလ တစ္ခါတစ္ခါ အမွန္တရားကို ၾကားရတာ နားခါးခ်င္ခါးမယ္ ဒါေပမယ္႕ အဲဒါကမွ တစ္ကယ္႕ အႏွစ္သာရေမာင္ရဲ႕ ။ ႏႈတ္ဖ်ားကေန ေမာင့္ သေဘာလို႕ ခြ်ဲၿပီးေၿပာလိုက္တာက ၾကားရတာ ခ်ဳိသာေနေပမယ္႕ အဲဒီ စကားေလးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဓါးထက္ထက္ တစ္ေခ်ာင္မ်ားကပ္ပါလာမယ္ဆိုရင္ ေမာင္ ဘယ္လိုကာကြယ္မလဲ ..

(ထြန္းသစ္) ေတာ္ပါၿပီကြာ.. ေမာင္ ငယ္နဲ႕ စကားၿပိဳင္မေၿပာေတာ႕ ပါဘူး။ ငယ္ကေလ ခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးဆို အရမ္းခ်စ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ အင္း ဒါေပမယ္႕ ..

(ႏုငယ္) ေမာင္ နားလည္ထားဖို႕ က ေမာင့္ အရင္ရည္းစားေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ သတိေပးၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ေနတာ ကို ေၿပာတာလား။ အဲဒါက ေမာင္ မွားထားခဲ႕ လို႕ ေလ။ ငယ္ ေမာင့္ ကို ယံုၾကည္ဖို႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုလိုတယ္။ ဥပမာ ကြာ ခု ငယ္ က ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္သူ..

(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟင္.. ဒါေပါ့

(ႏုငယ္) ငယ္႕ စိတ္ထဲမွာ ေမာင္ကလြဲရင္ တစ္ၿခားေယာက္က်ားေလးေတြကို စိတ္လဲမ၀င္စားဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ ကိုဘယ္ေယာက္က်ားေလးနဲ႕ မွ မႏႈိင္းယွဥ္ဖူးဘူး။ ေမာင့္ ဘက္ကေပးသေလာက္နဲ႕ ငယ္ေက်နပ္ႏိုင္တယ္။ နားလည္ေပးႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို ငယ္ အရမ္းနားလည္ေနတယ္။ အဲဒါ ခက္တာပဲ..

(ထြန္းသစ္) အမ္ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ငယ္

(ႏုငယ္)ဒီလိုေလ ေမာင့္ရဲ ဗီဇ ကိုက အရာရာကို လြယ္လြယ္နဲ႕ မစဥ္းစားပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ငယ္ ရွိေနၿပီသားဆိုတာကိုလဲ ငယ္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ၿခား လွတပတ ေကာင္မေလးေတြကို ၿမင္ရင္ ေမာင့္ မ်က္စပစ္ေနတာလဲ ငယ္သိတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ဘာရယ္ဟုတ္ဘူး ဟိုသူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက လာေခၚလိုက္ ေမာင္ပါသြားလိုက္။ ဒါေပမယ္႕ ဘာမွေတာ႕ မဟုတ္တာ ငယ္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ငယ္႕ ရဲ႕ အေမ မသိဘူး။ ေမာင့္ ကို ငယ္႕ မိဘေတြနဲ႕ အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး ခ်စ္ထားရတာ ကို သိပါတယ္ေနာ္။ မေတာ္လို႕ မ်ား ငယ္႕ မိဘေတြမ်ား ေမာင္ဒီလိုေကာင္မေလးေတြနဲ႕ တြဲတာ ေတြ႕ သြားရင္ ..

(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟင္

(ႏုငယ္) ငယ္ ကေရာ ဒါဟာ ကြ်န္မကို တစ္ကယ္ခ်စ္ေနတဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပါလို႕ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ၿပီးေၿပာရမလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ခ်စ္ရတာက ေမာင္မွ ေမာင္ပဲ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ ခ်စ္ေနတာက ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ခ်စ္တယ္လို႕ ေၿပာေနေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေလးေလးနက္နက္ မရွိသလိုပဲ..ဒါေၾကာင့္မို႕ ေမာင့္ကို ငယ္ မယံုၾကည္ေသးဘူး..ဒီေတာ႕ ငယ္လဲ ေမာင့္ ကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ယူမွာလို႕ ညာမေၿပာႏိုင္ေသးဘူး.

(ထြန္းသစ္) ကြာ ..ငယ္ကလဲ ေကာင္းခန္းေရာက္မွ လုပ္ၿပီး။ ကိုယ္႕ ခ်စ္သူက ကိုယ္႕ ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း နားလည္ေၾကာင္း ဖီလး္ တက္ေနတဲ႕ အခ်ိန္မွ ေမာင့္ ကို မယူႏိုင္ဘူးတဲ႕ .. ငယ္ ဒီေလာက္ခ်စ္ေနမွပဲ ဘာလို႕ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ယူမယ္ လို႕ မေၿပာႏိုင္ရတာလဲ..

(ႏုငယ္) ေမာင္ မွားၿပီး ခ်စ္ေနတာမွန္တယ္ ဒါေပမယ္႕ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႕ သူက ဒီလိုလူမ်ဳိးပါလားဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ မသိခ်င္တာ. ေမာင့္ ကိုအဲလိုလူမ်ဳိး မၿဖစ္ေစခ်င္တာ. ေမာင့္ကိုယ္လဲ ငယ္ ခ်စ္ေနသလိုပဲ ခ်စ္ေနေစခ်င္တာ။ ငယ္ခံစားမိတာကေတာ႕ ငယ္ခ်စ္သေလာက္ ေမာင္ဆီက ၿပန္မရဘူးဆိုတာပဲ။


(ထြန္းသစ္) ကဲ ေတာ္ၿပီ ၿပန္မယ္။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ငယ္နဲ႕ ေတြ႕ တိုင္း ဒါပဲ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေတာ႕ တာပဲ။ ေမာင္ ေသခ်ာ တယ္ တစ္ကယ္တမ္း အခ်ိန္က်ရင္ ေမာင္ ယူမယ္႕ မိန္းမ ကငယ္ပဲ ၿဖစ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငယ္ က ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္သူပါဆိုတာ တိတိလင္းလင္း ေၾကညာၿပီးသား။ ငယ္႕ ကိုလဲ အားလံုးက သိၿပီးသား။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ေလ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြက လိုအပ္လို႕ အကူအညီေတာင္းလာရင္ေတာ႕ ေမာင္ လဲ..


(ႏုငယ္) အင္းပါ အင္းပါ... ဟြန္း ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင့္ရဲ႕ ၅ ေပ ၅ လက္မ အရပ္ရယ္ ၿပီးေတာ႕ နည္းနည္း ၾကည့္လုိ႕ ေကာင္းေနတဲ႕ ေမာင့္ ရုပ္ရည္ရယ္ ၿပီးေတာ႕ လူတိုင္းကို ခင္မင္ႏွစ္လိုစြာ ၿပံဳးၿပတိုင္းေပၚေနတဲ႕ သြားတက္ကေလးေတြရယ္
အဲဒါေတြအကုန္လံုးကို ပလတ္စတစ္ ဆာဂ်ယ္ရီ လုပ္လိုက္လို႕ ရရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္.


(ထြန္းသစ္) ဟားဟားဟား... ငယ္က ေတာ႕ ကြာ သူစိတ္ခ်ဖို႕ အေရး ခ်စ္သူ ကို ပလတ္စတစ္ ဆာဂ်ယ္ရီေတာင္ လုပ္ အုန္းမတဲ႕ ..ဒါေလးေတာ႕ ခ်မ္းသာေပးပါကြာ .. အေမ ေပးတဲ႕ ရုပ္ရည္ေလးပါ. တစ္ကယ္ဆို ငယ္လဲ ခ်စ္ဖို႕ အလြန္ေကာင္း ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါကြာ။ ငယ္က သာ ခပ္တည္တည္ၾကီးေနေနလို႕ ..


(ႏုငယ္) ေမာင့္ ကိုခ်စ္တာ ေခ်ာလို႕ ခ်စ္တာမွမဟုတ္တာေမာင္ရဲ႕ ။ မေခ်ာလဲ ဘာအေရး. အေရးၾကီးတာက တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ သံေယာစဥ္ၾကီးၿပီး နားလည္မႈရွိဖို႕ သာ အဓိက..

(ထြန္းသစ္) ကဲပါ ေမာင့္ ကိုစိတ္ခ် ေသခ်ာတယ္ ေမာင္ ငယ္ေၿပာသလိုေနမယ္ ဆင္ၿခင္မယ္ ငယ္သာ ေမာင့္ေဘးနားမွာ ရွိလို႕ ကေတာ႕ အရာအားလံုးငယ္႕ သေဘာ. ၿပီးေတာ႕ ေမာင္လည္း ေနာင္တရေနပါၿပီကြာ အရင္ကသာ ေမာင္ စိတ္ထင္ရာ ဇြတ္မလုပ္ ခဲ႕ ဘူးဆိုရင္ ခုခ်ိန္မွာ ငယ္႕ မိဘေတြဘက္က ဒီေလာက္ထိ ခါးခါးသီးသီးၿဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ ဆိုးခဲ႕ လို႕ ..

(ႏုငယ္) အဲဒီ ငယ္သာ ေဘးနားမွာရွိရင္ဆိုတဲ႕ စကားလဲမၾကိဳက္ဘူး။ ေမာင္ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပဲ ငယ္ရွိရွိမရွိရွိ ေမာင္ ကိုယ္႕ဘာသာကိုယ္ မွန္ကန္တဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ႏိုင္ရမွာေပါ့။ ေမာင္က အရည္အခ်င္းရွိတဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပဲ ဟာ..

