tag:blogger.com,1999:blog-17992366100436550932012-02-07T05:15:27.354-08:00သန္႕စင္ၿပီးတစ္ကယ္ၿဖဴစင္တဲ႕ စိတ္ကေလးနဲ႕ ေလာကၾကီးကိုလွေစခ်င္တယ္.....ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.comBlogger1161100tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-8500670077359074642012-02-04T07:47:00.000-08:002012-02-04T07:47:46.365-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles></xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]><style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style><![endif]--><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mM29m2OjKiM/Ty1LCxVkLsI/AAAAAAAAAqU/Evl8PiLy1AI/s1600/Beach_Life_Widescreen_Wallpapers_02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://1.bp.blogspot.com/-mM29m2OjKiM/Ty1LCxVkLsI/AAAAAAAAAqU/Evl8PiLy1AI/s400/Beach_Life_Widescreen_Wallpapers_02.jpg" width="400" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">“မၾကီး ဟိုတစ္ေန႕ ကေလစတိုးဆိုင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ႕ အင္က်ီေလး အရမ္းလွတာ..၁ ေသာင္းတဲ႕ အဲဒါေလး ၀ယ္ေပးေနာ္မၾကီး “</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟာဗ်ာ မၾကီးကလည္းဘာၿဖစ္လဲဗ်ာ ၁၀ တန္းမေအာင္ေတာ႕ ။ ဒီအိမ္က အေမ႕ အိမ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နဲ႕လည္းဆိုင္တာပဲ ေနခ်င္သလိုေနမွာေပါ့ ထမင္းေလး ရွာေကြ်းထားတာ တစ္ခုေလးနဲ႕ ေတာ႕ စည္းကမ္းေတြ လာထုတ္မေနနဲ႕ “</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မၾကီး မနက္ၿဖန္ေက်ာင္းမွာ စာအုပ္ဖိုးေပးရမယ္. မနက္ၿဖန္ ေနာက္ဆံုးဆိုလို႕ ေလ..အဲဒါ…”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ကြ်န္မအပါအ၀င္ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္။ ကြ်န္မက အၾကီးဆံုး ၀တ္မံႈတဲ႕။ အငယ္ေကာင္ညီမင္း အလတ္မ ေမသင္းအငယ္ဆံုးေလး ညီလင္းေပါ့။ ညီမင္းကေတာ႕ ေက်ာင္းလဲ ၿပီးေအာင္ မတက္ အလုပ္လည္းမလုပ္ရပ္ကြက္ထဲဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ေလာင္းကစားေလးကလည္း ၀ါသနာပါေသးတယ္။ `</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">အဲ အလတ္မေမသင္းက ေတာ႕ မတတ္သာလို႕ သာ<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>ေက်ာင္းကိုထားေပးေနရတာ။ ၁၀ တန္းေအာင္ဖို႕ ေတာ႕ မေမွ်ာ္လင့္ရဲ<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>အလွအပ ကိုသာ စိတ္၀င္စားသည္။ေက်ာင္းတက္္က်ဴရွင္သြားေနတာပင္ ဖက္ရွင္ၿပေနတယ္လို႕ ထင္ေနသလားမသိ။ဒီႏွစ္ေၿဖလို႕မွ၁၀ တန္းမေအာင္ရင္ေတာ႕ မတတ္ႏိုင္ ေက်ာင္းထုတ္လိုက္ရံုသာ ရွိသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">အငယ္ဆံုးေလးညီလင္းကေတာ႕ လိမၼာေရးၿခားရွိသည္ သိတတ္သည္။ စာကိုလည္းၾကိဳးစားသည္ အတန္းထဲမွာႏွစ္တိုင္း အဆင့္ ၁ မွ ၅ ေတာ႕ ၀င္ၿမဲ။ႏွစ္တိုင္း ဆုတက္ယူေနၾက။ ဒီႏွစ္ဆိုညီလင္းေလးက ၆ တန္းေရာက္ၿပီ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>အေဖကေတာ႕ဆံုးၿပီး.အေမကေတာ႕ ရွိေသးတယ္။အေမကရွိေသးတယ္ ဆိုေပမယ္႕ ဘာမွမလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္။ အေဖသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္ကထဲက အေမကရိုးရိုးေအးေအး ေလာကၾကီးမွာ အေမသိတာဆိုလို႕ ႏွစ္မ်ဳိးပဲ ရွိတယ္ အေဖရယ္သားသမီးေတြရယ္။ ဒါပဲ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ဒါနဲ႕ပဲအေဖဆံုးသြားေတာ႕ ဘ၀ေလာကဓံ တိုက္ပြဲမွာ ကြ်န္မက<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>အေဖ႕ ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆိုတဲ႕ ရာထူးကို ဆက္ခံ ခဲ႕ ရတာေပါ့။ သူ႕အလိုလိုေရာက္လာတဲ႕ ပုခံုးေၿပာင္းတာ၀န္ကိုး<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>ကြ်န္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မွ မရွိပဲ အလိုက္သင့္ ပုခံုးေလး ငွဲ႕ ေစာင္းေပးလိုက္ယံုကလြဲလို႕ကြ်န္မဘာတတ္ႏိုင္မွာတုန္း။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ၀တ္မႈံ” </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ေဘးနားမွခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလး ခြန္ေနာင္ ရဲ႕ စကားေၿပာသံၾကားမွ သူမ၏ ယခုလက္ရွိဘ၀ထဲ စိတ္ကၿပန္ေရာက္လာသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>“ဘာလဲဟင္ ေနာင္ “</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အာ..ဘာေတြစဥ္းစားေနလဲကိုမသိဘူး။ ငါေၿပာေနတာၾကာၿပီ ဟိုေအာက္က အထည္လိပ္ကို ဟိုဘက္ အထည္လိပ္ေပၚကိုလွမ္းတင္လိုက္လို႕ ၿမန္ၿမန္လုပ္ ဒီမွာ ငါထမ္းထားရတာ ေလးလွၿပီ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေၾသာ္..ေအးေအးသယ္ရင္း..ေဆာတီး ဟီးဟီး ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ဟုတ္တယ္ ကြ်န္မအလုပ္က အထည္ဆိုင္ၾကီးေတြကေစ်းထည္ေတြကိုယူၿပီ<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ကြ်န္မလည္းအခ်ဳိ႕အထည္ေတြကိုယ္တိုင္၀င္ခ်ဳပ္ ရပ္ကြက္ထဲက အထည္ခ်ဳပ္သမားေတြကိုလည္း ကြ်န္မကၿပန္ၿပီးေပးေပါ့။ ဒါက အေဖသက္ရွိထင္ရွားရွိကထဲက လုပ္လာတဲ႕ အလုပ္။ကြ်န္မလည္းကြ်မ္း၀င္ၿပီးသားမို႕ ဒီအလုပ္က ကြ်န္မအတြက္ အခက္အခဲမရွိ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ဒီေန႕လည္း ဒိုင္ၾကီးက အထည္လိပ္ေတြလာယူတာ။ ဒါကို ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေလးက လူအားေရာ သူ႕ရဲ႕ ကားနဲ႕ ပါ ကြ်န္မကိုအားတက္သေရာ ကူညီေပးေနတာ။ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူရွိေပလို႕<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>။ ေက်ာင္းဆိုလဲေက်ာင္းမို႕ လို႕ ။ အလုပ္ဆိုလဲ အလုပ္မို႕ လို႕။ မိသားစုအေရးမွာကြ်န္မစိတ္ဓာတ္က်ၿပီဆိုရင္လည္း ႏွစ္သိမ္႕ ေပးတတ္တာ နားလည္ေပးတတ္တာ ေနာင္တစ္ေယာက္ပဲ။ဒါေၾကာင့္လဲ .. အေ၀းသင္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႕ကြ်န္မ စိတ္ဓာတ္မက်ခဲ႕ ဘူး။အေမနဲ႕ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြက ကြ်န္မရဲ႕ အားဆိုရင္ ေနာင္ ဆိုတဲ႕သူငယ္ခ်င္းေလးကေတာ႕ ကြ်န္မအတြက္ အားေပးေဖာ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ဒါေပမယ္႕ ေပါ့ေလအဲဒီအငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ကြ်န္မအေပၚ မစာနာပဲသူတို႕ရဲ႕ အတၱေလးေတြနဲ႕ ကိုင္စြဲၿပီး စကားေတြဆိုလာတဲ႕ အခ်ိန္ၾကရင္ေတာ႕ကြ်န္မစိတ္ဓာတ္ေတြလဲၿပိဳယိုင္လဲ သြားတတ္တယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မႈံ ခုခ်ိန္မွာဘာကိုအလိုခ်င္ဆံုးနဲ႕ အၿဖစ္ခ်င္ဆံုးအရာက ဘာလဲဟင္”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ငါတစ္ကယ္ေၿပာရမွာလား ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အင္း..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္႕အတြက္ပဲ ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး မိသားစုကို မတြယ္တာတဲ႕ သူၿဖစ္ခ်င္တယ္”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အဟင္း.. ငါကေတာ႕ နင္နဲ႕မတူဘူးဟ။ ကိုယ္႕ခ်စ္သူ ဘာလိုအပ္လည္း လိုအပ္သမွ် ၿဖစ္ခ်င္သမွ် ကိုၿဖည့္စြမ္းေပးတဲ႕သူၿဖစ္ခ်င္တယ္။”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အင္း.. ဟုတ္လား”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“နင္ ဘာလို႕ ၿပန္မေမးတာလဲမႈံ ငါ့ခ်စ္သူက ဘယ္သူလဲလို႕”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အဟင္း..နင္ေၿပာသလိုခုေနငါကေမးလိုက္ေပမယ္႕ နင္ေၿဖမယ္႕ အေၿဖက ငါ့အတြက္ ေမးခြန္းတစ္ခုၿဖစ္လာရင္ ငါ့မွာၿပန္ေၿဖစရာ အေၿဖမရွိဘူး ေနာင္္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ဟင္း..ကနဲ ေနာင္ရဲ႕ သက္ၿပင္းရွည္ၾကီးတစ္ခုကိုသာနင့္နင့္နဲနဲ ကြ်န္မၾကားလိုက္ရသည္။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါေလ။ ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္သလိုပံုသြင္းလို႕ ရသည္မွမဟုတ္ပဲ။ သူကသာ ပံုသြင္းတာ ခံလိုက္ၾကရတာ မဟုတ္လား။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဘာ ..ညီမင္း ..ဘာေၿပာတယ္..နင္ၿပန္ေၿပာလိုက္စမ္း”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ကြ်န္ေတာ္ေဘာလံုးပြဲေလာင္းတာရံႈးသြားလို႕ ေလ အဲဒါ ဦးစိန္ၾကီးကို အိမ္ဂရံ ခဏေပးထားခ်င္လို႕မၾကီး ဂရံ ဘယ္ေနရာမွာ ထားလဲလို႕ ေမးေနတာ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေတာက္..ညီမင္း..ေတာ္လိုက္စမ္း..နင္ေတာ္လိုက္စမ္း.. နင္အဲဒီလိုေပးလိုက္ေတာ႕ ငါတို႕ကဘယ္မွာသြားေနရမလဲ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ခဏပါမၾကီးရာေနာက္တစ္ပြဲဆို”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မေပးႏိုင္ဘူး..ဘာအာမခံခ်က္နဲ႕မွအိမ္ဂရံကို မေပးႏိုင္ဘူး”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အဟီးဟီး.. အေမ အေမ႕သမီးၾကီးကို မေၿပာေတာ႕ ဘူးလား မေပးရင္ သားကို ဦးစိန္ၾကီးက ရဲတိုင္မယ္တဲ႕ ဒါဆိုသား ေထာင္က်မွာဗ်<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>အေမ သားေထာင္က်မွာၾကည့္ရက္လို႕ လား..အီး ဟီးဟီး”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“သမီးၾကီးရယ္ေပးလိုက္ပါကြယ္. ေနာ္ေနာ္.. ေတာ္ၾကာ ေမာင္ေလး ေထာင္က်ေနမွၿဖင့္ကြယ္.. ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အာ အေမကလည္း ေပးစရာလားကိုေလး သူ႕ ဘာသာသူ မိုက္တာကုိ ကိုယ္႕ ဒုကၡကိုယ္ခံေပါ့ ။ သမီးတို႕ ကဘယ္မွာသြားေနရမလဲ ဒီအိ္မ္ၾကီးမရွိရင္.. ဒုကၡပါပဲ သမီးလကုန္ရင္ မၾကီးကိုသက္မြန္ၿမင့္လြယ္တဲ႕ လြယ္အိတ္ေလး ၀ယ္ခိုင္းမလို႕ ဟာကို ဒီကိုေလးကတစ္ေမွာက္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေတာ္ပါေတာ႕ေမသင္းရယ္..