(ထြန္းသစ္) ဟင့္အင္း ငယ္နဲ႕ ေမာင္ စိတ္သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္တာ အဲဒီေနရာေတြပဲ.. ေမာင့္ကေတာ႕ ခ်စ္ခ်င္းရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်င္းနဲ႕ ပဲ အသက္ရွင္တယ္။ ငယ္ ကေတာ႕ ဦးေဏွာက္ရဲ႕ ေစစားရာ အတိုင္း ၿဖစ္သင့္တာေတြနဲ႕ ဘ၀ကို အသက္ရွင္တယ္..
ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ ကလည္းတစ္ခါတစ္ခါ ငယ္ ေမာင့္ကိုခ်စ္ေနတာနဲ႕ ၿဖစ္သင့္တာနဲ႕ ယွဥ္လိုက္ရင္ ေမာင့္ စိတ္ေတြထိုင္းမႈိင္းေလးလံသြားတယ္။ ငယ္တစ္ေယာက္တည္း ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို နားလည္တာမဟုတ္ဘူး ေမာင္လဲ ငယ္႕ ရဲ႕ စိတ္ကို နားလည္တယ္ ငယ္...

ႏွစ္ေယာက္သား ခဏမွ် ၿငိမ္သက္သြားၾကသည္။ ခဏေနေတာ႕ ငယ္ ထြန္းသစ္ လက္ဖမိုးေလးကို ၾကင္နယုယစြာ အုပ္မိုး ကိုင္ဆုပ္ လိုက္ရင္း...

(ႏုငယ္) ေမာင္..

(ထြန္းသစ္) ဟင္..

(ႏုငယ္) မတူညီတာရွိရင္ နားလည္မႈေတြနဲ႕ ညိွယူၾကမယ္ေလ..

(ထြန္းသစ္) အင္း.. ေနာက္ဆိုေမာင္လဲ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို ထင္ရာ မစိုင္းေတာ႕ ဘူးေနာ္.

(ႏုငယ္)အင္း..

ထြန္းသစ္ ငယ္႕ လက္ကေလးကို အားမလိုအားမရ ၿပိဳင္ဆုပ္ကိုင္လုိက္ရင္း

(ထြန္းသစ္) ငယ္ သိလား ..ငယ္ နဲ႕ ခြဲရမယ္႕ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ေတြကို မုန္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ခုခ်ိန္ထိ ငယ္နဲ႕ နီးစပ္ေအာင္ ကိုယ္႕ ဘာသာ ကိုယ္ မၾကိဳးစားႏိုင္ေသးတဲ႕ ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို လဲမုန္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕

(ႏုငယ္) ေမာင္..

(ထြန္းသစ္) ဟင္

(ႏုငယ္) ငယ္ တို႕ ၿပန္ၾကရေအာင္. ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့ ေမာင္ရယ္ ေနာ္..

(ထြန္းသစ္) အင္း..ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ေလ...

(ႏုငယ္) ေတာ္ပါၿပီ ေမာင္ရယ္။ ဘာလို႕ စိတ္ဓာတ္က်စရာ စကားေတြေၿပာေနမလဲ။ ေမာင္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ငယ္ သိပါတယ္။ ဒါဆို ေက်နပ္ေတာ႕ ေနာ္.

ထြန္းသစ္ မခ်င့္မရဲ ငယ္႕ လက္ကေလးကို ၿပန္လႊတ္ေပးလိုက္ရင္း စိတ္ထဲမွာ သက္ၿပင္းေမာၾကီးမ်ားသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ေနမိေတာ႕ သည္။ ၿပီးေတာ႕ စိတ္ထဲမွလဲ ေမာင့္ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရပ္တည္ေပးပါ ငယ္ရယ္လို႕ လဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ေၿပာေနမိသည္။
တစ္ခါတစ္ခါ ငယ္႕ ကိုခ်စ္ရလြန္းလို႕ သူ႕ အသက္ရႈေတြေတာင္ ၾကပ္ခ်င္သည္။ မြန္းၾကပ္လြန္းေနသည္။ ငယ္႕ ကိုဆံုးရံႈးရမွာ ကို သူေသမေလာက္ေၾကာက္ပါသည္။ ဒါေပမယ္႕ ငယ္႕ ကိုခ်စ္ရတာ ၾကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပင္။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ထင့္ ထင့္ ငါ့ကို သူဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္အၿပစ္ေၾကာင့္ လမ္းခြဲစကားေတြ ဆိုလာေလမလဲ.. သူလဲ သတိထားၿပီးေနသည္။
အဘယ္႕ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ငယ္ေၿပာသလို ဘာမွ မစဥ္းစားပဲ လြယ္လြယ္ကူကူလုပ္တတ္သေလာက္ ငယ္သည္ အရာရာကို ေစ႕ ေစ႕ စပ္စပ္ စဥ္းစား ၿပင္ဆင္ၿပီးမွသာ သူလုပ္ခ်င္တာကို တစ္ထစ္ခ်င္းအကြက္ခ်ၿပီး လုပ္တတ္သည္ကို ထြန္းသစ္ နားလည္ထားသည္ သိထားသည္။ သူႏွင့္ငယ္ခ်စ္သူၿဖစ္လာခ်င္းသည္ ငယ္၏ စိတ္ကေလး တစ္ဒဂၤလြတ္ထြက္ေသာ အခ်ိန္၌ ငယ္သည္ မလူးသာမလြန္႕ သာ ႏွလံုးသားပိုက္ကြန္ထဲ က်ခဲ႕ ရသည္ မဟုတ္ပါလား....

Wednesday, 27 July 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း -၆)




ေမာင္နဲ႕ ေတြ႕ ၿပီးေနာက္ ေနာက္ရက္ေတြမ်ား ေတြ႕ အုန္းမလားရယ္လို႕ ေမ်ွာ္လင့္မိေသာ္လည္း မေတြ႔ခဲ႔ပါ။တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ေမွ်ာ္လင့္ ေနမိေသာ္လည္း ေမွ်ာ္သူကေတာ႕ ေရာက္မလာခဲ႕ ။ စိတ္ထဲမွာအလိုလိုသိေနသလို ေမာင္ ေရာက္ကိုေရာက္လာရမည္ဟု လည္း စိတ္ထဲမွာထင္ေနမိသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ သာေရာက္လာသည္ ေမာင့္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေလးမွ်ေတာင္ သူမ မေတြ႕ ေသး..ဟူး..ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္ေနရမွာလဲ ေမာင္.. ေနာက္ထပ္ ေမာင္ နဲ႕ ထပ္ေတြ႕ ဖို႕ ကံၾကမၼာကဖန္တီးေပးတဲ႕ အခ်ိန္ထိ သူမေစာင့္ရအုန္းမည္။ အေတြးမ်ားႏွင့္ပင္ ေနရတာ မြန္းၾကပ္လာသည္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ မေနခ်င္ေတာ႕ ။ ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေနရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း သြားထိုင္ေနခ်င္မိသည္။ ေတြးေနၾကာသည္ သြားထိုင္လိုက္တာက စိတ္ေပါ့ပါးသြားမည္ထင္သည္။ သူမ စိတ္ကူးႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္းထြက္လာခဲ႕ သည္။ စိတ္ထဲမွာ အားမလို အားမရႏွင့္ ေနမထိထိုင္မသာၿဖစ္ေနသည္။ ဘာကို သူမ ေတာင့္တေန လိုခ်င္ေနမွန္းမသိ။ စိတ္ရွိလက္ရွိသာ ေမာင္ ေရ လို႕ အားရပါးရ ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

(ႏုငယ္) ဟင္း.. ေမာင္ ရယ္ ရွင္ဟာေလ ကြ်န္မကို ေလာကၾကီးမွာ ဒုကၡအေပးဆံုးလူတစ္ေယာက္ပဲသိလား။

(ထြန္းသစ္) အဟင္း ဒုကၡေပးတာက ေမာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုငယ္ ကသာ ကိုယ္႕ ဒုကၡ ကုိယ္ရွာေနတာ။

(ႏုငယ္) အဲ.. ဟင္ နင္..နင္..

(ထြန္းသစ္) နင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနပါနဲ႕ ။ ခုနကလိုပဲ ေခၚလိုက္တာ မေကာင္းဘူးလား။

(ႏုငယ္) ငါ ရည္ရြယ္ၿပီး ေမာင္ လို႕ ေခၚတဲ႕ သူဟာ နင္ပါလို႕ ဘာၿဖစ္လို႕ တထစ္ခ် ထင္လိုက္ရတာလဲ ထြန္းသစ္။ နင္ၿဖစ္ခ်င္မွ လဲ ၿဖစ္မွာပါ..

(ထြန္းသစ္) နုငယ္ ဘာၿဖစ္လို႕ ဟန္ေဆာင္ေနအုန္းမွာလဲ။

(ႏုငယ္) နင္..ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႕ အခ်စ္ကို ငါဘယ္လို ယံုရမလဲဆိုတာ အရင္ ရွင္းၿပတာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။

(ထြန္းသစ္) ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ႏုငယ္

(ႏုငယ္) မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနပါနဲ႕ ထြန္းသစ္ရယ္။ နင့္မွာ တစ္ၿခားေကာင္မေလးေတြရွိေနတာ ငါသိေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ႕ နင္ ငါ့ေရွ႕ ကေန ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ေနႏုိင္တာပဲ။ နင့္ကိုယ္နင္ သိပ္ၿပီးအပိုင္တြက္လြန္းတယ္ဟ။ ငါ အဲေလာက္ထိ မိုက္မဲ တဲ႕ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး။

(ထြန္းသစ္) ဟုတ္ပါတယ္ နင္ မမိုက္မဲ ဘူးဆိုတာ ငါသိၿပီးသား ဒါေၾကာင့္လဲ နင့္ အေမၾကီးပါးစပ္ကေန တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတဲ႕ ဆရာ၀န္ေလာင္းၾကီး ကုိသု ကိုလက္ခံလိုက္တယ္ေပါ့။ၿပီးေတာ႕ သမီးအလိမၼာတုံးၾကီးေပါ့။

(ႏုငယ္) ထြန္းသစ္ ..နင္ နင္.. ေတာ္ေတာ႕ ..ေတာ္လိုက္ေတာ႕

ထြန္းသစ္ အသက္မပါသလို ေၿခာက္ကပ္ကပ္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ရင္း

(ထြန္းသစ္) အဟင္း..ဟင္း.. ႏုငယ္ နင္မွတ္ထား ..ေနာက္တစ္ခါမ်ား ငါ့ အသည္းႏွလံုးက ႏုႏုငယ္ ဆိုတဲ႕ မိန္းမ ကို လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္လို႕ ေၿပာလာခဲ႕ ရင္ ေဟာဒီအမွတ္မရွိတဲ႕ ငါ့ အသည္းႏွလံုးကိုပဲ ေဖာက္ထုတ္ပစ္လိုက္မယ္။ ဘယ္ေတာ႕ မွ နင့္ဆီကို ငါ ေၿခဦးလွည့္မလာေတာ႕ ဘူး....ငါကိုက တံုးလြန္းတာပဲ ေနမွာပါ...ကဲ သြားၿပီး..

ႏုငယ္ ကေတာ႕ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာႏိုင္ခဲ႕ ပါ။ ရင္ထဲမွာစကားလံုးေတြကေတာ႕ အၿပည့္ပါ ဒါေပမယ္႕ ဘာလို႕ မ်ားကြ်န္မရဲ႕ ႏွလံုးသား ထဲက စကားေတြ ကြ်န္မမေၿပာလိုက္ႏိုင္ပါလိမ္႕ ။ အေဆာင္အၿပင္ဘက္မွ တစ္ေ၀ါေ၀ါ ဆိုင္ကယ္စက္သံေၾကာင့္ သူမလွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕ ဆိုင္ကယ္ကို အၿပင္းေမာင္းႏွင္ထြက္သြားေသာ ထြန္းသစ္ကိုသာ ရိပ္ကနဲ ေတြ႕ လိုက္ရသည္။ ခက္သည္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ ခ်င္သည့္အခ်ိန္မွ လာေတြ႕ ၿပီး .. ခ်စ္လိုက္ပါဆိုတာကေတာ႕ ..ခက္သည္ ခက္လြန္းေနသည္။
ဒါဆို သူေၿပာသလို မေတြ႕ ရေတာ႕ ဘူးလား။

(ႏုငယ္) ဟင္း....ဟင္း.............

သက္ၿပင္းခပ္ေလးေလးတစ္ခ်က္သာ ခ်လိုက္ရင္း အေမ႕ ကိုလဲ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ပါဟု သူမဂတိေပးထား၏။ ေကာင္းပါတယ္ေလ အဆံုးသတ္မေကာင္းမွန္းသိတဲ႕ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို မစလိုက္ရတာပဲ သူေရာ ကြ်န္မေရာ အတြက္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါလိမ္႕ မည္။ ဒါေပမယ္႕ မ်က္၀န္းမွာေတာ႕ မ်က္ရည္တို႕ ရႊဲရႊဲစိုလို႕ ။ ရက္စက္လိုက္တာ ကံတရားရယ္ အခ်စ္ကို စတင္ထိေတြ႕ မိစဥ္မွာပဲ အသည္းကြဲ မွတ္တမ္းထဲ ထည့္လိုက္ရမယ္လို႕ ။ ကြ်န္မခ်စ္ခဲ႕ ရတဲ႕ အခ်စ္ရဲ႕ အနားသတ္ ေနာက္ဆံုးက ဒီလိုပဲလား ..ေက်ာင္းမွာလဲ ဆက္မေနခ်င္။ ဘယ္ေနရာသြားရမလဲ မသိ။ အိမ္ၿပန္ၿပီး အိပ္လိုက္ပဲ ေကာင္းမယ္ထင္သည္။ ေအးေလ ၿပန္တာပဲေကာင္းပါတယ္ေလ..ေလာေလာဆယ္ေတာ႕ အားအင္ခ်ိနဲ႕ သြားသလိုပင္။

"ေဟ႕ ေကာင္ေတြ ေက်ာင္းေရွ႕ မွာ ခုေလးတင္ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ ကားနဲ႕ တိုက္မိတယ္ေၿပာတယ္။ ဆိုင္ကယ္သမားကေတာ႕ ပြဲခ်င္းၿပီးပဲတဲ႕ ။ၿပီးေတာ႕ ဆိုင္ကယ္သမားက အၿပင္လူတဲ႕ ကြ တို႕ ေက်ာင္းကမဟုတ္ဘူး"

"ဟာ..လာလာၿမန္ၿမန္ သြားၾကည့္ရေအာင္"

ေက်ာင္းသားတစ္စု ေၿပာလဲေၿပာ ေၿပးလဲေၿပးထြက္သြားၾကသည္။ ခဏေတာ႕ သူမမွင္သက္ေနမိသည္။ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ မြန္းၾကပ္လြန္းေနသည္ကို။ ဒါေပမယ္႕ သူမတစ္ခုခုကို သတိရသြားသည္။ ဆိုင္ကယ္သမား..ေမာင္ ..ေမာင္ ..လဲ ခု..ခုန ကေလးတင္ ဆိုင္ကယ္ကို အရမ္းေမာင္းထြက္သြားသည္။ ဆိုင္ကယ္သမားဆိုတာ ေမာင္...ေမာင္ ..မ်ားလား..
အို ..မဟုတ္ပါေစနဲ႕ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ ဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ ခႊင့္မလႊတ္ဘူး ေမာင္..
သူမ ေၿခလွမ္းတို႕ ၿမန္စၿပဳလာၿပီ..ထို႕ ေနာက္ သူမ ေၿပးထြက္လာခဲ႕ သည္။ ေၿပးလာသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ သူမေမာဟုိက္ေနသည္။ အသက္ရႈလို႕ လဲမ၀။ သို႕ ေပမယ္႕ သူမေၿခလွမ္းေတြ ရပ္မပစ္လိုက္ရဲပါ။ ေမာင္ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ လို႕ လည္း စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ၿပီးေတာ႕ သူမ ငိုေနသည္။ ေၿခလွမ္းေတြ ခပ္သြက္သြက္ေၿပးရင္း လူေတြ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနေသာ ေနရာသို႕ ေရာက္လာသည္။ သူမ ေမာဟုိက္ေနသည္ ဒါေပမယ္႕ မနားပဲ သူမလူအုပ္ထဲ ၀င္တိုးဖို႕ ၿပင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္..
သူမ၏ လက္တစ္ဖက္အား တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲလိုက္သလို တင္းကနဲ ၿဖစ္သြားသည္။ သူမ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕ .

(ထြန္းသစ္) ဟိတ္ အရူးမေလး ..ငိုမေနနဲ႕ လာလာ ဒီဘက္ကို..

(ႏုငယ္) ေမာင္..ရွင္ ရွင္ တစ္ကယ္ပဲေနာ္..

ထြန္းသစ္ ေခါင္းညိမ္႕ ၿပလိုက္ရင္း..

(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟုတ္တယ္ ေမာင္ မေသႏိုင္ေသးဘူး။ ႏုငယ္ခ်စ္တဲ႕ ႏုငယ္ရဲ႕ ခ်စ္သူ လုပ္ရအုန္းမွာမို႕ လို႕ ။

ႏုငယ္ ရွက္စႏိုးတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း..

(ႏုငယ္) ေမာင္ ေနာ္ လာစမေနဲ႕ ဒီမွာၿဖင့္ စိုးရိမ္လို႕ ေသေတာ႕ မယ္။

(ထြန္းသစ္) ေမာင္ ေတြ႕ ပါတယ္ကြာ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ႏုငယ္ရယ္ ေမာင္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ စိတ္ထဲ မွာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ နားလည္ၿပီးသားပါကြာ။ ေမာင္ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ မာနေတြ ၿပိဳင္ေနၾကလို႔ ပါ။
တစ္ကယ္က ေမာင္ကံေကာင္းသြားတာ။ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ထြက္လာေပမယ္႕ တစ္ကယ္က ႏုငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလး ညိႈးၿပီးက်န္ ေနခဲ႕ တာ ေမာင့္ ရင္ထဲ တစ္ကယ္မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေမာင့္ေဒါသေတြပဲ ေလွ်ာ႕ လိုက္ပါ့မယ္ေလဆိုၿပီး ေက်ာင္းထဲ ၿပန္ေကြ႕ လာတာ..အဲအခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းထဲကထြက္လာတဲ႕ ေနာက္ထပ္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ တိုက္မိၾကတာ..ေမာင္ ဂတိေပးပါတယ္ကြာ။ အရင္တုန္းကလို ႏုငယ္ ခ်စ္တဲ႕ ထြန္းသစ္ ၿပန္ၿဖစ္လာေစရမယ္..ေနာ္..

ႏုငယ္ကေရာ ဘာေၿပာႏိုင္မွာမို႕ လို႕ တုန္း ..မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခ်က္ခဲလို႕ .. ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္ရံုမွတစ္ပါး ႏုငယ္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိ။ ခုနက ေမာင္ေသၿပီလို႕ ထင္တဲ႕ ေနာင္တမ်ိဳး ခံစားခ်က္မ်ဳိး သူမေနာက္တစ္ၾကိမ္ မခံစားႏိုင္ေတာ႕ ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႕ အခ်စ္အတြက္ တစ္ခါေလာက္ေတာ႕ မိုက္လိုက္ပါရေစ အေမ..လို႕ သာ စိတ္ထဲမွ အေမ႕ ကိုေတာင္းပန္ ေနမိသည္။

ထိုၿမင္ကြင္းအစ အဆံုးကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ေတာ႕ ရွိသည္။ထိုသူကေတာ႕ ဘယ္သူၿဖစ္ဦးမည္နည္း ကိုသု ..ကိုသု ေပါ့...

...........................................................................