ငါ့ကိုယ္က ဒီမိသားစုမွာအၾကီးၿဖစ္ရတာ ကံဆုိးတာ. နင္တို႕ ကိုယ္႕အတြက္ၾကီးပဲ ကိုယ္ၾကည့္ေနၾကတာ ငါ့ အတြက္ ငါ့ ဘ၀အတြက္ဆိုတာေရာ စဥ္းစားေပးၾကရဲ႕ လားဟင္.. နင္တို႕ ဘာၿဖစ္လို႕ ကိုယ္ခ်င္းမစာေပးႏိုင္ၾကရတာလဲ။ ငါ့ကိုယ္လဲ သနားၾကပါအုန္းဟယ္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဒါ..ဒါ ..ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္ ေထာင္က်ေတာ႕မွာေပါ့..အီး..ဟီး..ဟီး.. ကယ္ပါအုန္းဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ကိုဒီတစ္ေခါက္ပါပဲ ဒါေနာက္ဆံုးပါဗ်ာ ေနာ္ ေနာ္..ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္တစ္ခါ မမိုက္ေတာ႕ပါဘူး.. ကြ်န္ေတာ႕ ကို ကယ္ပါ.ဗ်ာ ေနာ္ မၾကီးေနာ္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးအိမ္တစ္ၿခမ္းေရာင္းေပးလိုက္ရသည္။ ညီမင္းကေတာ႕ သူေၿပာသလိုပါပဲ ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံုးပါပဲဆိုသလို .. မိန္းမခိုးေၿပးသည္။ေနာက္တစ္ခုၾကားရသည့္ သတင္းကရင္နာစရာ။ဦးစိန္ၾကီးနွင့္ ညီမင္းေပါင္းရိုက္သည္တဲ႕ ။ ဦးစိန္ၾကီးကအေၾကြးကိုလိုသည္ထက္ပိုေၿပာသည္။ သူ႕ အေၾကြးကို ယူသည္ ပိုတာကို ညီမင္းကယူသည္။ၿပီးေတာ႕ ထိုပိုက္ဆံႏွင့္ပင္ မိန္းမခိုးေၿပးသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ႕ ညီမင္းဘယ္ေရာက္လို႕ ဘယ္ေပါက္သည္မသိ သတင္းအစအနေတာင္ မၾကားရ။ အေမကေတာ႕ ဒီသားစိတ္ၿဖင့္ပင္..တေၿမ႕ ေၿမ႕ အိပ္ယာထဲ လဲသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>အဲ ညီမင္းၿပီးေတာ႕ တစ္စခန္းထလာသူက ေမသင္း။ ၁၀ တန္းမေအာင္ပါေက်ာင္းထုတ္လိုက္ရသည္။ ထံုးစံအတိုင္း စတိုးဆိုင္မွာ လခစား၀င္လုပ္သည္။ သူ႕ကုသိုလ္ႏွင့္သူ ရုပ္ရည္ေလးကလည္း ေၿပေၿပပစ္ပစ္ ငယ္ရြယ္သည့္ ဂုဏ္ေလးကလည္းရွိၿပန္ေတာ႕ေမသင္းတို႕ ေဘးမွာ ေကာင္ေလးေတြ ၀ိုင္းလို႕ ေပါ့။ ဒီေတာ႕ ေမသင္းဂုဏ္ပုဒ္က ဒီဆင္းရဲတြင္းထဲက လြတ္ဖို႕ အေရး သူေဌးသားကို ရေအာင္ယူမွၿဖစ္မည္တဲ႕ ။သူေၾကြးေၾကာ္ခ်က္အတိုင္း သူေဌးသားေတာ႕ ရပါရဲ႕ သို႕ေပမယ္႕ သူေဌးသားဘက္ကအေမြၿဖတ္လိုက္ေလေတာ႕ ဒီ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးက<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>ထံုးစံအတိုင္းကြ်န္မေပါ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>“ဟဲ႕ အေမ႕ အတြက္ ခ်က္ထားတဲ႕ ၾကက္သားေလးအစပ္မပါပဲ အခ်ဳိခ်က္ထားတာ ဘယ္ေရာက္သြားတုန္း”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ ခုနက မမေလး ေလ သူ႕ေယာက္က်ားကို ခ်ေကြ်းေနတာ ေတြ႕တယ္. သူ႕ ေယာက္က်ားက ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းနဲ႕ ငါးပိရည္မစားႏိုင္ဘူး ဆိုလို႕ ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဘာ..ေတာက္”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟဲ႕ ေမသင္း အေမ႕အတြက္ခ်က္ထားတဲ႕ ၾကက္သား ညည္းလင္ကို ေကြ်းလိုက္တယ္ဆို” </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟုတ္တယ္ေလ ဘာၿဖစ္လို႕ လဲအေမကိုယ္တိုင္ ကေၿပာတာ.. ခ်ေကြ်းလိုက္တဲ႕ အေမက ေနမေကာင္းေတာ႕ ထမင္းလည္းသိပ္မစားခ်င္ဘူး ဆိုလို႕ အမယ္ေလး ..ဒီၾကက္သားေလး ယူေၾကြးတာ ဘာၿဖစ္လဲသိပ္ၿပီး အာဏာ ၿပခ်င္တယ္။ အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်ဖို႕ေတာ႕ မစဥ္းစားနဲ႕ ေနာ္..ဟြန္း ဒါမိဘအိမ္ ေမသင္းတို႕ နဲ႕ လည္း ဆိုင္တယ္..တစ္ေယာက္တည္း အပိုင္စီးမယ္လို႕ ေတာ႕ မၾကံနဲ႕ ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မမေလး ေတာ္ဗ်ာ..မိုက္ရိုင္းလိုက္ၾကတာ. ဒါဆိုလည္း ဒီအိမ္ေပၚမွာမေနနဲ႕ေလ မမၾကီးရွာေကြ်းတာ စားမေနနဲ႕ခင္ဗ်ားေယာက္က်ား သူေဌးသားငပ်င္းကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းပါလား.. ဘာၿဖစ္လို႕ ကိုယ္႕မိန္းမရဲ႕ အစ္မရွာတဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႕ မရွက္မေၾကာက္ မိန္႕မိန္႕ ၾကီးထိုင္စားေနလည္း..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟဲ႕ နင္ဘာမွငါ့ေယာက္က်ားကို ေၿပာစရာမလိုဘူး။ဒီအိမ္မွာ နင္ကအငယ္ဆံုး။ ငါက နင့္ထက္အၾကီး။ငါ့ေယာက္က်ားက တစ္ဦးတည္းေသာသူေဌးသား အခ်ိန္တန္ သူ႕ အိမ္က ၿပန္ေခၚတဲ႕ အခါက်ရင္အေမြေတြက ငါတို႕ လင္မယားပဲ ရမွာ အဲဒီၾကေတာ႕ မွ မမေလး မမေလး လာလုပ္မေနနဲ႕ ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ထီြ ရြံ႕ စရာေကာင္းလိုက္ၾကတာ.. လူစိတ္မရွိတဲ႕ ဟာေတြ။ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကိုေလးနဲ႕ လူစိတ္မရွိၾကတဲ႕ဟာေတြ။ မမၾကီးကို ခိုင္းစားေနၾကတာ.လာဗ်ာမမၾကီး သားရွာေကြ်းမယ္ ဒီအိမ္ေပၚမွာ သူတို႕ပဲ ထားခဲ႕ လိုက္စမ္းပါ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“သား ညီလင္း ေတာ္ေတာ႕။မမၾကီး ေၿပာမယ္..သားဒီႏွစ္ ဆယ္တန္းပဲ ေအာင္ေအာင္ ၾကိဳးစား က်န္တာ မမၾကီး တာ၀န္ထား.သြားသြား ဘာမွ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၿပီး ညစ္မေနနဲ႕ မမၾကီးကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ ၁၀တန္းေအာင္ ေအာင္သာ ၾကိဳးစားေနာ္ သား သြားေတာ႕ သြား အခန္းထဲ စာသြားက်က္ေတာ႕ ေနာ္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ေလး ကြ်န္မဒီ၀ဋ္ေတြကေန ကြ်တ္ခ်င္ၿပီ။ ကြ်န္မေလ အၿမဲဆုေတာင္းတယ္ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ မ်ားရွိခဲ႕တယ္ဆိုရင္ ဒီဘ၀ ဒီမွ်ႏွင့္သာ ေက်ပါေစလို႕ ။ အေမနဲ႕ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးေၾကာင့္သာကြ်န္မ ၾကံ႕ ၾကံ႕ ခံေနရတာ။ ခုဆို ကြ်န္မေဘးမွာ ေဖးမေပးမယ္႕ ေနာင္ လည္း မရွိေတာ႕ဘူးေလ။ ဘ၀အတြက္ဆိုၿပီး ကြ်န္မနားကေန ထြက္သြားလိုက္တာ ခုဆို သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေလးႏွစ္ထဲေတာင္ ေရာက္ေတာ႕ မွာေလ…</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မႈံ နင္နဲ႕ ငါမပြင့္လင္းခဲ႕ ၾကေပမယ္႕ တစ္ဦးရဲ႕ စိတ္ထဲဘာရွိတယ္ ဆိုတာ မေၿပာပဲ နားလည္ေနၾကၿပီသားပါ။ငါၿပန္လာမယ္႕ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ပါလို႕ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး မေၿပာခ်င္ပါဘူး မႈံဒါေပမယ္႕ ငါ နင့္ေဘးနားကို ဆက္ဆက္ေရာက္ေအာင္ ၿပန္ခဲ႕ မယ္ .. နင့္ရဲ႕ ဘ၀အေမာေတြအတြက္ နင္လိုအပ္တဲ႕ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ငါ့ပုခံုးကို မွီႏိုင္ေအာင္ငါၾကိဳးစားမယ္..မႈံ ငါ..ငါ..နင့္ကို..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေနာင္..၀င္မေၿဖႏိုင္မယ္႕ စာေမးပြဲ တစ္ခုအတြက္ ဘာလို႕မ်ား ေမးခြန္းေ၀ေနအုန္းမွာလည္း ဟင္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">သည္လိုႏွင့္ ေန႕ရက္ေတြကို အားတင္းေက်ာ္ၿဖတ္ရင္း.. အေမတစ္ေယာက္ ကြ်န္မတို႕ ေမာင္ႏွမေတြကို ထားၿပီးအေဖ႕ ေနာက္ကို လိုက္ပါသြားေလၿပီ။ ကြ်န္မစိတ္ထင္ေတာ႕ အေမ ဒီ၀ဍ္ေၾကြးေတြက လြတ္ခဲ႕ၿပီထင္သည္။ လြတ္စရာ ကြ်န္မသာ က်န္ေတာ႕ သည္။ကြ်န္မကေရာ..ဘယ္အခ်ိန္လြတ္ေၿမာက္ႏိုင္မလဲ။ ခုေတာ႕ ကြ်န္မ ေလာကၾကီးရဲ႕ေခ်ာက္နက္နက္ထဲ ကြ်ံသတဲ႕ ကြ်ံခဲ႕ ၿပီေလ။ အေမ မရွိသည့္ေနာက္ပိုင္း အိမ္ႏွင့္ၿခံကိုအၿပီးေရာင္းလိုက္သည္။ တစ္၀က္ကို ေမသင္းတို႕ လင္မယားကို ေပးခဲ႕ သည္။က်န္တစ္၀က္ကိုေတာ႕ ကြ်န္မႏွင့္ ေမာင္ေလး ယူခဲ႕ ၿပီး ၁၀ ေပ အိမ္ေလး ၿခံေလး ၀န္းေလးႏွင့္ သန္လ်င္ဘက္မွာ အိမ္တစ္အိမ္၀ယ္လိုက္သည္။ ေမာင္ေလး ေက်ာင္းတက္ေနေသာ GTCနွင့္လည္း နီးသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္မရဲ႕ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း က ဆက္ၿပီး လည္ပတ္လို႕မရေတာ႕ ။ သြားေရးလာေရးေ၀းသည့္အၿပင္ ပစၥည္းသယ္ရၿပဳရသည့္ ကုန္က်စားရိတ္ကအထည္ဒိုင္ကေပးသည့္ အထည္ခ်ဳပ္ခ က မကိုက္။ ဒီေတာ႕ ကြ်န္မလုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုပဲရွိသည္။အိမ္မွာ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးတစ္ခု ဖြင့္သည္။ မနက္ပိုင္းႏွင့္ ညေနပိုင္းမ်ားတြင္ကြ်န္မ မုန္႕ ဟင္းခါး ခ်က္ၿပီးေရာင္းသည္။ ဒါမွပင္ ကြ်န္မႏွင့္ GTC တက္ေနေသာေမာင္ေလးအတြက္ ပိုက္ဆံသည္ လံုေလာက္သည္ဆိုရံုမွ် ေတာ္ကာၾကသည္။ အစတြင္ေတာ႕ကြ်န္မတို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို စိတ္ဓာတ္က်ခဲ႕ သလိုအဆင္မေၿပမႈမ်ားက ဆက္တိုက္ဆိုသလိိုပင္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ အားငယ္ခဲ႕ ၾကရသည္။ေနာက္ပိုင္းေတာ႕ ကြ်န္မရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးက ပံုမွန္၀င္ေငြလည္ပတ္ လာႏိုင္သလိုမုန္႕ဟင္းခါး ဆိုင္ေလးကလည္း အရသာေကာင္းေကာင္းကို ထိန္းထားႏိုင္တာေၾကာင့္တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ေဖာက္သည္ပိုပိုမ်ားလာခဲ႕သည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မၾကီး ကိုၾကည့္ရတာဗ်ာပင္ပန္းလိုက္တာ။ ညေနပိုင္း မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္ကို ပိတ္လိုက္ပါလား ဟင္မၾကီး” </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မဟုတ္တာ ညီလင္းရယ္ေမာင္ေလး ေက်ာင္းၿပီးဖို႕ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ လိုေသးတယ္ေလ။<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟင္း.. သား ေက်ာင္းမ..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေတာ္ၿပီ ညီလင္းမမၾကီးကိုခ်စ္တယ္ ဆိုရင္ ေက်ာင္းစာထဲကိုပဲ စိတ္၀င္စားၿပီး ေမာင္ေလးရဲ႕ ဘ၀အာမခံခ်က္အတြက္<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ေနရာတစ္ခုကို ရေအာင္ၾကိဳးစားပါကြယ္ေနာ္.” </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အင္း.. ေလ..