Monday, 18 July 2011

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း -၅)




ဤသို႕ ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ား တက္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာေလၿပီ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဘယ္မွလဲ မသြားရ ဘာမွလဲ မလုပ္ရ။ အိမ္တြင္းပုန္းလိုက္ တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေရာက္လိုက္ႏွင့္သာ ႏုငယ္ အခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစခဲ႔သည္။စိတ္ထဲမွာ ေတာ႕ အခ်ိန္တိုင္း ထြန္းသစ္ အေၾကာင္းမ်ားသာ။မည္သူ႕ ကိုရင္ဖြင့္ရမည္နည္း။ ဒါလဲမသိပါ။သူမခ်စ္ေသာ ထြန္းသစ္ သည္လည္း သူမအားတစ္ကယ္ ခ်စ္မခ်စ္သူမ မသိေတာ႕ ပါ။ သူမအထင္ေတာ႕ ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မို႕ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႕ သလား။ သူမကေရာ ငယ္ရြယ္သူ မို႕ ထြန္းသစ္ကို စိတ္လႈပ္ရွားၿပီးမ်ား...ခုလိုအခ်ိန္တိုင္းသတိရေနသည္လား။ မသိခဲ႕ ပါ... ခုခ်ိန္မွာ သူမသိသည္က တစ္ခုထဲ . တစ္ခုခုကို လြမ္းေနသည္။

ထြန္းသစ္ ကလဲသူမရွိရာ ေရာက္မလာခဲ႕ ပါ။မစခင္က ဆံုးေနေသာ ဇာတ္လမ္းကဲ႔သို႔ အစလဲမသိ အဆံုးလဲမသိ။ ဘာလဲမသိ။ သူမရည္မွန္းခ်က္က ငယ္ငယ္ေလးထဲက တကၠသိုလ္မွာဆရာမ ၿပန္လုပ္ခ်င္သည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ မိမိလုပ္ခ်င္ေသာ ရည္မွန္းခ်က္ထဲတြင္ သာ စိတ္ကိုႏွစ္ထားလိုက္ဖို႕ သူမဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ခ်စ္ေသာ ထြန္းသစ္အေၾကာင္းသတိရမိလွ်င္ေတာ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကိုသာ သူမရင္ဖြင့္ပစ္လိုက္သည္။ ဒါပဲ ဒါပါပဲ...
တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ ဒီလိုပင္..စိတ္ထဲမွာ ေၿပာင္းလဲပစ္လို႕ ရမည္ စိတ္လႈပ္ရွားခ်င္းသာၿဖစ္သည္ဟု ခံယူထားေသာ အခ်စ္၏ ခ်ည္ေႏွာင္မႈသည္လည္း တစ္စတစ္စ ခိုင္ၿမဲလာခဲ႔သည္။ တစ္ေန႔မွ ေမ႔လို႔မရခဲ႔။ ေဘးနားမွာရွိေနေသာ ကိုသု ကိုေတာ႕ အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို အားကိုးခ်စ္ခင္မိတာေတာ႕ ေသခ်ာသည္။ ခ်စ္သူလိုေတာ႕ လက္ခံလို႔ မရ။ မၾကာခဏေတြ႔ ၿဖစ္ၾကသည္။ သို႔ ေသာ္အေၿခအေနတုိင္းသည္လဲ မေၿပာင္းလဲ ခိုင္မာအၿမစ္တြယ္လာသည္က ထြန္းသစ္ ကိုခ်စ္ေသာအခ်စ္မ်ားသာ။ ခုဆိုရင္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလး ၅ အုပ္ၿဖစ္ေနၿပီေမာင္။ ဟုတ္သည္ သူမ၏ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေမာင္ လို႔သာ သံုးႏႈံးခဲ႕ သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သူမကိုယ္တိုင္ သူမလဲ ကြ်န္မလို႕ သံုးႏံႈးတတ္ေနခဲ႕ ၿပီ။ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို ဒီလိုႏွင့္ပင္ ၿပီးဆံုးခဲ႕ သည္။ ဘာမွန္းမသိ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္မရဲ႕ အခ်စ္စစ္မွန္ခဲ႔ တယ္ဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မတို႕ တစ္ေန႕ေန႕ ခ်စ္သူ ေတြၿဖစ္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ ဒါက အခ်စ္နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ေရွာင္ေနသာသူအား ကြ်န္မလိုက္ရွာမေနေတာ႔ပါ။ ခ်စ္သူ ၿပန္လာေသာ အခ်ိန္ကိုသာ ကြ်န္မၾကိဳဆိုလိုက္ေတာ႕ မည္..
(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ႕ မလို႔လား ေစာလိုက္တာ..

(ႏုငယ္) ဟုတ္တယ္ ေမ..ဒုတိယႏွစ္ေရာက္လာမွ က်ဴတိုရီရယ္ေတြပိုမ်ားတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာေတြလဲ ရလာၿပီဆိုေတာ႕ ကင္တန္းထိုင္တဲ႕ ခ်ိန္ေလးေတာ႕ ေပးရမွာေပါ့လို႔ ဟုတ္ဖူးလား..

(ေဒၚခ်ဳိ)ဟုတ္ပေတာ္.. ေမ႕ သမီးကေလ တစ္ေန႔ တစ္ၿခားပိုပိုလွလွလာတယ္။

(ႏုငယ္) အဟင္း..အေမ ကိုယ္႔ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေနၿပန္ၿပီေနာ္။ ဒါဆို သမီးသြားၿပီေနာ္..ေမ..

ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနရင္း တစ္ဖက္ၿခမ္းလမ္းဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ႕ ထြန္းသစ္ တက္ေနသည္ဆိုေသာ GTI ေက်ာင္းကား. အလိုလိုေနရင္းစိတ္က ေတြ႕ မလားလို႕ ေတာ႕ သူမ ရွာၾကည့္မိေသးသည္။ တစ္ခါမွေတာ႕ မေတြ႕ ခဲ႔ ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ခုခ်ိန္ထိ သူမရွာေနစဲ။

(ႏုငယ္)ဟူး ေနကလဲ ပူလိုက္တာ။ ၈ နာရီခြဲေလာက္ရွိေသးတာကို။

သူမေၿပာေၿပာဆိုဆို ထီးေလးထုတ္ၿပီးေနပူရာဘက္ကာထားမိသည္။ ေက်ာင္းကားကလဲ ဒီေန႔မွ မလာေသးၾကာေနသည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေစာင့္ေနၾကေရာ႔မည္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ႕ ေနာက္က်ေနၿပီ။ေဟာ..ေၿပာရင္းဆိုရင္း ေက်ာင္းကားလာၿပီ...
သူမ ထီးေလးပိတ္ၿပီး ကားေပၚအေၿပးေလးတက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႕ ေနာက္ဆံုးထိုင္ခံုေနရာမွာ လူလြတ္ေနသၿဖင့္ သူမအေၿပးကေလး သြားၿပီးထိုင္လိုက္သည္။ အၾကာၾကီးစီးရမွာ ေနရာမရရင္ မတ္တပ္ရပ္ရတာ ေညာင္းသည္။ကိုယ္႕ အေတြးႏွင့္ ကိုယ္ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ ေဘးနားက ထိုင္သည့္သူကို ခုမွၾကည့္မိသည္။ေက်ာင္းသားပံုလဲ မေပါက္။ဆံပင္ကစုတ္ဖြားႏွင့္ ဒီၾကားထဲ အုပ္ထုပ္ကလဲ မ်က္ႏွာကို အုပ္ၿပီးေစာင္းထားသည္။ ဒီၾကားထဲ အ၀တ္အစားေတြကလဲ တြန္႔ေက်လို႕ ။ ၿပီးေတာ႕ သူမႏွာေခါင္းထဲ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ အနံ႔တစ္ခုလဲရေနသည္။ ခဏေလာက္ၾကာေတာ႕ မွ သူမထိုအနံ႔ကိုေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္သြားသည္။ အရက္နံ႔။
ဒုကၡပါပဲ မူးေနတာလားမသိဘူး။ ေစာေစာစီးစီး။ ဒီၾကားထဲ ထိုသူ၏ ဆိုဖာေပၚမွီထားေသာ ေခါင္းက တစ္ဖက္ဖက္ သူမဖက္က်က်လာေသးသည္။ ေတာ္ေသးသူမအသားႏွင့္ ထိေတာ႕ မထိေသး။ စိတ္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီး အေႏွာင့္အယွက္ ၿဖစ္ေနၿပီ။သူမသတိထားၿပီး ၾကည့္ေနသည့္ၾကားမွ ..ထိုလူ႕ ေခါင္းၾကီးက ယိမ္းလာၿပန္၏။ ဒီေတာ႕ ဒီတစ္ခါေတာ႕ လက္ႏွင့္ ဟိုဘက္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတြန္းထုတ္လုိက္သည္။ ထိုသူ ႏိုးသြား၏။ ၿပီးေတာ႕ သူမအား ေဒါသတၾကီးႏွင့္ အုပ္ထုပ္ကိုခြ်တ္လိုက္ၿပီး

ဒီမွာ ...ခင္ဗ်ား ....ဘယ္.... အဲ

ေတြ႔ခ်င္ေသာအခ်ိန္မွာ မေတြ႔ရေသာ ကြ်န္မခ်စ္ရတဲ႕ ေမာင္ေလ။ ဘုရားေရ ဘယ္လိုမ်ားၿဖစ္ေနရတာတုန္း။ကြာသြားလိုက္တာ အရမ္းကို ကြာသြားသည္။

(ထြန္းသစ္) အဲ..နင္..နင္


(ႏုငယ္) ဟုတ္တယ္ ငါ ႏုငယ္။ နင္ကေရာ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေက်ာင္းကားေပၚ ဘယ္လိုၿဖစ္ေနတာလဲ။ၾကည့္မေကာင္း ရႈမေကာင္းနဲ႕ ။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ႏိုင္လိုက္တာ။ ငါ ထင္ေတာင္မထင္ဘူး။နင္ဆိုးေနတယ္ ဆိုတာေတာ႕ ၾကားတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ၿဖစ္ေနမယ္လို႕ ေတာ႕ မထင္ဘူး။ ခုေတာ႕ လက္ေတြ႕

(ထြန္းသစ္) အဟင္း.. ငါညက အိမ္မၿပန္ဘူးဟ။ ၿမိဳ႕ ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ တိုက္ခန္းလိုက္အိပ္တာ။ ၀ိုင္းလိုက္တာမ်ားသြားတယ္။ အိမ္ၿပန္ၿပီ အက်ီ္လဲမလို႔ ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီးပါလာတာ။ နင္အခုႏိုးလိုက္မွ ႏိုးတယ္ဆိုပါေတာ႕ ။ နင္ကေတာ႕ ပိုလွလာတယ္ဟ.

(ႏုငယ္) အင္း..

(ထြန္းသစ္) ဘာလဲ ငါပံုစံက စုတ္ၿပတ္ေနလို႕ နင္က စကားမေၿပာခ်င္တဲ႕ သေဘာလား..

(ႏုငယ္) နင္က မေတြ႕ ခ်င္လို႕ ေရွာင္ေနတဲ႕ သူပါ။ နင္ေၿပာခ်င္လား မေၿပာခ်င္လား ငါမွမသိတာ.

(ထြန္းသစ္)ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္သြားတဲ႕ သူက ဘယ္သူလဲ.. ၿပန္လာေတာ႕ ေရာ ေဘးနားမွာ ငယ္..ငယ္ နဲ႕ ပါလာတာေရာ ဘယ္သူလဲ.. ဘာသတင္း ဘာအဆက္အသြယ္မွ မလုပ္ပဲ ေနႏိုင္ခဲ႕ သူက ဘယ္သူလဲ.. ငါမဟုတ္တာေတာ႕ ေသခ်ာတယ္..

(ႏုငယ္) နင္...နင္... အင္း..ထားလိုက္ေတာ႕ ထားလိုက္ေတာ႕ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေၿပာေနလဲ ဘာမွ ထူးၿခားမလာတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ငါတစ္ခုေတာ႕ ေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ တစ္ခြန္းပဲ ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ပုန္းႏိုင္တဲ႕ နင္က ပိုေတာ္ပါတယ္ဟာ..


ထို႕ ေနာက္ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တိတ္ဆိတ္သြားၾကၿပန္သည္။ခဏေနေတာ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း..

(ထြန္းသစ္) ဟိုလူနဲ႕ ေရာ..

(ႏုငယ္)နင္ေရာ..

(ထြန္းသစ္)အဲ အိုေက အိုေက နင္ေမးခ်င္တာ အရင္ေမး

(ႏုငယ္) နင္..နင္.. ေကာင္မေလးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ တြဲ..တြဲေန

(ထြန္းသစ္) အင္း.ဟုတ္တယ္ ဒီလိုပါပဲ..နင္ကေရာ ဟိုလူနဲ႕

(ႏုငယ္)အင္း ငါစဥ္းစားေနတုန္းပဲ။ငါလဲ ဒီလိုပါပဲ.

(ထြန္းသစ္)ေၾသာ္.. ငါ့အတြက္ အခြင့္အေရးရွိေသးတာေပါ့

ေမာင္..ရယ္ ရွင္ဟာေလ။ လမ္းၾကံဳလို႕ ေတြ႕ ေတာ႕ မွ အခြင့္အေရးရွိေသးလားတဲ႕ ။

(ႏုငယ္) အဟင္း.. နင္ဟာေလ ေလာဘေတာ႕ ၾကီးသား။ လမ္းၾကံဳတုန္းေလး နင္တြဲေနတဲ႕ မိန္းကေလးေတြလိုပဲ လြယ္လြယ္ရမယ္ ထင္လို႕ ေမးလိုက္တာလား..

ထြန္းသစ္ မ်က္ႏွာတင္းကနဲ တစ္ခ်က္ၿဖစ္သြားသည္။ ထုိ႕ ေနာက္..

(ထြန္းသစ္) ေရွ႕ မွတ္တိုင္ပါတယ္ ဆရာေရ...ဆင္းမယ္

ေမာင္ ကြ်န္မကို ႏႈတ္ဆက္မသြားပါ။ တစ္ခ်က္ေလးမွ်ေတာင္ ၿပန္လွည့္မၾကည့္သြားပါ။ ဘာလဲ ဘာလဲ ေမာင္..
ကြ်န္မနားက ၿပန္လည္ထြက္ခြာသြားၿပန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္္ ကြ်န္မနားကို ၿပန္ေရာက္လာဖို႕ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရ အုန္းမွာလဲ ..တစ္ကယ္ဆို ကြ်န္မသူ႕ ကို စကားေလးေလွ်ာ႕ ေၿပာသင့္တာ။ ခုေတာ႕ ေမာင္နဲ႕ ၿပန္ေတြ႔ဖို႕ ..မေသခ်ာေသာ အိမ္မက္တို႕ အား ကြ်န္မဆက္လို႕ မက္ေနရ ေပအုန္းမည္။ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မ ေမာင့္ကိုေၿပာစရာ စကားေတြ ရွိေနေသးသည္။ ေၿပာခ်င္မိေနေသးသည္။ ဒါေပမယ္႕ လက္ေတြ႕ တြင္ ကြ်န္မေၿပာလိုက္ေသာစကားမ်ားက ႏွလံုးသားႏွင့္ ဆန္႕ က်င္ဘက္မ်ားသာ..
ဟူး ...ေမွ်ာ္လင့္ရတာ ေမာတယ္ ေမာင္ရယ္...

Saturday, 16 July 2011

ၿပံဳးေနတာပဲ

တက္လိုက္ရတဲ႕ ေလွကား
ေညာင္းလို႕ ေတာင္
ငါမနားခဲ႕ ရဘူး...။ ။

ထမ္းလိုက္ရတဲ႕ တာ၀န္
ေလးလြန္းလို႕
တစ္ခါတစ္ခါ
အတြင္းပါေၾကတယ္.။ ။

လုပ္လိုက္ရတဲ႕
ၿဖစ္သင့္တာ ခုဆို
ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာ
ဘာလဲေတာင္
မသိႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ။

အၿမဲေတာ႕ ၿပံဳးေနတာပဲ
တစ္ခ်ဳိ႕ ကေၿပာတယ္
ပံုေသေနၿပီးတဲ႕ ။ ။

ဒီတစ္ခါ ငါ့အတြက္
တြက္လြန္းလို႕
ဘာမွကို မက်န္ဘူး။ ။

သည္းခံခ်င္း
အဲဒါ ငါ့ဆီမွာ
အခ်မ္းသာဆံုး ပစၥည္း။

ငါ့ရဲ႕ အနာဂတ္
ေနာက္ပါေတြကို
ေ၀မွ်ေနတာနဲ႕
အဆင္းရဲဆံုး ၿဖစ္ေနတာ
ၾကာေပါ့။


ဒါဆို..
ခုေရာ.. ခုလား
ေလာကၾကီးက
ရသေလာက္ ငါယူတယ္
ေပးသေလာက္ ေက်နပ္လိုက္တယ္
ေပ်ာ္လား အင္း..
ၿပံဳးေတာ႕ ...
ၿပံဳးေနတာပဲ....

အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌.....(အပိုင္း -၄)




ေက်ာခိုင္းေနေသာ ႏုငယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ သူ႕ ကိုေတာ႕ မၿမင္ပါေလ။ ေခၚလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ။ သူထင္သလိုမ်ား ၿဖစ္ေနခဲ႕ ရင္.. ေ၀ခြဲမရေသာ စိတ္တို႕ ႏွင့္ ေနရာမွာပင္ သူရပ္ေနမိသည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တမိခဲ႕ ေသာ မ်က္၀န္း တစ္စံု..ႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြား၏။

ဟင္ .. အထြန္း ပါလား. ႏုငယ္ ေပ်ာ္သြားသည္။ၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထြန္းသစ္ တို႕ အိမ္ကိုလဲ သူမေရာက္ၿပီးၿပီ။ မေတြ႕ ။ ေက်ာင္းသုိ႕ လာခဲ႕ သည္ မေတြ႕ ။ ခုမေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ လိုက္ရသၿဖင့္ အေပ်ာ္လြန္စြာ ထြန္းသစ္ထံသို႕ ေၿခလွမ္းတုိ႔ စလိုက္သည္။ သို႕ ေသာ္... တစ္ခါတစ္ရံ၌ ကံၾကမၼာမ်က္ႏွာသာမေပးေသာအခါ ....
သူမ၏ ေၿခလွမ္းသည္ အုတ္ခဲက်ဳိးတစ္ခုအား တက္နင္းမိၿပီး ေၿခေထာက္ေခါက္လွ်က္ သူမလဲၿပိဳက်မလိုၿဖစ္သြား၏။

(ႏုငယ္) အား...အမယ္ေလး..

(ကိုသု) ငယ္ ေခ်ာလဲ မယ္..အဲ အဲ..

(ႏုငယ္) အ. အား.. ေၿခေထာက္ ေထာက္လို႔ မရေတာ႔ ဘူး. နာလိုက္တာ

(ကိုသု) ရတယ္ ငယ္ ကြ်န္ေတာ္႔ ကိုပဲ ခဏမွီထားလိုက္ေတာ႔ အိမ္အရင္ၿပန္ရေအာင္ေနာ္.

ဒီေတာ႔ ေဘးမွာရွိေနေသာ ကိုသု ကပဲ အလိုက္သင့္ ထိန္းေပးလိုက္ရသည္။ ဒါေပမယ္႔ ႏုငယ္ သည္ေၿခေထာက္ေခါက္သြားသၿဖင့္ သူမေၿခေထာက္သည္ ေတာ္ေတာ္နာေနၿပီ။ မတ္တပ္..မရပ္ႏိုင္ေတာ႔။ ထိန္းေပးထားေသာ ကိုသု ကိုပင္ အလိုက္သင့္မွီထားလိုက္ရသည္။ ေၿခေထာက္နာေနသည့္ ၾကားမွပင္ ထြန္းသစ္ ကိုသူမ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားေသာ ထြန္းသစ္၏ ေနာက္ေက်ာကိုသာ သူမၿမင္လိုက္ရ၏။ သူမ သက္ၿပင္းခပ္မွ်င္းမ်ွင္းေလး က်ိတ္ၿပီးခ်ရံုမွတစ္ပါး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ႔ ..

ထိုေန႔ ေဆးခန္းသြားၿပလိုက္ရသည္။ ဆရာ၀န္မွ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲ နားေနမွရမည္ဆိုသၿဖင့္ သူမအၿပင္မထြက္ႏိုင္ခဲ႔။
သူမေမွ်ာ္ေနမိေသာ္လည္း ထြန္းသစ္ေရာက္မလာခဲ႔. ေနေကာင္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္လွ်င္ေတာ႔ ထြန္းသစ္ အိမ္ကိုသူမ သြားေတြ႔ လိုက္မည္။

(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး. ေၿခေထာက္သက္သာရဲ႕ လား။

(ႏုငယ္) ဟုတ္ ေမ.. သက္သာတယ္. ထြန္းသစ္ တစ္ေယာက္ေရာ အၿပင္မွာ ေတြ႕ မိေသးလားဟင္ အေမ။ သမီး ၿပန္ေရာက္ ေနတာေတာင္ သမီးဆီလာလည္ေဖာ္မရဘူး.