ဒါဆိုလည္းသား ေက်ာင္းအားတဲ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ မၾကီးကို ၀ိုင္းကူၿပီလုပ္ေပးမယ္ေနာ္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေအးပါေမာင္ေလးရယ္..ေက်းဇူးပါကြယ္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“သားေလ မၾကီးပင္ပန္းေနတာေတြ႕ တိုင္း ကိုေလးနဲ႕ မမေလး ကို ေဒါသထြက္တယ္။ ေတာက္.. ခု မမေလး က သူ႕ေယာကၡမအိမ္ေပၚ ၿပန္ေရာက္သြားၿပီး အဆင္ေၿပေနတယ္တဲ႕ ။ ကိုေလးက လည္း စီးပြားေရးအဆင္ေၿပေနတယ္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္မွာေတာ႕ ဒုကၡေတြ ေ၀ေနလိုက္တာ ဗ်ာ.. သူတို႕က ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမကို နည္းနည္းေလးေတာင္ ေစာင္းငွဲ႕ လို႕မၾကည့္ၾကဘူး. ေတြးမိတိုင္း ေဒါသၿဖစ္တယ္။ ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ညီလင္းရယ္ ေတာ္ပါေတာ႕ခုလည္းမၾကီးတို႕ အဆင္ေၿပေနတာပဲ ဟာ.. ဒီေလာက္ပင္ပန္းတာေလးကေတာ႕ ကြယ္ မၾကီးခံႏိုင္ရည္ရွိပါတယ္.”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ဒီလိုႏွင့္ဘ၀ကို အစက ကြ်န္မ ၿပန္စခဲ႕ရသည္။ ေလာကၾကီးမွာ အသက္ ၂၀ ဆိုထဲက လုပ္လိုက္ရတဲ႕ အလုပ္ရွာလိုက္ရတဲ႕ ပိုက္ဆံ ခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္မ မနားခဲ႕ ရေသး။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ႕ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ အထီးက်န္ဆန္သည္။ တစ္ေယာက္တည္းဆိုသည့္ စိတ္သည္ တစ္ခါတစ္ရံအေတာ္ဒုကၡေပးတတ္ေသာအရာၿဖစ္ ေၾကာင္း ၾကာလာေလေလ ပိုသိလာေလေလပင္။ ညီလင္းေလးသိတတ္လိမၼာေနလို႕ သာ ကြ်န္မအားတင္းေနႏိုင္ခဲ႕ တာၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ေတာ႕ေနာင္ ေရလို႕ စိတ္တြင္းမွ သိသိသာသာၾကီး လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိသည္။ ဒါေပမယ္႕ဘ၀တိုက္ပြဲတြင္ အခ်စ္ဟူသည္ တိုက္ပိတ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္းခံရေသာအက်ဥ္းသားတစ္ဦးႏွယ္ပင္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">စကားပံုေတာင္ရွိေသးအရိပ္လိုခ်င္ ေနပူက ေစာင့္ရတယ္တဲ႕ ။ ကြ်န္မ ဘ၀အတြက္ ေႏြေနပူေတြမ်ားလွၿပီ။အရိပ္ဆိုတာကေတာ႕ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ပိုပိုေ၀းလာသလိုပင္။ေအးေလ ဘ၀ဆိုတာကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္သလို ၿဖစ္မလာေတာ႕ လည္း သူၿဖစ္လာသလို ေနလိုက္ရံုေပါ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မၾကီးေရမၾကီးေရ ဒီမွာ ဧည့္သည္ပါလာတယ္။ ဘယ္သူလဲလို႕ ၾကည့္လိုက္စမ္း”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ဟယ္…..ေနာင္..ဘယ္ကေနဘယ္လို..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႕ရွာၿပီးလိုက္လာရတာပါ ခင္ဗ်ာ..ဘယ္လိုလည္း ဧည့္သည္ကို မုန္႕ဟင္းခါးေလး ဘာေလးနဲ႕ဧည့္မခံေတာ႕ ဘူးလား မႈံ ဒီတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနေတာ႕မွာလား”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အာဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ကိုၾကီးကလည္း မၾကီးလာ ဒီမွာ လာဧည့္ခံ သားမုန္႕ဟင္းခါးၿပင္လိုက္အုန္းမယ္ ကိုၾကီး အတြက္.”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ကြ်န္မအတြက္ေတာ႕အိမ္မက္တစ္ခုလိုပါပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အားလံုး ကိုလက္လႊတ္လိုက္ရၿပီလို႕ထင္ေနသည့္အခ်ိန္မွ ရုတ္တရက္ၾကီး ခုလို ေပ်ာ္ရမယ္လို႕ တစ္ကယ္႕ ကို မထင္ရဲ။ ကြ်န္မက့ၾကမၼာကို မယံုႏိုုင္လြန္းစြာၿဖင့္ ေသြးတိုးစမ္းၾကည့္လိုက္ေသးသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>“ေနာင္..အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြ က်ၿပီး သားသားေလးမီးမီးေလးေတြ ရေနၿပီလား ”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“အဟဲ.. ကဲ ညီေလးေရရွက္တတ္ရင္ေတာ႕ ေဆာတီးကြာ။ ဘယ္ကလာၿပီး အိမ္ေထာင္က်ရမွာတုန္း ခုမွ သားသားေလးမီးမီးေလးေတြ ေမြးေပမယ္႕<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>သူက ေဟာဒီမွာ..ကဲ မႈံ ကိုယ္တို႕ လက္ထပ္ၾကရေအာင္..”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">ဒီလိုႏွင့္ ကြ်န္မရဲ႕အရိပ္ကေလးမွာ ကြ်န္မေပ်ာ္ရြႊင္ခဲ႕ ရသည္။ ဒီေန႕ ညီလင္းေလး ဘြဲ႕ ယူေသာေန႕ ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US;">“မၾကီး သားအရမး္ေပ်ာ္တာပဲဗ်ာ။ သားမွာ အေဖအေမ မရွိေတာ႕ ေပမယ္႕ ေဟာဒီလို အမၾကီး အစ္ကိုၾကီးကေတာ႕ သားရဲ႕တစ္ကယ္႕ ကို အေဖ အေမ လိုပါပဲ ကဲ ဓာတ္ပံုဆရာေရ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု ပံုေလးကိုလွလွေလး ၿဖစ္ေအာင္ ရိုက္ေပးေနာ္”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">"အိုေက ကဲ ရိုက္မယ္ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ၿပံဳးၿပံဳးေလး" </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-language: EN-GB;">&nbsp;ကဲ.....……ခုေတာ႕ အိုေအစစ္ေလးထဲမွာ ကြ်န္မေပ်ာ္ေနပါၿပီလို႕&nbsp; ။</span><br /><br /><br /><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 12pt;">&nbsp;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-850067007735907464?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-62893629874926536262011-09-23T20:26:00.002-07:002011-09-23T20:27:09.126-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-G63OFZesgmQ/Tn1NaoX4CAI/AAAAAAAAAow/SLOmlMOWkXo/s1600/102177.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-G63OFZesgmQ/Tn1NaoX4CAI/AAAAAAAAAow/SLOmlMOWkXo/s400/102177.jpg" border="0" width="317" height="400" /></a></div><br /><br />(ႏုငယ္) ဟလို..<br />***** ငယ္ .ေမာင္ပါ။ ေမာင္ ၾကားခ်င္တဲ႕ စကားေၿပာမွာလား ေၿပာ..<br /><br />(ႏုငယ္) အင္း. ေၿပာမွာ.<br />*****ဟာ တစ္ကယ္ .................ဒါဆို ခုေၿပာေတာ႕<br /><br />(ႏုငယ္)အင္း.. ဘယ္ကေနစေၿပာရမလဲ ဆိုေတာ႕ ။ ဒီလိုရွိတယ္ေလ<br />**** ဟိတ္ မညစ္ပတ္ေၾကးကြာ.. ေတာ္ၾကာ ဟိုတစ္ခါလို ဖုန္းကဒ္ကုန္သြားအုန္းမယ္<br /><br />(ႏုငယ္) ဟားဟာဟား... အင္းပါ ေနာက္ေတာ႕ ဘူး ေမာင့္ သေဘာအတိုင္းပါပဲ ရွင္။ ေမာင္ၿပန္လာတာနဲ႕ ငယ္တို႕ လက္ထပ္ၾကမယ္။ခုထဲ ကငယ္ အလုပ္ထြက္စာ တင္ထားလိုက္ေတာ႕ မယ္။ ကဲ ေက်နပ္ၿပီးလား။<br />******* ေက်နပ္ၿပီ ေက်နပ္ၿပီ အေမ႕ ဆီကို ဖုန္းဆက္မယ္။ ႏုငယ္ နဲ႕ အေမ နဲ႕ ေမာင္ၿပန္မလာခင္စီစဥ္စရာ ရွိတာ စီစဥ္ထားေတာ႕ ေနာ္။ ခု ေမာင္ၿပန္လာဖို႕ က ၆လပဲ လိုေတာ႕ တာေလ။ ဒီဇင္ဘာမွာ ေမာင္တို႕ မဂၤလာေဆာင္မယ္။ၿပီးရင္ ဟန္းနီးမြန္း ခရီး ဘယ္ကိုထြက္မလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ႏုငယ္နဲ႕ ေမာင္အတြက္ လတိုင္းစုထားတဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ထဲက ပိုက္ဆံေတြထုတ္ၿပီး ေမာင္တို႕႕ ရဲ႕ ခ်စ္အိမ္ေလးကို ၀ယ္ဖို႕ ငယ္ ရန္ကုန္ၿပန္ၿပီး အိမ္လိုက္ရွာေတာ႕ ။ အခ်ိန္ဆြဲမေနနဲ႕ ေနာ္။ ေမာင္ၿပန္လာမွ စီစဥ္ဆို ေနာက္ထပ္ သံုးေလးလ ေစာင့္ရအုန္းမွာ ..ေစာင့္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူး လြမ္းလွၿပီ<br /><br />(ႏုငယ္)ေမာင္.. အကြက္ေစ႕ လွခ်ည္လားလို႕ ။ ဘယ္ထဲက စဥ္းစားထားလဲ မသိဘူး ။တစ္ကယ္ပဲ။<br />***** ဟားဟား အဲဒါႏုငယ္ဆီက အက်င့္ ပိုးကူးတာေလ။ ငယ္က ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စနစ္တစ္က် စီစဥ္တတ္တာ မဟုတ္လား။ ေဟာ... ငယ္ ဖုန္းကဒ္ကုန္ေတာ႕ မယ္ထင္တယ္။ ေမာင္ ၿပန္မေခၚေတာ႕ ဘူးေနာ္။ အိမ္ကိုလည္း ဖုန္းဆက္ရအုန္းမွာ မို႕ လို႕။ ငယ္ကို လြမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ခ်စ္တယ္ငယ္။<br /><br />(ႏုငယ္) အင္းပါ။ေမာင္ရဲ႕ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္..ၿပီးေတာ႕႕<br /><br />တီ..........................................<br />ေဟာ ဖုန္းက်သြားၿပီ။ စကားေၿပာခ်ိန္ေလးနည္းလိုက္တာ..<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္ၿပန္လာမယ္႕ ရက္ေတြနီးလာေလ။ ကြ်န္မရင္ေတြပိုခုန္လာေလေပါ့။ ေမာင္ႏွင့္ကြ်န္မတို႕ ေနမယ္႕ တစ္ထပ္တိုက္ ၿခံ၀န္းေလးႏွင့္ အိမ္ေလးလည္း ၀ယ္ထားၿပီးၿပီ။ ၿပီးေတာ႕ အိမ္ထဲကို ထည့္မယ္႕ ပစၥည္းေတြလည္း ၀ယ္ၿပီးေနရာခ်ထားၿပီးၿပီ။ ကြ်န္မလည္း အလုပ္ကတရား၀င္ထြက္စာမရေသးေပမယ္႕ ခြင့္ရက္ရွည္ယူလိုက္ၿပီး ေမာင့္ေမေမႏွင့္ အတူ စီစဥ္စရာရွိတာေတြ လိုက္စီစဥ္။ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ အိမ္က ေမေမကဆို ၀တ္ဖို႕ အ၀တ္အစား အားလံုး သူကိုယ္တိုင္စနစ္တစ္က် လိုက္စီစဥ္ေပးသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ေမေမကပါ ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴႏွင့္ အသာတစ္ၾကည္ဆိုေတာ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ပီတိ ေၿပာၿပရင္ ရင္ထဲက အရွိအတိုင္းေတာင္ မီမယ္မထင္ဘူး။ ေမာင္ကေတာ႕ ဒီၾကားထဲ ခဏခဏ ဖုန္းဆက္လို႕ လြမး္တဲ႕ စကား ေတြေၿပာသည္ ၿမန္ၿမန္ၿပန္လာခ်င္ေနတဲ႕ အေၾကာင္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ကိုေၿပာေနေတာ႕ သည္။ ထပ္ပါေစေလ ကြ်န္မလည္း ၾကားခ်င္ေနတာပဲ ဟာကို.အဟင္း<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) သမီးေရ ..ေအး ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာလား။ ေအး အေမ႕ ဆီခဏလာခဲ႕ ပါလား။ ဒီမွာ ေလ သမီးအေဖၾကီးက သမီးတို႕ ဖို႕ ကုတင္နဲ႕ ေမြ႕ယာ၀ယ္မလို႕ ေလ။ အဲဒါ သမီးမၾကိဳက္မွာစိုးလို႕ ။ ကားေလးငွားၿပီး တစ္ခ်က္ေလာက္လာၾကည့္ပါလားသမီးရယ္။<br /><br /> (ႏုငယ္) ဟုတ္ ေမ.. သမီးခုထြက္ခဲ႕ မယ္။ ဘယ္ေနရာလည္းေၿပာေလ အင္း..ေၾသာ္ဟုတ္ၿပီး ဟုတ္ၿပီး သမီးအဲဒီေနရာကို သိတယ္ေမ။ ခုထြက္လာခဲ႕ မယ္ေနာ္။<br /><br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ဘယ္သူဖုန္းဆက္တာလဲ။<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင့္ရဲ႕ အေမပါ ။ ကုတင္နဲ႕ ေမြ႕ ယာ၀ယ္ေပးမလို႕ ေလ။ သမီးတို႕ အတြက္ အဲဒါ ၾကိဳက္မၾကိဳက္လာၾကည့္ပါဆိုလို႕ ။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) အင္း ေကာင္းပ။ သမီး..<br /><br />(ႏုငယ္) ရွင္...<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) သမီးေလးေရြးခ်ယ္တဲ႕ လမ္းမွန္တယ္။အေမ႕ နည္းနည္း အတၱၾကီးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ႕ သမီးကိုယ္တိုင္ကလဲ ၿဖစ္သင့္ ၿဖစ္ထိုက္တဲ႕ အေၿခအေနတစ္ခုမွာမွ သမီးလုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ႕ သမီးနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မွာ အေမ မွားသြားတယ္ သမီး။ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးသင့္တယ္ ၿပီးေတာ႕ လမ္းညြန္ေပးရံု လမ္းၿပေပးရံုဆို လံုေလာက္ၿပီး ဆိုတာ အေမ နားလည္သြားၿပီ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ အတင္းအၾကပ္ သြန္သင္ညြန္ၿပတယ္ဆိုတာ အေမကိုယ္တိုင္လည္း ပင္ပန္းသလို သြန္သင္ ညြန္ၿပခံရတဲ႕ သူ အတြက္လဲ ပင္ပနး္တယ္ေလ။သမီး မွန္ပါတယ္။<br /><br />(ႏုငယ္) ဟင့္အင္း အေမကေတာ္တာပါ ။ ဘာလို႕ လဲဆိုေတာ႕ သားသမီးကို ဘယ္လိုေနရမယ္ ဘယ္လိုထုိင္ရမယ္ ဆိုတာ ဆံုးမစရာမလိုပဲ ကိုယ္႕ ကိုယ္ထိန္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္တဲ႕ အေမ ကပိုေတာ္တာပါ။ သမီးက ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္အေမ႕႕ ကိုခ်စ္ပါတယ္ အေမ။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္နဲ႕ ဆံုဖို႕ ရက္ေတြ ပိုပိုနီးလာသည္။ ေမာင္က ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႕ ၿပန္ေရာက္မည္။ မဂၤလာေဆာင္ကို ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႕ မွာစီစဥ္ထားသည္။ ၿပီးတာႏွင့္ ဟန္းနီးမြန္းကို ၿမန္မာၿပည္အလယ္ပိုင္း ဘုရားေတြ ေလွ်ာက္ဖူးမည္။ ၿပီးေတာ႕ ေနာက္ဆံုးၿပန္ကာနီးမွ ေခ်ာင္းသာကမ္းေၿခကို တစ္ရက္ႏွစ္ရက္၀င္နားလိုက္မည္။ ေမာင္တို႕ အိမ္မွ ကားႏွင့္ဒရိုင္ဘာထည့္ေပးလိုက္မည္တဲ႕ ။ ကဲ ဘာလိုေသးလည္း။ အခက္အခဲေတြ ေက်ာ္ၿပီးမွ ရလာတဲ႕ အခ်စ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရက ခ်ဳိၿမိန္လြန္းလွသည္။ ခုဆိုေမာင္ၿပန္လာရန္ ၃ ရက္သာလိုေတာ႕ သည္။ ေမာင္နဲ႕ ၿပန္ေတြ႕ ရေတာ႕ မည္။ ၿပီးေတာ႕ ဒီတစ္ခါ ေမာင္ၿပန္လာရင္ အရင္က ခဏတာေမွးမိတ္ဖို႕ မွီခဲ႕ တဲ႕ ေမာင့္ရဲ႕ ပုခံုးေလးကို ကြ်န္မ အပိုင္စားရေတာ႕ မည္။ အဟင္း.. ေပ်ာ္လိုက္တာ..ဒါဟာ အခ်စ္ရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈေပါ့။<br /><br />ေမာင္ၿပန္လာဖို႕ ၃ ရက္တာကာလကို ေစာင့္ေနရတာပင္ ကြ်န္မအတြက္ သံုးကမာၻေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေနရသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ၾကာလြန္းသည္။ ၾကာလြန္းေနသည္။ ေမာင္ေရ..ၿမန္ၿမန္သာ ၿပန္လာပါေတာ႕ . ဒီမွာ ေမွ်ာ္ရတာ လည္ပင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနၿပီ ေမာင္ရဲ႕ ။ ၿပီးရင္ အနာဂတ္မွာ ေမာင့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမည္။<br /><br />ေအာ္ၿပီးေတာ႕ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ လက္ထပ္ၿပီးရင္ေမာင္က ၿပည္ပကိုထပ္ၿပီးမထြက္ေတာ႕ ဘူးတဲ႕ ။ ဒီမွာပဲ စီးပြားေရးလုပ္ေတာ႕ မယ္တဲ႕ ။ ေမာင္နဲ႕ လည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ၿပီး ေ၀းစရာမလိုေတာ႕ ။ အို ဘယ္ေလာက္လွလိုက္တဲ႕ အနာဂတ္လည္း .. စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမဆံုး။ ေဟာၾကည့္ စဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္တို႕ က က်လာၿပန္သည္။ အဟင္းဟင္း ၀မ္းသာလုိ႕ က်တာၿဖစ္မယ္။ ေပ်ာ္လြန္းလို႕ ။ ေမာင္ၿပန္လာမွ ေဟာဒီက်ေနတဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ အတြက္ အေရာ ၿပန္ေတာင္းပစ္မယ္။ သူမစဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္ေတြ ကိုသုတ္ပစ္ေနၿပန္သည္။<br /><br />ေဒၚခ်ဳိတစ္ေယာက္ ၀ယ္ထားေသာ အိမ္သစ္ေလး၏ အိပ္ခန္းထဲ ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ရင္း မ်က္ရည္ေလး က်လာလိုက္ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႕ သုတ္လိုက္။ ၿပီးရင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးလာလိုက္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငိုမယ္႕ မယ္႕ ၿဖစ္လာလိုက္ႏွင့္ သမီး ေလးကိုအခန္းေပါက္၀မွ လွမ္းၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲ ၿဖစ္လာသလို မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ ၿပည့္လွ်ံလာခဲ႕ သည္။ သမီးၾကားမွာစိုး၍ အသံမထြက္ေအာင္ ေၿခကိုအသာေဖ့ါနင္းၿပီး အိမ္ေရွ႕ ခန္းကို ၿပန္ထြက္လာခဲ႕ သည္။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ)သား.. ကိုသုရယ္ မင္းညီမေလးကို ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနေတာ႕ မွာလားဟင္.. အန္တီရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာကြယ္။ သမီးေလးရဲ႕ ကံကိုက ဆိုးလြန္းတယ္ပဲ ေၿပာရမလား။ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြကေရာ ဘာေၿပာေသးလဲ သမီးေလး အေၿခအေနကိုေလ။ ခုဆို သမီးေလး ဒီလိုၿဖစ္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဟုတ္တယ္ သား .သားညီမေလး အေၿခအေနေလ..<br /><br />ကိုသု ေခါင္းကို အသာရမး္လိုက္ရင္း<br /><br />(ကိုသု) ဘာမွကို သိပ္ၿပီး မထူးၿခားလားဘူး။ ငယ္ရဲ႕ စိတ္ကိုက အဲဒီညီေလးထြန္းသစ္ ၿပန္မလာခင္ ၃ ရက္ကိုပဲ စြဲေနတာ။ ငယ္ရဲ႕ စိတ္ကိုက အဲဒီ ၃ ရက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းကို လက္မခံခ်င္ဘူးၿဖစ္ေနတာ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆရာ၀န္ၾကီးေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ၿပီး ညီမေလးကို ဂရုစိုက္ေပးပါ့မယ္။ ဘာမွ အားမငယ္ပါနဲ႕ အန္တီရယ ္ေနာ္. က်န္းမာေရးလဲ ဂရုစိုက္။ အန္တီ တို႕ ေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဘယ္လိုမ်ားေၿပာလိုက္ပါလိမ္႕ သားရယ္။ သားနဲ႕ သမီး ႏွစ္ေယာက္လံုးဆံုးရံႈးသြားမွေတာ႕ ဒီအေမေတြက ဘယ္လိုမ်ား ၀ၿဖိဳးေနႏိုင္အုန္းမလဲ။အန္တီကိုယ္တိုင္ သားတစ္ေယာက္လံုး..<br /><br />ေဒၚၾကဴေၿပာရင္း အသံတို႕ တိမ္၀င္သြားသည္။ <br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) ေၾသာ္ သားမနက္ၿဖန္ သားေလးထြန္းသစ္ဆံုးတာ ႏွစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ႕ ေန႕ ေလ အဲဒါ အိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္တရားနာၿပီး သားေလးထြန္းသစ္ အတြက္ ေရစက္ခ် အလွဴပြဲရွိတယ္ လာခဲ႕ အုန္းေနာ္။<br />မၾကဴရယ္ ငုိမေနပါနဲ႕ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ္တိုင္လည္း သမီးတစ္ေယာက္လံုး....<br /><br />ေဒၚခ်ဳိတစ္ေယာက္လည္း ေၿပာရင္း ရိႈက္သံတို႕ ေရာစြက္သြားသည္။<br />အေမႏွစ္ေယာက္လံုး၏ ခပ္အုပ္အုပ္ ရိႈက္သံမ်ား အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ပ်ံ႕ လြင့္ေနသည္။ ကိုုသုကေတာ႕ ၿဖင့္ သက္ၿပင္းခပ္ရွည္ရွည္ၾကီးကို ၾကိတ္ရိႈက္လိုက္ယံုမွ တစ္ပါး သူဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါေလ။ ကံၾကမၼာကိုသာ အၿပစ္ပံုခ်လိုက္ခ်င္သည္။<br /><br />ထြန္းသစ္တစ္ေယာက္ ၿပန္ကာနီး ႏွစ္ပတ္အလိုတြင္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ၌ ထိခိုက္မႈၿဖစ္သည္။ အခင္းၿဖစ္ပြားၿပီထဲက သတိၿပန္မလည္လာခဲ႕ ။ ၿပန္လာကာနီး သံုးရက္ေၿမာက္တြင္ ထြန္းသစ္ဆံုးသည္ဟုေသာ သတင္း ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ႕ သည္။ ထိုသတင္းစစၾကားခ်င္ေတာ႕ ႏုငယ္ ငိုေနရံုမွ လြဲၿပီးဘာမွ မထူးၿခား ။ ထြန္းသစ္၏ အရိုးၿပာအိုးအား ေလဆိပ္မွာ သြားယူေသာေန႕ တြင္ေတာ႕ ႏုငယ္ တစ္ေယာက္ ၄ ရက္တာမွ် သတိလစ္ေမ႕ ေမွ်ာသြားခဲ႕ သည္။ ၿပန္လည္သတိရလာေသာ္လည္း<br />ႏုငယ္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထြန္းသစ္ၿပန္လာဖို႕ ၃ ရက္သာလိုေတာ႕ သည္႕ ကာလ အပိုင္းအၿခားကိုသာ မွတ္မိေတာ႕ သည္ ။<br /><br />ဒီေလာက္ထိ အခက္အခဲေတြ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြ။သံသယေတြ။ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ အမ်ား ၾကီးေက်ာ္ၿဖတ္လာခဲ႕ ၿပီး ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ခါနီးမွမ်ားကြာ။ ဒီလိုသာ အဆံုးသတ္ေၾကးဆိုရင္ အစထဲက ဘာလို႕ ေပးဆံုေနေသးလည္။ ဘာလို႕ မ်ား ခ်စ္ခ်င္းရဲ႕ လြမ္းခ်င္း ေဆြးခ်င္း တမ္းတခ်င္းေတြကို ခံစားေနရေသးလည္း။ ခုေတာ႕ အခက္အခဲ အားလံုးကို ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႕ တဲ႕ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကိုမွ ဒီလိုၿဖစ္ရတယ္လို႕႕ ကြာ။ ညီေလးေရ မင္းလည္း ဒီလိုၾကီးထားခဲ႕ ရတာ ဘယ္စိတ္ခ်ႏိုင္မလဲ။ ဒါေပမယ္႕ အစ္ကို ကိုယ္တိုင္မွ ငယ္႕ စိတ္ကို မကုစားႏိုင္ပဲ။ အစ္ကိုလည္း ငယ္႕ ရဲ႕ ဒုကၡကို ထိုင္ၾကည့္ေနရံုကလြဲၿပီး ဘာမွကို မတတ္ႏိုင္ဘူးကြာ။<br />ငယ္နဲ႕ ညီေလးတို႕ ရဲ႕ ဘ၀ ၀ဍ္ေၾကြးေတြမ်ားရွိခဲ႕ ရင္လည္း ဒီဘ၀ ဒီမွ်နဲ႕ သာ ေၾကၾကပါေစေတာ႕ ညီေလးနဲ႕ ညီမေလးရာ.<br /><br /> အခ်စ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရသည္။ ဘ၀ေတြ ေၿပာင္းလဲလာရသည္။ ၾကည္ႏူးခဲ႕ ၾကသည္ ။ သာယာခဲ႕ ၾကသည္။ လြမ္းၾက ။ေဆြးၾက။ ခ်စ္ၾက။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းအိမ္မက္ေတြ တူတူ မက္ခဲ႕ ၾက။<br />ဒါေပမယ္႕ တစ္ခ်ဳိ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ ေသာ သူေတြအတြက္ အခ်စ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္းေတြ သယ္ေဆာင္ေပးခဲ႕ ေပမယ္႕ တစ္ခ်ဳိ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ ေသာ သူေတြ အတြက္ေတာ႕ ဒဏ္ရာေတြ အၿပည့္နဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခု ကိုရင္မွာပိုက္ၿပီး အသက္ရွင္ေနၾကရၿပန္တယ္။<br /><br /><br />ေၾသာ္....