ေဒၚခ်ဳိ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း

(ေဒၚခ်ဳိ)ဘာၿဖစ္လဲ သမီးရယ္ သူလာမလည္ေပမယ္႔။ ကုိသု ေတာ႔လာေနတာပဲ မဟုတ္လား။

(ႏုငယ္) ဟင္ ..ေမကလည္း. ကုိသု နဲ႔က

(ေဒၚခ်ဳိ) ေအးပါ အေမသိပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ရိုးရိုးခင္တာပဲေပါ့္။ ဒါေပမယ္႔ သမီးသိထားဖို႔ က ေမေမတို႔ လူၾကီးခ်င္းေတာ႔ စကားေၿပာထားတယ္။ ကုိသု ကလဲ သမီးကိုစိတ္၀င္စားေနတာပါပဲ။ သမီးက ငယ္ေသးေပမယ္႔ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးၿပီ ဆိုမွေတာ႔ ေနာက္ဆို မလုပ္သင့္တာေတြ မွားၿပီးလုပ္မိမွာစိုးလို႔ ခုထဲက သမီးသိထားသင့္တာေတြ ေၿပာၿပထားတာ။ သမီးကို မအူပင္ခဏပို႔ထားတယ္ဆိုတာလဲ ကုိသု တို႔ မိဘေတြကိုလဲ သိေအာင္ ကိုသုလဲ ခဏေက်ာင္းပိတ္ ရက္ မအူပင္အိမ္ၿပန္တုန္း သမီးတို႔ လူငယ္ခ်င္းလဲ ရင္းႏွီးေအာင္..

(ႏုငယ္) ေတာ္ပါေတာ႔ အေမ..သမီး လူငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ္႕ သမီး မမိုက္ပါဘူး။ အဲဒါေတာ႕ အေမ စိတ္ခ်။ ဒါေပမယ္႕ လူငယ္ဆိုတာ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းရင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ လြန္လြန္းရင္ လြတ္သြားတတ္တယ္အေမ။ သမီးကို ကိုယ္ပိုင္လြတ္ လပ္ခြင့္ေလးေတာ႔ ေပးပါ။

(ေဒၚခ်ဳိ)အင္းေလ သမီးကို အေမက မမိုက္မဲေလာက္ဘူးလို႕ ယံုၾကည္သလို သမီးကလဲ အေမ႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြကိုေတာ႔ အလြဲသံုးစား မလုပ္မိေစနဲ႕ ေနာ္။

(ႏုငယ္) အင္းပါ အေမ ..အေမလဲ သိသားနဲ႕ ငယ္ငယ္ေလးထဲက အေမတို႔က သမီးကုိ ဒါမလုပ္ရဘူးလို႔ ဆံုးမစရာမလိုေအာင္ သမီးအလိမၼာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ သမီးကိုယ္ဘာသာကိုယ္ထိန္းၿပီးေနခဲ႔ တာပါအေမ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ သမီးကိုခ်ဳပ္ၿခယ္ၿပီး ေဘာင္ခတ္တာကို သမီးမုန္းတယ္ အေမ။ သမီးကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ပဲ ေဘာင္ခတ္ၿပီးေနပါရေစ။

(ေဒၚခ်ဳိ) ေကာင္းၿပီးေလ သမီးစကားတည္ပါေစ။ဒါေပမယ္႔...

(ႏုငယ္) စိတ္ခ်ပါအေမ သမီးက အေမ႔ရဲ႕ သမီးပါ။

ႏုငယ္ ရဲ႕ စ္ိတ္ထဲမွာေတာ႕ အင္းေလ အခ်ိန္ေတြ မလြန္ခင္မွာ သိထားေတာ႕ လဲ ..ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ထြန္းသစ္ နဲ႔ ေတာ႔ ေတြ႕ ကိုေတြ႕ ရေပမည္။ဒါေပမယ္႕ သူမ တစ္ကယ္သြားေတြ႕ သည့္အခ်ိန္တြင္ ထြန္းသစ္ အိမ္မွာ ရွိမေနခဲ႕ ပါ။

(ေဒၚၾကဴ) သားက သူ႔ အေဖရဲ႕ ၿမိဳ႕ ထဲကဆိုင္ကို ေန႕ တိုင္းလိုက္လိုက္သြားတယ္သမီးရဲ႕ ။ အလုပ္ေတာ႕ လုပ္ပါရဲ႕ သမီးရယ္ ဒါေပမယ္႕ ဆိုင္က လူေပါင္းစံုဆိုေတာ႕ ေလ သမီးသူငယ္ခ်င္းကေတာ႕ အတတ္ေကာင္းေတြတတ္ေနေလရဲ႕ ၿပီးေတာ႕ ဘာၿဖစ္ တယ္မသိပါဘူး မ်က္ႏွာကလဲ အၿမဲသုန္မႈန္ေနတာပဲ

(ႏုငယ္) ဘာေတြတတ္လာလို႕ လဲ အန္တီရဲ႕

(ေဒၚၾကဴ) ဟိုတစ္ေန႕ ကေလ သူ႕ အေဖကဆိုင္အတြက္လိုတဲ႕ ပစၥည္းေတြလိုအပ္လို႕ သြား၀ယ္တာေလ သားကိုဆိုင္မွာထားခဲ႕ တာ အဲဒါညက်ေတာ႕ ဆိုင္က အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ဘီယာသြားေသာက္သတဲ႕ ။ သူေၿပာတာေတာ႕ ဆိုင္က အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးေအာင္ ပိုၿပီးေတာ႕ လဲ ေၿပာလို႕ ဆိုလို႕ ေကာင္းေအာင္တဲ႕

(ႏုငယ္)ဟင္း..

ကနဲ သက္ၿပင္းခ်ရံုမွ လြဲၿပီးဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ႕ ပါေလ။ထြန္းသစ္၏ အေဖက ၿမိဳ႕ ထဲတြင္ electronic shop တစ္ခုဖြင့္ထား၏။
ဆိုင္ကေတာ႕ ၾကီးသည္။ေယာက္က်ားေလး အလုပ္သမားေတြၾကီး ဆိုင္တြင္ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိသည္။ဒါက တစ္ခါတစ္ရံ ထြန္းသစ္ စိတ္လိုလက္ရ ေၿပာၿပေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသာ။ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွမသိ။ၿပီးေတာ႕ ေလာေလာဆယ္အေၿခအေနတြင္ သူမလမ္းထြက္စရာ အေၾကာင္းၿပခ်က္မရွိ။ အေမကလဲ ခြင့္ၿပဳမယ္မထင္။ ဒီေတာ႕ မိန္းကေလးမို႕ ေမွ်ာ္ၿပီး ေမာရံုသာ..
ထြန္းသစ္ကလဲ ေပၚမလာ။ ဒီေတာ႕ ႏုငယ္၏ ရင္ဖြင့္ရာသည္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးမွ တစ္ပါး အၿခားမရွိၿပီ။
တစ္လ..ႏွစ္လ..သံုးလ..ေလးလ သူမမေနႏိုင္ ထြန္းသစ္တို႕ အိမ္ဘက္ သြားဖို႕ ၿပင္လိုက္သည္။

(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ခုတစ္ေလာ ထြန္းသစ္ သတင္းေတြၾကားေနရတာမေကာင္းဘူးေနာ္။ သမီးလဲ ဆင္ဆင္ၿခင္ၿခင္ေန။ ညဘက္ဆို မူးၿပီးၿပန္လာတယ္တဲ႕ ။ ဟိုဖက္ရပ္ကြက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ လဲ တြဲေနတယ္တဲ႕ ေနာ္။ ဒီလို "ဇ" ကေလးရွိ ေနလို႕ ကိုး အေမက ..

(ႏုငယ္) သမီးက ကိုယ္႕ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းတာကိုပဲ လိုခ်င္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပါ အေမ။

ေၿပာၿပီး ႏုငယ္ အိမ္ကေနထြက္လာခဲ႕ သည္။ ထြန္းသစ္ ေရ နင္ဘာလို႕ ကိုယ္႕ ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးေနရတာလဲဟာ။


(ႏုငယ္) အန္တီၾကဴေရ..

(ေဒၚၾကဴ) ေၾသာ္ သမီးႏုငယ္ပါလား။ လာေလ သမီး။

(ႏုငယ္) အန္တီ ပိန္သြားတယ္ေနာ္။

(ေဒၚၾကဴ) သမီး သူငယ္ခ်င္းကေၿပာရတာ ခက္တယ္ကြယ္။ အန္တီက စကထဲက ဆိုးေနတာဆိုရင္ေတာ႕ ဒီေလာက္ထိ စိတ္မညစ္ ပါဘူးကြယ္။ ခုေတာ႕ ၁၀ တန္းလဲ ေအာင္ ဂုဏ္ထူးလဲ ပါေသး... အညြန္႕ တစ္လူလူနဲ႕ ကိုယ္႕ သားေလ ခုဒီလို ပံုစံၿဖစ္ေနေတာ႕

(ႏုငယ္) သူ႕ ကို ဆိုင္ေခၚမသြားနဲ႕ ေပါ့

(ေဒၚၾကဴ) မရဘူးသမီးရဲ႕ ဆိုင္ပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္မွာမွ မေနတာ။ဒီေတာ႕ ဆိုင္မွာ သူ႕ အေဖမ်က္စိေရွ႕ ဆိုၿပီး စိတ္ေလွ်ာ႕ ၿပီးေတာ႕ ေခၚသြားရေတာ႕ တာပဲ။

(ႏုငယ္)မနက္ကို ဘယ္အခ်ိန္ ဆိုင္ကိုသြားလဲ အန္တီ

(ေဒၚၾကဴ)မနက္ ၉ နာရီေလာက္ဆို အိမ္က ထြက္တယ္ သမီး။

(ႏုငယ္) အဲဒါဆို သမီးမနက္ အေစာၾကီးသူနဲ႕ လာေတြ႕ မယ္ အန္တီ သူ႕ ကိုေၿပာထားေပးေနာ္..

(ေဒၚၾကဴ) ေအး ကူညီပါအုန္းသမီးရယ္..

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္..၇ နာရီ

(ႏုငယ္) အန္တီေရ ထြန္းသစ္ႏိုးၿပီးလား..