<br /><br /><br />အခ်စ္သည္ ...တစ္ခါတစ္ရံ၌...<br /><br /><br />***************************************************************<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ရပါေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္။<br />အပိုင္းရွည္ၾကီးကိုေရးၿပီး တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို အၾကာၾကီးေနမွ တင္..တဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ပို(စ္) ရွည္ရွည္ေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ၿပီးဆံုးေအာင္ ဖတ္ေပးၾကလို႕ ေက်းဇူး အထူးပင္ တင္မိပါတယ္လို႕ ေၿပာပါရေစ။<br /><br />ခု ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေလးၿပီးသြားၿပီးမို႕ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ၿဖင့္ ကြ်န္မရဲ႕ အေရးအသားကို အားမတမ္း စိတ္ထဲမွာရွိသလို ေ၀ဖန္ေပးၾကပါလို႕ လည္း ပန္ၾကားပါရေစေနာ္.။<br /><br /><br />ပံုေလးကိုေတာ႕ google ကေနၿပီးေတာ႕ ပဲ ရွာၿပီးသံုးထားတာပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6289362987492653626?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-89685150106334508232011-09-23T08:40:00.000-07:002011-09-23T08:45:40.616-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-apjeIXaUzKo/TnyhtpjTUmI/AAAAAAAAAoo/ysB_NqIhChM/s1600/ayeyar+logo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="254" src="http://2.bp.blogspot.com/-apjeIXaUzKo/TnyhtpjTUmI/AAAAAAAAAoo/ysB_NqIhChM/s320/ayeyar+logo.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br />ဒီဧရာ၀တီ ၿမစ္ဆံုစီမံကိန္းရဲ႕&nbsp; အက်ဳိးမည္မွ်ေလာက္ရႏုိင္သည္။ မည္မွ်ေလာက္တိုးတက္ႏိုင္သည္ ဆိုသည္ကို ကြ်န္မမသိပါ။ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ခ်စ္ေသာဧရာ၀တီကိုေတာ႕&nbsp;&nbsp; ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေစခ်င္တာ ရင္ထဲက တစ္ကယ္႕ ဆႏၵအမွန္ၿဖစ္သည္။<br /><br />ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာစာသင္လို႕&nbsp;&nbsp; ၿမန္မာၿပည္ ေၿမပံုေလးကိုဆြဲ အလယ္ဗဟိုက ဧရာ၀တီၿမစ္ပံုေကာက္ေၾကာင္းေလးကိုထည့္။&nbsp; အားလံုးၿပီးသြားတဲ႕ အခါ ေၿမပံုေလးကိုၾကည့္လိုက္လွ်င္<br />အေရွ႕႕ ဘက္ ရွမ္းကုန္ၿပင္ၿမင့္ဘက္မွ အေတာင္ပတ္ခတ္ကာ လွပေနေသာပံု။ ရခိုင္ကမ္းရိုးတန္းေဒသ ေလး၏ ခါးေလးေကာ႕ ကာ ကေနေသာပံု&nbsp; အလယ္ဗဟိုမွ ဧရာ၀တီၿမစ္ေၾကာင္းပံုေလးႏွင့္ ၾကည့္မ၀ ရႈမ၀။<br />ခုေတာ႕႕&nbsp; ၿဖင့္ ေနာင္လာေနာက္သား အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးမ်ား အလွည့္ၾကလွ်င္ၿဖင့္ ဧရာ၀တီဆိုတာ ေၿမပံုေတာင္ ေထာက္ၿပစရာမရွိ ၿဖစ္မွာကို ေတာ႕ တစ္ကယ္႕ ကို&nbsp; စိုးရိမ္မိပါသည္။<br /><br />ၿမန္မာၿပည္ေဟ႕ ဆိုလွ်င္ အဓိက ၿမစ္ၾကီးမွာ ဧရာ၀တီၿမစ္ ၾကီးတစ္ခုသာရွိသည္။ ဧရာ၀တီကိုေနာက္ခံေသာ သမုိင္းမ်ားစြာလည္းရွိခဲ႕ ဘူးသည္။ ဧရာ၀တီ၏ လွပေသာ သဘာ၀မ်ားအားလည္း ကဗ်ာတို႕&nbsp; ၿဖင့္ သီကံုးခဲ႕ ၾကသည္။ ၿခယ္မႈန္းခဲ႕ ႕ ၾကသည္။ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္အၿပည့္ၿဖင့္လည္း ဒါ ငါတို႕ ဧရာ၀တီဟုလည္း မည္သူမဆို ၀င့္ၾကြားခဲ႕႕႕&nbsp; ၾကဖူးသည္။<br /><br />ခုေတာ႕&nbsp; တို႕႕ ေခာတ္ တို႕ခါ တို႕ အလွည့္ၾကမွ ..<br /><br />ဧရာ၀တီ<br /><br />ကို . ကြယ္ေပ်ာက္ရေတာ႕ မည္ ဆိုတာၿဖင့္ ရင္နာစရာေကာင္းလွသည္။<br /><br />မႏွစ္ကမိုးနဲ တာမို ႕ ဧရာ၀တီ ၿမစ္ၾကမ္းၿပင္ ေသာင္ထြန္းလို႕႔ ၿမစ္ေတြ က်ဥ္းေၿမာင္းလာတယ္ ဆိုတဲ႕ သတင္းဖတ္မိရံုေလးကိုၿဖင့္ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ က ရိပ္ကနဲ။<br /><br />&nbsp;ခုေတာ႕&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၿဖင့္ ကြယ္ပါေပ်ာက္အုန္းမယ္ဆိုေတာ႕&nbsp;<br /><br />ၿမန္မာလူမ်ဳိး&nbsp; ၿမန္မာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ၿဖစ္ေနရဲ႕ သားနဲ႕&nbsp;<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘယ္လိုႏွလံုးသားမ်ဳးိ ဘယ္လိုမ်ဳိးခ်စ္စိတ္မ်ဳိးနဲ႕ မ်ား<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၿမန္မာ႕ သမိုင္းကို ဘယ္လိုေဆာင္ၿပီး<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တို႕ &nbsp; ၿမန္မာကို ဘယ္လိုခ်စ္မလဲ လို႕ ပဲ ေမးလိုက္ပါရေစ...<br /><br /><br />အက်ဳိးရလာဒ္က မည္မွ်ပင္ၿဖစ္ေနပါေစ ဧရာ၀တီရဲ႕&nbsp; ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိး မ်ားကို ေသခ်ာၿပန္စဥ္းစားၿပီ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီးမွ ဆံုးၿဖတ္ေပးၾကပါလို႕&nbsp;&nbsp; ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။<br /><br /><b><br /></b><br /><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">“ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို လံုးဝကန္႔ကြက္ပါသည္။”</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-8968515010633450823?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-66625961983715838662011-09-23T08:06:00.000-07:002011-09-23T08:10:05.125-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-gC_xOtQ7-mc/TnyffaMxk0I/AAAAAAAAAok/6ziblIZHGjA/s1600/248563.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="317" src="http://2.bp.blogspot.com/-gC_xOtQ7-mc/TnyffaMxk0I/AAAAAAAAAok/6ziblIZHGjA/s400/248563.jpg" width="400" /></a></div><br />ေႏြေနပူပူကို အံတုၿပီး ငု၀ါပန္းေလးမ်ား ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါႏွင့္လွပေနၾကသည္။ မ်က္စိပသာဒ ရွိလိုက္ပါဘိ။ ေနေရာင္ၿခည္က်ေရာက္မႈမ်ားေလေလ ငု၀ါပန္းေလးမ်ား၏ ၀ါ၀ါအေရာင္ေလးေတြကလည္း ပိုၿပီးေတာက္ပလာေလေလေပါ့။ တစ္ခုေတာ႕႕ ရွိသည္ ငု၀ါပန္းေလးမ်ား ဒီလို၀င္း၀ါၿပီး တစ္ပင္လံုး ထိန္ေတာက္ ကာ လွပေနဖို႕ အတြက္ သူတို႕၏ သစ္ရြက္စိမ္းေလးမ်ားကိုေတာ႕ ရြက္၀ါေလးေတြအၿဖစ္ႏွင့္ ေၿမခၿပီး ေၾကြက်လိုက္ရရွာသည္။ ဒါမွပင္ တစ္ပင္လံုး၀င္း၀ါလို႕ လွေနေတာ႕႕ မည္ေလ။ အဲ. ဒီလိုမွ မေၿခြခဲ႕ ဘူးဆိုရင္ေတာ႕ တစ္ၿခားအပင္ေတြ ၀င္း၀ါေနတုန္းမွာ ဒီပင္တစ္ပင္တည္း စိမ္းလို႕႕ သာေနေတာ႕ မည္။ ေအးေပါ့ေလ တစ္ခုလိုခ်င္လွ်င္ေတာ႕ တစ္ခုစြန္႕ ရေတာ႕&nbsp; မွာေပါ့။&nbsp; အရာအားလံုးၿပီးၿပည့္စံုသည္ အဘယ္မွာရွိမည္နည္း။ ဒါဟာ သဘာ၀ရဲ႕&nbsp; ေလာကနိယာမပင္။ အရာရာ အားလံုးၿပီးၿပည့္စံုၿပီေနၿပီဆိုလွ်င္ လိုခ်င္ေတာင့္တခဲ႕&nbsp; ေသာ ဆႏၵတစ္စံုဆိုသည့္ စကားသည္ ဤေလာကၾကီးတြင္ အဘယ္မွာရွိေတာ႕&nbsp; မည္နည္း။&nbsp; ဒါဟာ သဘာ၀ေပါ့ ။ သဘာ၀ေပါ့။<br /><br />ဟင္း......<br />ဒါဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေရာ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္ရမည္ကို အဘယ္႕ ေၾကာင့္ဒီပင္တစ္ပင္တည္း စိမ္းခ်င္ေနမွန္းမသိ။ ကြ်န္မသဘာ၀ကိုမ်ားလြန္ဆန္ေနတာလား။ ကိုယ္႕&nbsp; ႏွလံုးသားကို ဒုတိယတစ္ၾကိမ္ ညာေနတာလား။<br /><br />(ဆရာေကာင္း) အင္း ဧကန္နေတာ႕&nbsp; ဧကန္နပဲေဟ႕။ ဆရာမ ေဒၚႏုႏုငယ္တို႕&nbsp;&nbsp; အၿပင္က ပြင့္ေနတဲ႕ ငု၀ါပန္းေတြ ၾကည့္ၿပီး ငယ္ခ်စ္ကိုလြမ္းေနၿပီထင္တယ္။ ဒီေလာက္လဲ ပိုမေနပါနဲ႕ ဗ်ာ ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာဆို ၿပန္လာမယ္ ဆိုတာ ၾကားထားၿပီးသား။ သတင္းကေတာ႕ ခိုင္လံုတယ္ဗ်။<br /><br />(ႏုငယ္) အဟင္း..ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္တာေပါ့ ဆရာရယ္ .ဒါေပမယ္႕&nbsp;&nbsp; ကြ်န္မတို႕ ဒီလို တကၠသိုလ္မွာ ဆရာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာဖို႕ အခ်ိန္ေတြ အင္အားေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ရင္းႏွီးခဲ႕ ရတယ္ဆို တာ ဆရာလည္းသိသားပဲ။ လက္ထပ္ၿပီးရင္လည္း ေမာင္တစ္ရြာ မယ္တစ္ၿမိဳ႕&nbsp; ၿဖစ္ေနမွေတာ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ ဘာအႏွစ္သာရမွာရွိမွာ မဟုတ္ေတာ႕ ဘူးေလ။<br /><br />(ဆရာေကာင္း) ဒါဆိုလည္း အလုပ္..<br /><br />(ႏုငယ္) အလုပ္ထြက္လိုက္ဖို႕ က်ေတာ႕ လဲ ႏွေမွ်ာတယ္ ။ သူၿပည္ပကိုထြက္သြားတယ္ဆိုတာကလည္း ကြ်န္မက ဒီနယ္ဘက္ကို တာ၀န္က်တာမို႕ ေမာင္တစ္ရြာ မယ္တစ္ၿမိဳ႕ ခြဲၿပီးေနရမယ္႕ တူတူဆိုၿပီး..<br /><br />(ဆရာေကာင္း) ေၾသာ္ သူ႕ ဘက္က ေၿခတစ္လွမ္းဆုတ္ေပးသြားတာေပါ့။ ခုက်ေတာ႕ ဆရာမက ..<br /><br />(ႏုငယ္) ကြ်န္မတစ္ခုခုကို ၿပတ္ၿပတ္သားသား ဆံုးၿဖတ္ရေတာ႕ မွာေပါ့။ အခ်စ္ကိုယူမလား ကြ်န္မ ႏွစ္သက္ၿမတ္ႏိုးလြန္းတဲ႕ အလုပ္ကို စြန္႕ မလား.. တစ္ခုခုေပါ့။<br /><br />(ဆရာေကာင္း) ေအးဗ်ာ မိန္းကေလးဆိုေတာ႕ လည္း ေယာင္ေနာက္ဆံထံုးပါရမွာကိုး။ စဥ္းစားေပါ့ဗ်ာ ဘ၀အတြက္ေရာ အခ်စ္အတြက္ေရာေပါ့..<br /><br />(ႏုငယ္) ဟုတ္ ေက်းဇူးပါပဲဆရာ။ ဒါဆို ကြ်န္မကို ခြင့္ၿပဳပါအုန္းေနာ္။ အတန္းခ်ိန္ေတြ ၿပီးၿပီမို႕&nbsp; အေဆာင္ၿပန္ၿပီး ခဏေလာက္နားေနလိုက္အုန္းမယ္ ဆရာ.<br /><br />(ဆရာေကာင္း) ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ ေကာင္းပါၿပီ<br /><br />ေမာင္ႏွင့္ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ခြဲခြာေနၿပီးၿပီမို႕ ေမာင့္ ကိုလြမ္းပါသည္။ ၿပန္ေတြ႕ ရမွာမို႕ လည္း ၾကည္ႏူးမိသည္။ ဒါေပမယ္႕&nbsp;&nbsp; ဒါေပမယ္႕&nbsp; .. ဟင္း..............<br /><br /><br />အေဆာင္ၿပန္သူမ ေရခ်ဳိးၿပီး ကုတင္ေပၚခဏလွဲေနလိုက္မိသည္။ ေမွးကနဲ..&nbsp; သူမ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။<br /><br />တီ...တီ...တီ....တီ.<br /><br />ေဘးနားရွိ သူမ၏ လက္ကိုင္ဖုန္းေလး ၿမည္သံေၾကာင့္ သူမလန္႕ ႏုိးလာခဲ႕ သည္။<br /><br />(ႏုငယ္) ဟလို..<br />*****&nbsp; ဟလို ..ဟလို ငယ္ လား။ ငယ္ အားတယ္ မဟုတ္လား။ ေမာင္ စကားနည္းနည္းေၿပာခ်င္လို႕&nbsp; ။ ေက်ာင္းမွလား အေဆာင္မွာလား။<br /><br />(ႏုငယ္) အေဆာင္မွာေလ။ ေၿပာလို႕ ရပါတယ္ ေမာင္ရဲ႕ ေၿပာေလ။ ငယ္လည္း ဒီေန႕ ေမာင့္ ကို အရမ္းလြမ္းၿပီး သတိရေနတာ.<br />******ငယ္ကသာ ဒီေန႕ မွ ေမာင္ကေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း။ ငယ္႕ ကိုခ်စ္လြန္းလို႕ သာ ငယ္ဆႏၵေတြကို လိုက္ေလ်ာထားရတာ။ ကဲပါ ဒါေတြ မေၿပာေတာ႕ ပါဘူး။ ေမာင္ ဒီဇင္ဘာၿပန္လာၿဖစ္တယ္။ ေသခ်ာၿပီ။<br />ခုသေဘာၤကပ္ကမ္းခဏ ကပ္တုန္း ဖုန္းကဒ္၀ယ္ၿပီး ဆက္လိုက္တာ။ ေမာင္ၿပန္လာတာနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႕ စီစဥ္မွာေနာ္. ငယ္ ေနာ္..<br /><br />(ႏုငယ္) အင္းပါ ေမာင္ရယ္ ေမာင္ဒီကိုၿပန္ေရာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးစီစဥ္ၿပီး ေၿပာၾကတာေပါ့။ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ေနာ္ ေမာင္.. အစစအရာရာ သတိထားေနာ္။<br />&nbsp;*****အင္းပါကြာ.. ေမာင္ၾကားခ်င္တာ ဒီစကားေတြ မဟုတ္ဘူးေလ.ကြာ။ ငယ္လည္းသိသားနဲ႕ ။<br />ေမာင္ ငယ္ကို အရမး္ခ်စ္တာ ငယ္ သိတယ္ဟုတ္.. လြမ္းလည္းအရမ္းလြမ္းေနၿပီကြ။ ခင္ဗ်ားေလးလို ကြ်န္ေတာ္႕ အသည္းက သံမဏိအသည္းမဟုတ္ဘူး သိလား။<br /><br />(ႏုငယ္) အဟင္း ေမာင္ကေလ။ ငယ္႕ အသည္းလည္း မမာပါဘူးေမာင္ရယ္<br />** ** အင္း ဟုတ္ပါတယ္ ။ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ ေခါင္းကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္မာတယ္။<br /><br />(ႏုငယ္) အင္းပါ ဟုတ္ပါတယ္.. ဟင္.. ဟလို..ဟလို ..ဟလို<br /><br />ေၿပာေနရင္း ဖုန္းကက်သြားၿပီ။ဘာမွကိုမေၿပာလိုက္ရဘူး။ ေမာင္ ၾကားခ်င္တဲ႕ စကားေလးေတာင္ မေၿပာလိုက္ရဘူး။ ေမာင္မ်ား ဖုန္းၿပန္ေခၚအုန္းမလားသူမ ဖုန္းေလးကိုၾကည့္လိုက္ ၿပန္လွဲေနလိုက္ ႏွင့္<br />ဂဏွာမၿငိမ္။ ထိုင္ရမလို ထရမလို။ ဖုန္းကလည္း ၿပန္မေခၚဘူး။ ကြ်န္မမွာ ေၿပာစရာ စကားေတြ က်န္ေသးတယ္။ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္ ကြ်န္မ၏ အတြင္းစိတ္ေလးမ်ားကို ၿမင္လာရသည္။&nbsp; ဒီေလာက္ေလးေတာင္ ဒီေလာက္ၿဖစ္ေနၿပီဆိုလွ်င္ ေမာင္ႏွင့္ တစ္သက္တာခြဲဖို႕ အေရးဆိုလွ်င္ ..<br />ကြ်န္မ ႏွလံုးသားကို ၿဖစ္သင့္တာၿဖစ္ခ်င္တာေတြႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္မႈမ်ားရပ္သင့္ၿပီ။ ကြ်န္မ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံလိုက္ဖို႕ ေကာင္းၿပီး ။ မညာသင့္ေတာ႕ ဘူး ။ ဟုတ္တယ္။ ကြ်န္မ ေမာင့္ရဲ႕႕ ဇနီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေအာင္ပဲ ေနေတာ႕ မည္။ ထက္ၿမက္သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ မၿဖစ္ခ်င္ေတာ႕ ဘူး။&nbsp; ကြ်န္မရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ အားလံုးက ေမာင့္အတြက္ support လုပ္ေပးမယ္႕ အရာေတြပဲ ၿဖစ္ရေတာ႕ မည္။ ကြ်န္မခ်စ္ေသာသူအတြက္ ကြ်န္မအရာအားလံုးကို ေပးဆပ္လိုက္ေတာ႕ မည္။ ႏွလံုးသားကို ကြ်န္မလွလွပပၾကီး အရံႈးေပးလိုက္ေတာ႕ မည္။ ေမာင္ဒီတစ္ေခါက္ဖုန္းဆက္ခဲ႕ လွ်င္ .ကြ်န္မရဲ႕&nbsp; ၿပတ္သားသည့္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္အား ေၿပာၿပလိုက္ေတာ႕ မည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ေမာင္ အရမး္ေပ်ာ္သြားလိမ္႕ မည္။<br />ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ပင္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားသလို ခံစားရသည္။&nbsp; အေႏွာင္အဖြဲ႔႕ တစ္ခုမွ ရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ႕ သလိုပင္။&nbsp; အေတြးတို႕ ႏွင့္ ပင္ သူမအေပ်ာ္လြန္ရင္း ၿပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႕႕&nbsp; နံနက္သည္ သူမအတြက္ အလြတ္လပ္ဆံုး အေပါ့ပါးဆံုးႏွင့္ ေရႊေရာင္လႊမ္းေသာ အနာဂတ္မ်ား၏ အစၿဖစ္ေတာ႕ မည္။ <br /><br /><br />------------------------------<br />ေဆြေလးရဲ႕ အမွာႏွင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား <br /><br />ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္။<br />ေဆြေလးရဲ႕&nbsp; အပိုင္းဆက္ ၀ထၳဳေလးလည္း ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုလွ်င္ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းၿဖစ္ပါၿပီ။ တစ္ကယ္ေတာ႕<br />ဒီအပိုင္းရွည္ရွည္ေလးကို ေရးဖို႕ စဥ္းစားထားၿပီး စာၾကမ္းေတြ ေရးထားတာၾကာပါၿပီ။ မထင္မွတ္စြာပဲ<br />အလုပ္ေတြပိလာတာကတစ္ေၾကာင္း ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကို လူႏွစ္ေယာက္ Share ၿပီးသံုးရတာက တစ္ေၾကာင္းတို႕ ေၾကာင့္ အပိုင္းဆက္တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို အၾကာၾကီးၿဖစ္ေနပါေတာ႕ တယ္။ ဒီေတာ႕&nbsp; ဘေလာ႕ ေလးကို လာလည္ၿပီး စာလာဖတ္ၾကတဲ႕ သူေတြ ကို မေလးစားသလိုၿဖစ္ေနပါေတာ႕ တယ္။<br />အဲဒီအတြက္လည္း ေဆြေလး အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ လို႕ ေၿပာပါရေစ။<br />&nbsp;ၿပီးေတာ႕&nbsp; ၀ါသနာအရ စာေရးသားတာက တစ္ေၾကာင္း ေနာက္တစ္ခုကေတာ႕ ခုတစ္ေလာ စာေတြ သိပ္မဖတ္ၿဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း&nbsp; ပို႕&nbsp; (စ္) ေလးထဲမွာ စာဖတ္ရတာမ်ား ေထာက္ေနတဲ႕ ေနရာေတြမ်ားရွိခဲ႕ တယ္ စာေရးသားမႈမ်ား အဆင္မေၿပတာမ်ားရွိခဲ႕ တယ္ဆိုရင္ၿဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႕&nbsp; ။<br /><br />ခုေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာလဲ share စရာမလို အလုပ္ကိုလည္း ကိုယ္က ႏိုင္သြားၿပီၿဖစ္လို႕ ေဆြေလးတစ္ေယာက္ အရင္လို စာေတြၿပန္ဖတ္ၿပီး စာေတြ ၿပန္ေရးပါေတာ႕ မယ္လို႕ ။<br /><br /><br />ေနာက္တစ္ခု ခြင့္ေတာင္းခ်င္တာကေတာ႕ ဒီပို(စ္)ေလးရဲ႕&nbsp; ေနာက္ဆံုး ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေလးကို ဖတ္ၿပီးသြားတဲ႕ အခါက်ရင္ ေဆြေလးရဲ႕ ေရးသားခ်က္မ်ားကို အားမနာတမ္း ေ၀ဖန္ေထာက္ၿပၿပီး သင္ၾကားေပးပါလို႕ လဲ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ <br /><br />ပံုေလးကိုေတာ႕&nbsp;&nbsp; ထံုးစံအတိုင္း&nbsp; google ကပဲ ရွာၿပီးသံုးထားပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6662596198371583866?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-23986078333203674482011-09-16T10:44:00.000-07:002011-09-16T10:49:45.363-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QKmpJ5-KQIk/TnOKOqNc62I/AAAAAAAAAog/yc6jRoJoyNc/s1600/romantic-love6155321.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="293" src="http://4.bp.blogspot.com/-QKmpJ5-KQIk/TnOKOqNc62I/AAAAAAAAAog/yc6jRoJoyNc/s400/romantic-love6155321.jpg" width="400" /></a></div>ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သစ္ပင္အိုၾကီးေပၚမွ သစ္ရြက္ေၿခာက္ေလးမ်ား ေလအေ၀ွ႕မွာ ေၾကြၾကသံမွတစ္ပါး မည္သည့္ အသံမွ်မၾကားရ။ ထိုသစ္ပင္အိုၾကီး၏ေရွ႕ တြင္ ေၿမနီလမ္းေလးရွိသည္။ထိုေၿမနီလမ္း၏ တစ္ဖက္တြင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ၾကီးရွိသည္။ ထို႕အၿပင္ ပင္အိုၾကီးေအာက္ရွိ ခံုတန္းေလး တြင္ ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လည္းရွိသည္။ ထိုေကာင္မေလး၏ ေနာက္တြင္လည္း ခပ္ေတြေတြႏွင့္ ၿငိမ္သက္စြာ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ေကာင္ေလး၏ ေၿခလွမ္းမ်ားသည္ ေရွ႕ သို႕ ပထမတစ္လွမ္း ေနာက္တစ္လွမ္း ၿပီးေတာ႕ သံုးလွမ္းေၿမာက္ ခဏမွ် ၿငိမ္သက္သြားၿပန္သည္။ ခဏမွ်ၾကာေတာ႕ ေကာင္ေလးၿပန္လႈပ္ရွားလာသည္။ ေကာင္ေလးေက်ာခိုင္းလိုက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနသည္။ သို႕ ေပမယ္႕ သူ႕ေၿခလွမ္းတို႕ကေနရာမွ မေရႊ႕ ။ ေရွ႕သို႕သာ ဆက္လွမ္းခ်င္ေနမိသည္။ ေကာင္ေလး၏ လြန္ဆြဲပြဲအား ေကာင္မေလးက ေတာ႕ မသိသည့္အလား။ ေနရာမွာပင္ မလႈပ္မရွပ္။ ေကာင္ေလး အံကိုတင္းတင္းၾကိတ္လိုက္သည္ ထို႕ေနာက္ လက္သီးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လိုက္ရင္း ၿခာကနဲ ေနာက္သို႕ လွည့္ထြက္သြားသည္။<br />ေကာင္ေလးေက်ာခိုင္းၿပီးခဏမွာပင္ ေကာင္မေလးသည္လည္း ရုတ္တရက္ဖ်တ္ကနဲ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေနအထားသုိ႕ လွည့္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလး၏ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ ၿပည့္လွ်ံေန၏။ ပါးၿပင္တြင္လည္း မ်က္ရည္မ်ားၿဖင့္ ရြဲရြဲစိုေန၏။ ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားတစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေန၏။ သို႕ေပမယ္႕ မည္သည့္အသံမွ် ေကာင္မေလးထံမွ ထြက္မလာ။ ေကာင္ေလး၏ ေက်ာၿပင္မႈန္ၿပၿပသာ ေကာင္မေလးၿမင္ေနရေတာ႕ သည္။<br /> (ႏုငယ္) ဒီတစ္ခါေတာ႕ တစ္ကယ္ေ၀းၿပီ ေမာင္..ရယ္..တစ္ကယ္ေ၀းၿပီး<br /><br />ႏႈတ္မွ တိုးတိုးေရရြတ္ရင္း ေနရာမွာတင္ ထုိုင္ခ်ရင္း ငိုေနမိသည္။ ေသသြားတဲ႕ ကြ်န္မႏွလံုးသား ကြ်န္မအခ်စ္အတြက္ ဒီေလာက္ေတာ႕ ငိုလိုက္ပါရေစ။<br /><br /> (ထြန္းသစ္) ငယ္.. ေမာင္ တို႕ ကိုယ္႕ ႏွလံုးသားကို ကိုယ္တိုင္မညာေၾကး ခ်စ္ၾကရေအာင္လား။ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရေသာ အသံေၾကာင့္ သူမအံ့ၾသသြားသည္။ ေမာင္ သူမ၏ ေဘးနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနပါလား။ ခုနက ေမာင္တစ္ကယ္ထြက္သြားၿပီးၿပီမဟုတ္လား။<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္ ခုနက ထြက္သြားၿပီး မဟုတ္လားဟင္.