(ေဒၚၾကဴ)ေအး လာ သမီး။ အိမ္ေပၚတက္။

(ႏုငယ္) မ..မရိွဘူးလား..ဟင္ အန္တီ

(ေဒၚၾကဴ) ဟင္း ..ဟုတ္တယ္ သမီးရယ္ ညက အန္တီမွာထားပါတယ္ သမီးလာမယ္လို႕ ။ အဲဒါ မနက္အန္တီ အိပ္ယာႏိုးေတာ႕ သား အိမ္မွာမရွိေတာ႕ ဘူးကြဲ႕ ။ သူ႕ အေဖေၿပာတာေတာ႕ မနက္ အေစာၾကီးထဲက ထထြက္သြားတယ္တဲ႕ ။

ႏုငယ္ ရွက္သြား၏။ ရွက္ရြံ႕ ေသာစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတို႕ နီၿမန္းေန၏။ ဟုတ္တယ္ေလ မိန္းကေလးၿဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ထိ သူမဘက္
က ေလွ်ာ႕ ေပးခဲ႕ တာေတာင္မွ ..ဆိုေတာ႕ ..၀ဲကေနေ၀႕ လာေသာ မ်က္ရည္တို႕ ႏွင့္ အတူ ငိုသံ ခပ္အက္အက္ၿဖင့္

(ႏုငယ္) ဒါဆို သမီးၿပန္ေတာ႕ မယ္ေနာ္။ ေနာက္လဲ သူမေတြ႕ ခ်င္တဲ႕ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ေတာ႕ မွ မေတြ႕ ေစရဘူးလို႕ ေၿပာေပးပါေနာ္။

(ေဒၚၾကဴ) သမီးရယ္ သမီးသူငယ္ခ်င္းကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ ကြယ္။ေနာ္..

ႏုငယ္ ဘာမွၿပန္မေၿပာႏိုင္ေတာ႕ ပါ ေခါင္းေလးကိုသာ တစ္ခ်က္ညိမ္႕ ၿပရင္း ထြန္းသစ္တို႕ ၿခံ၀သုိ႕ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာ ခဲ႕ သည္။ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ားထိန္း၍ ရေတာ႕ မည္မဟုတ္။ မာန ရွက္စိတ္တို႕ ၿဖင့္ ေရာေထြးလွ်က္ သူမပါးၿပင္တြင္ မ်က္ရည္ တို႕ စိုရႊဲေန၏။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ သတိမထားႏိုင္။ သူမ အိမ္အၿမန္ၿပန္ေရာက္ၿပီး အခန္းတံခါးပိတ္လွ်က္ အားရပါးရ ငိုရႈိက္ လိုက္ၿခင္ၿပီ။ ဒီေန႕ နင္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ငါ၀ေအာင္ငုိလိုက္မယ္ ထြန္းသစ္ရယ္။ ေနာက္ေန႔ ေတြမွာ နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္း အရွင္သခင္ ၿဖစ္ခ်င္မွလဲၿဖစ္ေတာ႕ မယ္။ ငါ့ရဲ႕ အိမ္မက္ထဲက မင္းသားေလးဟာလဲ နင္ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေတာ႕ မယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေလ ငါ့ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္ဆိုတဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကိုေတာ႕ ငါ...ငါ ခ်က္ခ်င္းေၿပာင္းလဲလိုက္လို႕ ရပါ့မလား...
.....................................

ထြန္းသစ္ ၿမင္ပါသည္။ ႏုငယ္ သူတို႕ အိမ္ထဲ၀င္သြားတာကိုလဲ ၿမင္သည္။ ႏုငယ္ ၿပန္ထြက္လာတာကိုလဲ ၿမင္သည္။ ငိုေနတာကို လဲ ၿမင္သည္။ ဘာလို႕ ငိုရတာလဲ ႏုငယ္.. နင္ေက်နပ္လို႕ နင္ေပ်ာ္ရႊင္လို႕ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာလို႕ ငါ့ အတြက္ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနရတာလဲ။ ငါေမးလိုက္ခ်င္တယ္ ႏုငယ္ နင့္မွာ ငါ့အတြက္က်စရာ မ်က္ရည္ေတြမ်ား ရွိေသးလို႕ လား...လို႔.



........................................
ေနာက္ထပ္ အပိုင္း(၅) ကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ၿမန္ၿမန္ေလးေရးၿပီးတင္ေပးပါ့မယ္လို႕ ။
ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစရွင္။

Monday, 11 July 2011

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ ဖီလင္..




ပူၿပင္းလွေသာ ေနေရာင္ၿခည္ေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရေသာ မ်က္လံုးတို႕ပင္ ၾကိမ္းစပ္စပ္ၿဖစ္လာ၏။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀ွ႕ကနဲ႕တိုက္လိုက္ ေသာေလေၿပေၾကာင့္ေတာ႕ ေအးသလိုလို ဒါေပမယ္႕ လြင္ၿပင္ပူပူက ၿဖတ္လာရသည္မို႕ ပူတာပါပဲေလ။လြင္တီး ေခါင္ၿပင္ထဲထီးထီးၾကီး ရွိေနေသာ အသစ္စက္စက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ေနာက္သို႕ၿပန္လွည့္၍ ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္မွာလဲ စိတ္ကူးထဲက တကၠသိုလ္ ဘယ္မွာလဲ ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဘယ္မွာလဲ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ။
ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းလိုက္တဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀။ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယိုေတြထဲမွာေတာ႕ အဲလိုမဟုတ္။ ထစ္ကနဲရွိ ေဗဂ်ိဆို ကိုယ္႕ ကံၾကမၼာကမ်ားဆိုးေနသလား။ သစ္ပုပ္ပင္ မေတြ႕ ကံ႔ေကာ္လဲ မေတြ႕ king လဲမေတြ႕ Queen လဲမရွိ ။ အို..အသင္ေလာကဟူ၍သာ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္လိုက္ခ်င္၏။
ယခင္ ယခင္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလးမ်ားလွၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား ခန္႕ၾကသည္ သန္႕ၾကသည္။ေပ်ာ္ၾကသည္ လြတ္လပ္ၾကသည္။ သံေယာဇဥ္ေတြ ဖလွယ္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုလဲ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ အခ်စ္ဆိုလဲ အခ်စ္ရဲ႕ ရသ။ ၿပည့္ၿပည့္၀၀ ခံစားႏိုင္ၾကသည္။ကဗ်ာဆန္ႏိုင္ၾကသည္။ ဒႆန ေတြ ရွာေဖြခဲ႕ၾကသည္။ အေတြ႕႔အၾကံဳေတြ ဖလွယ္ႏိုင္ခဲ႕ၾကသည္။ မည္မွ်ေလာက္ မ်ား အားက်စရာေကာင္းသနည္း။ အေတြးေလးနဲ႕တင္ ၾကည္ႏူးလွပါဘိ..

ယခုေခာတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလးမ်ား မိန္းကေလးမို႕ လွခ်င္ပါေသာေၾကာင့္ ၿပင္မိဆင္မိၿခယ္မိသည္။ ၾကာေသာ္မ်က္ႏွာသည္ တစ္ၿဖည္း ၿဖည္းႏွင့္ ထူထူပိန္းပန္း အမ္းတမ္းတမ္းၿဖစ္လာသည္။ ဖံုမ်ားတက္လာေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ပါးနီသည္ မနီႏိုင္ပဲ မည္းလာသည္။ ၿခယ္သထားေသာ မ်က္ခံုးေမႊးတုိ႕သည္လည္း တရုတ္သိုင္းကား မ်ားမွ မိစာၦသိုင္းသမား မ်ားကဲ႕ သို႕ မည္းမည္းနက္နက္ ထူထူပိန္းပိန္းၿဖစ္လာ၏။ ၿခံဳငံုၿပီးေၿပာရေသာ္ မၿပင္ေသာ္မွ ပို၍လွ၏။ ဤ ကား တကၠသို္လ္သစ္ၾကီးထဲမွ ေက်ာင္းသူေလးမ်ား လွပံုပ ပံုၿဖစ္သည္။

ေနာက္ထပ္ အက်ဳိးထူးတစ္ခုလဲ ရွိေသးသည္။ ေက်ာင္းမသြားခ်င္လွ်င္ အရွင္းမသြားက ပိုေကာင္း၏။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီးမွ လစ္ေသာ္ အက်ဳိးကား ဘတ္(စ္)စီးရသည္မွာ တစ္ေမ႕တစ္ေမာ တစ္ေခါေခါႏွင့္ ေက်ာ္သည့္မွတ္တိုင္ ၿပန္ၿပန္ေလ်ွာက္ေနရေသာေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေသာ္ လက္မွတ္မရ။ ဒါၿဖင့္ တစ္ခုခုစား အိမ္ၿပန္ၾကစို႔ ဆုိေတာ႕ အာလံုး၏ အေၿဖသည္ ေနပူက်ဲတဲ နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကားစီးခဲ႕ရသၿဖင့္ ပင္ပန္းေခ်ၿပီ။ အိမ္ၿပန္ၿပီး အိပ္သည္က ပို၍ဇိမ္က်သည္ဟု အဆိုတင္သြင္းၾကၿပန္၏။

ဒါတင္မကေသး ေက်ာင္း canteen ၏ ေက်ာ္ၾကားမႈမ်ားမွာလဲ ေၿပာဖြယ္ရာမရွိ။ ေပါေပါေလာေလာ ခပ္ၿမန္ၿမန္ရေသာစားစရာမွာ READY MAKE ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ႏွင့္ SUPER COFFEE ၿဖစ္သည္။ တစ္ၿခားစားစရာမ်ားကေတာ႕ ပိုက္ဆံလဲမ်ားမွ အခ်ိန္လဲေပးမွ အရသာလဲ ခ်ာလ်ွင္ ခ်ာတူလန္သည္။ ေကာင္းလွ်င္လဲ လႊတ္ေကာင္းသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ေရွ႕ကဆိုခဲ႕ၿပီး ၿဖစ္သည့္ အတိုင္း ေၿပာဖြယ္ရာ ဘာမွ် မရွိေသာ ေၾကာင့္ ေၿပာဖြယ္ရာ မရွိ canteen ၿဖစ္၏။

သို႔ေပမယ္႕ အခ်ဳိ႕ေယာက္က်ားေလးမ်ားကေတာ႕ ေအးေအးလူလူရွိလွသည္။ လြတ္ေနေသာ အေဆာင္မ်ားထဲတြင္ ၀ိုင္းၾကသည္။ အတတ္ပညာဟူသည္ စံုေအာင္တတ္ထားမွ ေကာင္းသည္မဟုတ္လား။ ကဲထားပါ ။ ဒါၿဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားထား ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး ေပ်ာ္ၾကမယ္ဆိုေတာ႕ ဒီေန႕က ဟိုသူငယ္ခ်င္းလာသည္ ေနာက္ေန႕က ကိုယ္ကပ်င္းလို႕ ေက်ာင္းမတက္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေသာ္ စာေမးပြဲ ေၿဖကာနီးမွသာ လူစံုမ်က္ႏွာစံု ၿမင္ရ၏။

ဒါေပသိ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ လူငယ္တို႕၏ တန္ဖိုးရွိေသာ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ႕ ၀ါးၿမိဳစားေသာက္ေနၾက၏။ လူငယ္တို႕၏ တက္ၾကြေနေသာ ဖ်တ္လတ္ေနေသာ လန္းဆန္းေနေသာ စိတ္မ်ားအား မေရမရာ မၿပတ္မသား ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ခံစားခ်က္ေတြၿဖင့္ ေရာ ေထြးပစ္လိုက္ၾက၏။ ငယ္ရြယ္ေသာ အခ်ိန္ေတြကို ရင္းႏွီးၿမႈပ္ႏွံ ပိုက္ဆံေတြ အကုန္ခံကာၿဖင့္ ေနာက္ဆံုးရလာေသာ ရလဒ္သည္ ဘြဲ႕ဟူေသာ စာရြက္တစ္ရြက္သာ ၿဖစ္သည္။ ထုိဘြဲ႕ထဲတြင္ ေရရာတာမရွိ အတတ္ပညာမရွိ။ ၀ါသနာမရွိ။ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မရွိ ဒါေပမယ္႔ အရယူဖို႕ေတာ႕ လိုေနၿပန္ေသးသည္။ ဘ၀အတြက္ သက္ေမြးပညာကို သင္လိုခ်င္ပါက ေနာက္ထပ္ ပိုက္ဆံရင္းႏွီးကာၿဖင့္ အၿခားသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားအား လိုက္တက္ေနဖို႕လိုေနၿပန္၏။

ေက်ာင္းၿပီးလဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ မိဘက ခ်မ္းသာေနရင္ေတာ႕ေကာင္းသား။ ခုေတာ႕ သူလိုကိုယ္လို။ ေယာက္က်ားယူလိုက္ ၿပီးတာပဲဆိုေတာ႕ အိုး..သူတို႕လဲ သူလိုကိုယ္လို။ ေလာကၾကီး သူလိုကိုယ္လိုေတြမ်ားသည္။ ခ်စ္သူ ...ခ်စ္သူတစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ား ေက်ာင္းတက္ေနရင္းရလိုက္သလား ....သူငယ္ခ်င္းဆိုတာေတာင္ ရာခိုင္ႏႈန္းသိပ္မမ်ားလွတာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္႕နားလည္ မႈေတြႏွင့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ႕ၿဖင့္ မေတြးပါေလ။ မေတြးပါ။

ဤသို႕ၿဖင့္ ေဆးသားတို႕ သစ္လြင္ေတာက္ပေနေသာ ေက်ာင္းေတာ္သစ္ၾကီးထဲတြင္ အခ်ုဳိ႕ေက်ာင္းသားတို႕သည္ တတ္ႏိုင္ၾက၏။ အခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားတို႕သည္ ခ်ိဳ႕တဲ႕ၾက၏။ အခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားတို႕ သည္ တစ္ဖက္က ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအားအခ်ိန္ေပးေနရသလို တစ္ဖက္က လည္းေငြ ဆိုေသာ္ အရာအား ရွာေဖြေနၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအား လက္ၿပႏႈတ္ ဆက္သြားၾက၏။ အခ်ဳိ႕သည္လည္း ဘ၀တကၠသိုလ္အားကူးေၿပာင္းလိုက္ၾက၏။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ..ဘြဲ႕ဆိုေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ေတာ႕
ကြ်ႏု္ပ္တို႕လက္ထဲတြင္ ကိုင္ဆြဲထားစရာလိုသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သစ္ၾကီးမွ ေပးသေလာက္ေသာ ပညာေလးအား အရယူႏိုင္ ရန္လဲ လိုအပ္ေနေသးသည္။ ထုိပညာေလးသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ မ်ဳိးေစ႕တစ္ေစ႕ ၿဖစ္ခ်င္လဲၿဖစ္မည္။ အေညွာင့္မထြက္ႏိုင္ပဲ ေသသြားေသာ သစ္ေစ႕ေလးတစ္ေစ႕လဲ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနႏိုင္သည္။ သို႕ေသာ္ သင့္ထံတြင္ ပ်ဳိးဖို႕ေတာ႕ မ်ဳိးေစ႕ေလး တစ္မ်ဳိး တစ္ေလေတာ႕ ရွိမွ ၿဖစ္မည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ။

ေၾသာ္.... ယခုေခာတ္ ဘယ္လို တကၠသိုလ္ ဖီလင္ၾကီးမ်ားပါလဲေနာ္.........


------------------------------------------

ဒီပို႕ (စ္)ေလး ကေရးထားတာၾကာၿပီ စဥ္းစားေနတာ တင္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား မေကာင္းဘူးလားနဲ႕ ။
ဒါေပမယ္႕ ဒီလို ေရးထားတာက အရမ္းၾကီး သိလြန္းတတ္လြန္း လို႕ ေရးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္စဥ္အခါက စိတ္ထဲမွာ တစ္ကယ္ပဲ အဲလို ခံစားခဲ႕ ရလို႕ ပါ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ေလးကို ဒီေန႕ ဘေလာ႕ ေလးေရးၿဖစ္လာတဲ႕ အခါမွာ စာေလး တစ္ပုဒ္ အၿဖင့္ ခ်ေရးမိခ်င္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္လို႕ ေၿပာပါရေစ။

Sunday, 10 July 2011

Shek O - beach

ဒီတစ္ပတ္ စေနေန႕ ရံုးကလူေတြနဲ႕ Shek O Beach ကို BBQ သြားစားခဲ႕ ၾကတယ္။ ေနကေတာ႕ ပူသလားမေမးနဲ႕ ဒါေပမယ္႕ ေနပူေလ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာလဲ လွေလ မဟုတ္လား။ ဘာတဲ႕ ေနစားတာဆိုလား ဓာတ္ပံုစားတာ ဆိုလား..ပဲ
ေဆြေလး ကိုယ္တိုင္ပါတဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြေတာ႕ မတင္ေတာ႕ဘူး။ဓာတ္ပံုစားတာ လူေတြသိကုန္မွာ ဆိုလို႕ ။ ဟဲဟဲ
ရွိတဲ႕ ကင္မရာအေဟာင္းေလးနဲ႕ ရသေလာက္ရိုက္ထားတဲ႕ ဓာတ္ပံုေလးေတြ တင္ေပးလိုက္တယ္။ အၿပင္မွာေတာ႕ ကမ္းေၿခက အရမ္းကိုလွတယ္ ဓာတ္ပံုထဲမွာ မလွဘူးဆိုရင္ေတာ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႕ ေဆြေလး ညံ့တာပဲ ေနမွာပါ။




ကဲ ပင္လယ္ၾကီးရဲ႕ အစကို ၿမင္ေနရၿပီ။ စိတ္ထဲမြန္းၾကပ္တာေတြ အားလံုးဖြင့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္ၾကစို႕ ။




ဒါေပမယ္႕ ပဲ႕ တင္သံေတြေတာ႕ ၿပန္ၾကားရမွာ ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႕ ေဘးနားမွာ ခုလိုေတာင္တန္း အၾကီးၾကီးေတြလဲ ရွိေသးတာကိုး။ ပံုထဲပါတဲ႕ လူေတြ ေတာ႕ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ မသိဘူး။ ရိုက္တာကေတာ႕ ပင္လယ္နဲ႕ ေတာင္တန္း ပဲ..




ဒီမွာ သဲေခ်ာင္းေလးတစ္ခု။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို လႈိင္းေတြလာပုတ္ၾကတဲ႕ အခါ ပင္လယ္ေရေတြနဲ႕ အတူ သဲပြင့္ေလးေတြလဲ ပါလာ
ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႕ လႈိင္းေတြသာ ပင္လယ္ေရထဲ ၿပန္ပါသြားေရာ.. သဲပြင့္ေလးေတြၾကေတာ႕ ကမ္းစပ္မွာ ခ်န္ထားခဲ႕ တယ္။
ခုေတာ႕ ရေနတဲ႕ ေနရာေလးမွာပဲ သဲေခ်ာင္းေလးၿဖစ္သြားတာေပါ့။



မယံုရင္ ဒီမွာၾကည့္ ..လိႈင္းေတြ လာေနၿပီ






ၿပီးေတာ႕ ေဟာဒီလို ကမ္းစပ္က အိမ္ေလးေတြလဲ ရွိတယ္...





သူတို႕ ေတြေတာ႕ ေနပူပူၾကားထဲမွာ ကူးလဲ ကူးႏိုင္ၾကတယ္.





တိမ္ေတြကင္းစင္ေနေတာ႕ လဲ တစ္မ်ဳိးၾကည့္လို႕ လွတာပဲ






ေဟာဒီလို တိမ္သားေတြ တိမ္လိပ္ေတြနဲ႕ ဆိုေတာ႕ လဲ ၾကည့္လို႕ လွေနတာပဲ.



ကဲကဲ ေတာင္တန္းေတြ ပင္လယ္ေတြၾကည့္ၿပီး ဗိုက္ဆာလာၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ေဟာဒီလို ဆိုင္တန္းေတြဘက္ သြားၿပီး BBQ သြားစားၾကတယ္




ကဲ BBQ အၿမည္းသေဘာေပါ့ေလ...ရိုက္ထားသမွ်ထဲက တစ္ပံု...



ကဲ ကုန္ၿပီး ဘာမွ က်န္ေတာ႕ ဘူး။

ၿပန္ေတာ႕ မယ္ဟယ္။ ပင္ပန္းၿပီး။ စားလို႕ လဲ ၀ ၿပီ။ လည္လို႕ လဲ ၀ၿပီ။