<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..ထြက္သြားၿပီးၿပီ။ ေနာင္တမရခ်င္ဘူး ငယ္။ ငယ္ ကိုယ္တိုင္ကေရာ..<br /><br />(ႏုငယ္) ငယ္ ..ငယ္လဲ ေနာင္တမရခ်င္ပါဘူး ေမာင္.<br /><br /><br />ေၾသာ္..ခုေတာ႕လည္း ေလာကၾကီးလွသည္ ။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ရွိသည္။ အရိပ္ရေသာ ပင္အိုၾကီးရွိသည္။ ေၿမကမၼလာမွာ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ သစ္ရြက္၀ါတို႕ ရွိသည္။ ေကြ႔ေကာက္ေနေသာ ေၿမနၤီလမ္းေလးရွိသည္။ ၿပီးေတာ႕ ခံုတန္းေလးေပၚတြင္ အခ်စ္အေၾကာင္း တစ္ကယ္နားလည္သြားေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး စကားမဆိုၿဖစ္ပဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနၾကသည္။ ဒါေပမယ္႕ သူတို႕၏ မ်က္ႏွာတြင္ ပီတိအၿပံဳးတို႕ႏွင့္ ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ ေၾသာ္ ခုေတာ႕ လည္း ေလာကၾကီးလွသည္။<br /><br />&nbsp;********************************************************************<br />ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-2398607833320367448?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-60678508284476082272011-08-28T09:29:00.000-07:002011-08-28T09:30:17.659-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-qIQggRNI6Xg/Tlps83m_4fI/AAAAAAAAAoY/DuLR1aOlm-8/s1600/17345_316981117664_304241482664_3872210_3096455_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 303px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-qIQggRNI6Xg/Tlps83m_4fI/AAAAAAAAAoY/DuLR1aOlm-8/s400/17345_316981117664_304241482664_3872210_3096455_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645944875837809138" /></a> <br /> <br /> <br />အင္းေလ မေနခ်င္သူကို အတင္းဆြဲထားေနေတာ႕ ေရာ ဘာထူးလာမွာ မို႕ လို႕ လဲ။ သူေက်ာခိုင္းၿပီဆိုမွေတာ႕ ကိုယ္လွည့္ထြက္လာလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ အခ်စ္ဆိုတာကို မေၾကညက္ေသးတာလား မပိုင္ႏိုင္ ေသးတာလားမသိ။ ထင္ထားတဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ၿဖစ္လာတဲ႕ အရာေတြ တစ္လြဲၿဖစ္ေနမွေတာ႕ လမ္းခြဲမွာ က်စရာမ်က္ရည္ တစ္ေပါက္ေတာင္ ရွာလို႕ မေတြ႕ ခဲ႕ ဘူး။ ဟုန္းကနဲေတာက္တဲ႕ မီးလိုပဲ ၿပီးေတာ႕ ဟုပ္ကနဲေရဖ်န္းလိုက္သလို ၿငိမ္းက်သြားၿပန္တယ္။ ေလာကၾကီးကပဲ အေၿပာင္းအလဲ ၿမန္လြန္းတာလား သူကိုယ္တုိင္ကပဲ ေၿပာင္းလဲေနသလား သူကိုယ္တိုင္မသိပါ။ <br />ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႕ သူႏုငယ္ကိုစိတ္ကုန္သလိုၾကီး။ ႏုငယ္နဲ႕ ေတြ႕ ရမွာ သူေၾကာက္သည္။ လြမ္းလို႕ ေတြ႕ ခ်င္ေပမယ္႕ တစ္ကယ္တမ္း ေတြ႕ ၾကၿပီဆိုေတာ႕ စိတ္ခ်မ္းသာသည္ဆိုသည္ထက္ ပုိၿပီး စိတ္ပိုညစ္ရသည္။ ခ်ိန္းထားသည္ထက္ ငါးမိနစ္ေလာက္မွ် ေနာက္က်လ်ွင္ ႏွစ္ပတ္မွ် စိတ္ဆိုးေၿပေအာင္ေခ်ာ႕ ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္သည့္ အၾကိမ္မ်ားလာသည့္အခါ သူသည္ေပါ့ေပ့ါေန ေပါ့ေပါ့စား လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရသည္။ သူကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘာလို႕ မ်ားငယ္၏ ဇီဇာ ေၾကာင္မႈမ်ားကို သည္းညည္းမခံႏိုင္သနည္း။ ကိုယ္တိုင္ပင္ သူ႕ ကိုယ္သူနားမလည္။ ငယ္႕ ကိုခ်စ္တယ္လို႕ သူထင္တာ မွားမ်ားမွားေနၿပီလား။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုသည့္ သံေယာစဥ္ကိုပင္ အခ်စ္လို႕ သူထင္မွတ္မွားခဲ႕ ေလသလား။ <br /> <br />လြန္ခဲ႕ တာ ကကြ်န္မပါ။ သိလည္းသိပါတယ္ နားလည္နားလည္ခဲ႕ ပါတယ္။အေလွ်ာ႕ ေပးၿပီး ေမာင့္ကို ၿပန္ေတာင္းပန္ဖို႕ လဲ ကြ်န္မ ဘက္က အသင့္။ ဒါေပမယ္႕ စာမလာသတင္းမၾကားႏွင့္ ကြ်န္မကို ထားခဲ႕ ၿပန္သည္။ အဲဒါက ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုး အရာ။ လြန္ခဲ႕ သည့္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေမာင္ ကြ်န္မေရွ႕ က ေၿခရာေဖ်ာက္သြားခဲ႕ လို႕ ဘယ္ေလာက္ ထိခံစားခဲ႕ ရလည္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္သာသိသည္။ ကြ်န္မ ဒီထက္ပိုၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေတာ႕ ဘူး ေမာင္ထားခဲ႕ ရက္တာကို လည္းမခံစားႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္မႏွင့္ ခ်စ္သူၿဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ဘာမွေၿပာင္းလဲမလာခဲ႕ ။ အရင္လိုပင္ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္တြဲတုန္း သူငယ္ခ်င္မ်ားႏွင့္ တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ဘီယာ၀ိုင္းတုန္း။ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ႕ ေတာင့္တခဲ႕ တဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ထဲက ခ်စ္သူက ဒီလိုမဟုတ္။ အေနအထိုင္တည္တည္တံ့တံ႕ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ႕ ပံုစံ။ ဘ၀ကိုေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေတြးေခၚ။ အရာရာက္ို ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ ကြ်န္မခ်စ္သလို နားလည္သလို ကြ်န္မကို ၿပန္ခ်စ္မယ္႕ ခ်စ္သူမ်ဳိး။ ေမာင့္ မွာအဲလိုအရည္အခ်င္းေတြ တစ္ခုမွ မရွိ။ မရွိလို႕ ၿပဳၿပင္ယူမယ္ ဆိုေတာ႕ လဲ အခ်ိန္ေတြသာ ၾကာသြားသည္။ ေမာင္ ကေတာ႕ အရင္အတိုင္း။ ကဲ ကြ်န္မဘာမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ေနရအုန္းမလဲ။ စိတ္ဆိုးတိုင္းသာ ဒီလို စာမလာသတင္းမၾကားထားသြား ၿပီးရင္ သူၿပန္ေပၚလာခ်င္တဲ႕ အခ်ိန္မွ ၿပန္လာ။ ကဲ ဒါဟာ အသည္း အသက္မက ခ်စ္ရပါတယ္ဆိုတဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အခ်စ္စစ္နဲ႕ ခ်စ္တဲ႕ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ပံုစံလား။ ဒီတစ္ခါေတာ႕ ကြ်န္မက အရင္ထားခဲ႕ တဲ႕ သူပဲ ၿဖစ္ခ်င္တယ္ ေမာင္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မ ေမာင့္ ကိုသံသယရွိေနသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုသည့္ သံေယာစဥ္ကိုမ်ား အခ်စ္လို႕ ေမာင္ထင္ခဲ႕ ေလသလား။ <br /> <br />ေအးေလ ၿဖစ္ႏိုင္မလားလို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္ခဲ႕ ၿပီးၿပီပဲ။ ေနာင္တမရခဲ႕ ခ်င္လို႕ ေပးဆပ္ၾကည့္ၿပီးၿပီပဲ။ ကိုယ္ကေပးသေလာက္ သူမယူႏိုင္မွေတာ႕ ထားခဲ႕ လိုက္တာက သူ႕ အတြက္ပိုေကာင္းသည္။ သူမလိုက္ခ်င္သည့္လမ္းကို ကိုယ္က တြန္းအားေပးလို႕ ဒရြတ္တိုက္လိုက္ခဲ႕ သည္ဆိုေပမယ္႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လွည့္ၿပန္မသြားဘူးလို႕ မည္သူက အာမခံခ်က္ေပးမည္နည္း။ ဒီလိုလမ္းခြဲဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္က သူလဲစိတ္ခ်မ္းသာသည္ ကိုယ္လည္းမပင္ပန္း။ အခ်စ္ အခ်စ္ အခ်စ္လား ေသသြားတာေပါ့။ ေသသြားတာေပါ့။ ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ ၿပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပမယ္႕ လည္း ေႏြလိုပူၿပီး မိုးေခါင္တဲ႕ ရပ္၀န္းမွာ ပ်ဳိးခဲ႕ မိမွေတာ႕ ေသသြားတာေပါ့လို႕ ပဲ ေၿပာလိုက္ရံုသာရွိသည္။ <br /> <br />ရက္ေတြလေတြ ေၿပာင္းလဲရင္း အခ်ိန္ ၃ လတာမွ်ၾကာသြားသည္။ သူလဲ ႏုငယ္ကို ေတြ႕ ဖို႕ မၾကိဳးစားသလို သူမကလဲ ဆက္သြယ္ဖို႕ မၾကိဳးစားခဲ႔ပါ။ အစကေတာ႕ သူစိမ္းကိုယ္စိမ္းေပါ့။ ဘာလွည့္ၾကည့္စရာလိုလဲေပါ့။ ေခ်ာေပ႕ လွေပ႔ မိန္းကေလးေတြ ကိုယ္႕ ေဘးမွာ၀ိုင္းေနတာပဲဟာေပါ့။ ထင္ရာစိုင္းေနလိုက္သည္။ ဒါကလဲ တစ္ပတ္သာသာပါ။ ေနာက္ရက္ေတြကစၿပီး သူ႕ ေရာဂါစလာသည္။ အရင္လို လြတ္လပ္ၿပီးဆိုၿပီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဘီယာဆိုင္ထိုင္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ shopping ေလးလိုက္ ေပ်ာ္မည္ဟုသာ ထင္ခဲ႕ သည္။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ႕ အဲဒီလို ၿဖစ္မလာခဲ႕ ။ တစ္စံုတစ္ခု သူ႕ ဘ၀အတြက္လိုအပ္ေနသလိုခံစားရသည္။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကိုလက္လြတ္ဆံုးရံႈးလိုက္ရသလိုမ်ဳိးေနာင္တရေနသည္။ ဘယ္ကိုမွ မသြားခ်င္ ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ သူႏွင့္ငယ္ ခ်ိန္းေတြ႕ ေနၾက ေနရာေလးတြင္သာ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနကာ သြားသြားထိုင္ေနမိသည္။ အထူးသၿဖင့္ စေနေန႕ လိုမ်ဳးိ ငယ္က်ဴရွင္ၿပန္ခ်ိန္ကို သြားၾကိဳ ႏွစ္ေယာက္သား ဘုရားသြားရင္သြား မသြားၿဖစ္ခဲ႕ ရင္ ခ်ိန္းေတြ႕ ေနၾကေနရာေလးမွာ ထိုင္ စကားေတြေၿပာၾက။ အဲဒီလိုေန႕ ေလးကို ပိုလြမ္းသည္။ ခုေတာ႕ စေနေန႕ ဆိုရင္ သူဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။ လစ္ဟာေနသည္။ ဒါကိုပင္ အလြမ္းလို႕ ေခၚသလား အသည္းကြဲ သည္လို႕ ေၿပာမလား။ <br />စိတ္ထဲမွာလဲ ငယ္ရယ္ ေမာင့္ဆီကို ၿပန္လာခဲ႕ ပါကြာလို႕ လဲ တေနမိသည္။ နီးေနတုန္းမသိသာခဲ႕ ေပမယ္႕ တစ္ကယ္တမ္းေ၀းရၿပီ ခြဲခြားရၿပီဆိုမွ သူ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ငယ္႕ ကိုဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ေနမိခဲ႕ သလဲ ဘယ္ေလာက္ထိ စြဲလန္းေနလဲဆိုတာသတိထားမိ ခဲ႕ သည္။ ငယ္မရွိပဲ သူမေနတတ္ေတာ႕ ၿပီပဲ။ အရင္လိုမ်ဳိး သူ႕ အားဆူပူၾကိမ္းေမာင္းသံေလးၾကားခ်င္မိသည္။ <br />ခုမွပဲ အခ်စ္ဆိုသည္ကို သူေကာင္းေကာင္းနားလည္တတ္ခဲ႕ ၿပီထင္သည္။ ဒါေပမယ္႕ အခ်စ္က ဆံုးရံႈးသြားၿပီ။ ေသဆံုးသြားခဲ႕ ၿပီးၿပီ။ သူဘာလုပ္ရမလဲ..ဒီလိုပဲ ေနာင္တေတြႏွင့္ သူေၾကကြဲေနမလား။ ငယ္ ရယ္.. ေမာင္ ေလ ..ငယ္႕ ကို တစ္ကယ္႕ ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ေနမိခဲ႕ တာပါ။ ေမာင့္ႏွလံုးသားကို မာနေတြ အတၱေတြနဲ႕ ေလွာင္ပိတ္ထားခဲ႕ မိလို႕ ကိုယ္႕ ႏွလံုးသားကို ကိုယ္ၿပန္ညာခဲ႕ မိသလို ၿဖစ္သြားၿပီ ငယ္ရယ္။ ေမာင္ မွားၿပီ။ ေမာင္ မွားသြားၿပီ.. ငယ္. <br />ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင္တို႕ ဇာတ္လမ္းကို အစကေန ၿပန္စလို႕ ရရင္ ေကာင္းမယ္ ငယ္ရယ္..ခုေတာ႕ ခုေတာ႕ .. <br /> <br /> <br />---------------------------------------------------- <br /> ဘေလာ႕ မလည္ၿဖစ္တာေတြ ၿပီးေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္တဲ႕ ဘေလာ႕ ေလးကုိေတာင္ ပစ္ထားသလို ၿဖစ္ေနမိတယ္။ လူမအားရံုတင္မဟုတ္ပဲ လူအားၿပန္ေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာက မအားဘူး လူေရာကြန္ပ်ဴတာေရာ အားၿပန္ေတာ႕ စိတ္ေတြက အလုပ္ရႈပ္ေနၿပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သံုးခုလံုး အဆင္ေၿပတဲ႕ အခ်ိန္မွ စာေရးႏုိင္ေတာ႕ တယ္။ အဲဒီရဲ႕ အက်ဳိးဆက္က အခန္းဆက္အရွည္ၾကီးေရးၿပီး တစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းကို တင္တာၾကာေနတယ္။ေနာက္ဆံုး စာအုပ္ထဲမွာလိုခ်င္တာခ်ေရး ၿပီးမွ စာၿပန္စီၿပီး ဘေလာ႕ ေပၚၿပန္တင္မွပဲ အပိုင္းေလး တစ္ပိုင္း ၿပန္ထြက္လာေတာ႕ တယ္။ .. <br /> <br />ၾသဂုတ္လ(၃၁)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ Blog Day အတြက္ Happy blog day ပါလို႕ ။ႏႈတ္ခြန္းဆက္သရင္း ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ္။ <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6067850828447608227?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-61865749121804243882011-08-21T10:12:00.002-07:002011-08-21T10:13:10.899-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-6sQut-CFl10/TlE65IpAEMI/AAAAAAAAAoQ/wf3gl2_-teY/s1600/20597love%2Bfight.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6sQut-CFl10/TlE65IpAEMI/AAAAAAAAAoQ/wf3gl2_-teY/s400/20597love%2Bfight.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643356561318351042" /></a> <br />(ေဒၚခ်ဳိ)ေၿပာခဲ႕ တုန္းကေတာ႕ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ပါဘူးဆို <br /> <br />(ႏုငယ္) ဒါေၾကာင့္လဲ သမီးကိုယ္တုိင္ အေမ႕ ကို အမွန္အတိုင္း၀န္ခံၿပီး ေတာင္းပန္ေနတာပါ။ သမီးရဲ႕ဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ေလးမ်ား တစ္ခါေလာက္ေတာ႕ ခြင့္ၿပဳပါလား အေမ။ <br /> <br />(ေဒၚခ်ဳိ)ေကာင္းၿပီေလ သမီးသိထားဖို႕က ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ႕ လမ္းအရ ေကာင္းလည္း သမီးပဲစံရမွာ ဆိုးလဲ သမီးပဲ ခံရမွာပဲ။ <br />ေနာင္တဆိုတာကို ေနာင္မွတမေနရေအာင္ေတာ႕ သမီးသတိထားဖို႕ ေကာင္းတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ခုသမီးကို ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ ခြင့္ဆိုၿပီး အေမေပးထားၿပီးၿပီ။ သမီးဘက္ကလဲ ဒါဟာမွားေနၿပီး မွားေနမွန္းသိၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ေနာက္ကိုၿပန္လွည့္ႏိုင္ရမယ္။ <br />ေနာက္တစ္ခုက မိဘေတြမ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မိဘေတြမ်က္နွာငယ္ေအာင္ သမီးအေနနဲ႕ မိုက္ရူးရဲ ဆန္ဆန္ မဆံုးၿဖတ္ပါဘူးလို႕ ေတာ႕ ဂတိေပးရမယ္။ ဘယ္လုိလဲ။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႕ ေကာင္းပါၿပီ အေမ။ <br /> <br /> <br />ေဒၚခ်ဳိ ေၿပာၿပီးသမီးေရွ႕ ကေန ထထြက္လာလိုက္သည္။ သမီးႏွင့္သူ ဒီကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး အနည္းငယ္စိမ္းကားေနၾကသည္မွာၾကာၿပီ။ အရင္လို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးမရွိၾက။ သမီးအေၿခအေနကိုၾကည့္ရသည္မွာလဲ ဇြတ္တားေနလ်ွင္ သူမၿဖစ္ခ်င္တာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္သြားမည့္ပံု။ သမီးရဲ႕ စိတ္ႏွင့္ သူ႕စိတ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကုိတူသည္။ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ ခပ္ေအးေအးႏွင့္ လုပ္ခ်င္ရာကိုလုပ္မည့္ပံု။ ဒါဆိုလ်ွင္ရင္က်ဳိးရမည္က မိဘသာ။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင္သုတ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သမီး ကသာ စိတ္မ၀င္စားလွ်င္ အတင္းမစီစဥ္ပါႏွင့္လို႕ ဆိုထားသည္။ ေလာေလာဆယ္ သမီးကိုေလွ်ာ႕ေပးထားၿပီး အေၿခအေနၾကည့္ေနသည္က ပိုေကာင္းလိမ္႕မည္။ <br /> <br />ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ။ သူမ တင္းထားေသာစိတ္မ်ား ေလွ်ာ႕ ခ်ပစ္လိုက္သည္။ အေမႏွင့္ အမ်ားၾကီး အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး စကားမ်ားရမည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။ ခုလိုမ်ဳိး ေအးေအးေဆးေဆး ၿဖစ္သြားမည္ဟု ထင္ကိုမထင္ထားမိ။ ဒါေပမယ္႕ ေရွ႕ ကိုအမ်ားၾကီး သတိထားဖို႕ ေတာ႕ လိုသည္။ ဘာမွမေၿပာပဲ ခုလို အေမ ေလွ်ာ႕ ေပးသြားခ်င္းသည္ သူမ အတြက္ ပိုၿပီးသတိထားရမည့္ အခ်က္ၿဖစ္သည္။ အေမ႕ သေဘာက လြယ္မယ္ဆိုေလွ်ာက္ၾကည့္ ဆိုတာလိုမ်ဳိး ..ဟူး ေမာင္ တစ္ေယာက္ ဘာအမွားမွ ထပ္ၿပီး မလုပ္ပါေစနဲ႕ လို႕ သာ သူမ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ သုိ႕ ေသာ္.. <br />သူမ ဆုေတာင္းမၿပည့္ပါ။ ေမာင္ တစ္ေယာက္ေတာ႕ ၿဖစ္ second year ကိုက်သည္။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ေမာင္ .. ႏုငယ္ေတာ႕ နားကိုမလည္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲေၿဖသေလာက္ေတာင္ အားမစိုက္ရတဲ႕ တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲကို က်ေအာင္ေၿဖရသလား။ ေနပါအုန္း ေမာင့္ရည္မွန္းခ်က္ ေမာင္ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုတာ ဘာလဲ ေမာင္. <br />တစ္စိတ္ေလာက္ ႏုငယ္ နားလည္ေအာင္မ်ား ရွင္းၿပႏိုင္မလားလို႕ <br /> <br />(ထြန္းသစ္)ႏုငယ္ နဲ႕ အၿမန္ဆံုးနီးေအာင္ ေမာင္ ပိုက္ဆံပဲရွာခ်င္တယ္.. ႏုငယ္ရဲ႕ အေမ အားက်တဲ႕ ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာၾကီးလို ေမာင္လဲ အေၿခတက် အၿမန္ၿဖစ္ခ်င္တယ္. ဒီတကၠသိုလ္ဆိုတာက ေက်ာင္းၿပီးသြားလဲ ဘာအာမခံခ်က္မွ မရွိ္ဘူးေလ။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ေတာ္ေတာ႕ ေမာင္။ ေတာ္ေတာ႕ ဘ၀ ဆိုတာ အဆင့္ေက်ာ္လို႕ မရဘူးေလ. ခုခ်ိန္က ပညာရွာရမယ္႕ အရြယ္ ဒီခ်ိန္မွာ ပညာၿပည့္မွ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေမာင္ ရွာမယ္ဆိုတဲ႕ ပိုက္ဆံကို ရွာလို႕ ရမွာေပါ့။ ႏုငယ္ တို႕ ငယ္ပါေသးတယ္. အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဘာလို႕ မ်ား.. <br /> <br />(ထြန္းသစ္) ေမာင္ ႏုငယ္နဲ႕ တူတူေနခ်င္ၿပီ. အၿမန္ဆံုးနီးခ်င္ၿပီ. <br /> <br />ႏုငယ္ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း.. <br /> <br />(ႏုငယ္) အဟင္း.. တူတူေနဖို႕ က ေမာင့္အတြက္ အဲေလာက္ေတာင္အေရးၾကီးသလား။ <br /> <br />(ထြန္းသစ္) ဘာ..ဘာေၿပာတယ္. <br /> <br />(ႏုငယ္)ဟုတ္တယ္ေလ တူတူေနဖို႕ က ေမာင့္အတြက္ အဲေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးသလားလို႕ . <br /> <br />(ထြန္းသစ္) မင္း ..မင္း ..ဟာကြာ .... ေတာက္.. မင္း မင္း..ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ကို အဲေလာက္ေတာင္ အထင္ေသးၿပီး ေစာ္ကားလွၾကီးလား.. <br /> <br />(ႏုငယ္)တစ္ခါတစ္ေလ ေမာင္နဲ႕ ကြ်န္မ အယူအဆခ်င္းကြာလြန္းေနတယ္။ ေမာင္ခ်စ္ေနတာလဲ ကြ်န္မသိတယ္။ ကြ်န္မခ်စ္ေနတာလဲ ေမာင္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ၾကားထဲမွာ ကြာေ၀းလြန္းေနသလိုပဲ။ ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းကို မသ္ိဘူး။ စိတ္ဆိုးသြားမွန္းေတာ႕ သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ မတတ္ႏိုင္ဘူး တစ္ခါတစ္ေလ ေမာင့္ ကိုကြ်န္မ အားမလို အားမရ အရမး္ၿဖစ္တယ္။ ဘ၀ အတြက္ၾကိဳးစားမႈမွာ ေမာင္ ကြ်န္မကိုမမွီဘူး။ ဒီၤည အရက္သြားေသာက္မေနနဲ႕ ေနာ္။ ကြ်န္မကို အေၾကာင္းၿပၿပီး အရက္ေတြ ေသာက္ေသာက္ေနတာ ဒီတစ္လထဲမွာ ႏွစ္ခါ ရွိသြားၿပီ။ ကဲ ကြ်န္မ ၿပန္ေတာ႕ မယ္ေမာင္။ လိုက္မပို႕ နဲ႕ ေတာ႕ ။ <br />ကြ်န္မ မၿမင္ဘူး ဆိုၿပီး ကြယ္ရာမွာေတာ႕ လုပ္ခ်င္ရာ မလုပ္နဲ႕ ။ ကြ်န္မကို ညာရင္ လံုး၀ ခႊင့္မလႊတ္ဘူးေနာ္. <br /> <br />မင္းကြာ..မင္း ငါ့အခ်စ္ကို ေစာ္ကားလိုက္တာ။ ထြန္းသစ္ ဘာမွေတာ႕ သူမကို ၿပန္မေၿပာလိုက္ပါ။ သူကိုယ္တိုင္မွ သူမႏွင့္ ကင္းေအာင္ မေနႏိုင္ေသးပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမစကားေၿပာသည္မွာ ရင့္သီးလြန္းသည္။သူမ၏ စိတ္ကို ပိုသိလာေလေလ ထြန္းသစ္ သူမကို ေၾကာက္လာေလေလပဲ။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ေလ သူကိုယ္တိုင္ပင္ သတိမထားမိေသာ သူ႕ စိတ္အား သူမ နားလည္လြန္းသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ အရမ္းခ်စ္တတ္သေလာက္ တစ္ခါတစ္ရံ ခုလို တစ္နင့္တစ္ပိုးေၿပာတတ္ေသာ သူမအား သူကိုယ္တိုင္ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းကိုမသိ။ခုေတာ႕ သူ႕ ရင္ေတြ ပူသည္။ လမ္းထိပ္က ဆိုင္မွာ ခုေလာက္ဆို ဟိုေကာင္ေတြ ၀ိုင္းေလာက္ၿပီ။ ဒီလိုေန႕ မ်ဳိးမွ မေသာက္လွ်င္ ဘယ္ေန႕ ကို သူေသာက္ရမည္နည္း။ <br /> <br />(ေအာင္ေအာင္) ဟာ ငါ့ေကာင္ၾကီး ထြန္းသစ္ ေပၚမလာအေတာ္ၾကာေနမွပဲ။ ခုဘာလဲ ငါတို႕ ကို သတိရလို႕ လား။ မင္းရဲ႕ အခ်စ္ ဆရာမေလးနဲ႕ အဆင္မေၿပလို႕ လား။ မင္းကြာ အရင္ သူ႕ ထက္လွတဲ႕ ေကာင္မေလးေတြေတာင္ မင္းလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လာတာပဲ။ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ဂရုစိုက္ေနလို႕ တုန္း။ ခုမွ..ဒီ အခ်စ္ဆရာမေလး က်မွ ..မင္း <br /> <br />(ထြန္းသစ္)ေလာေလာဆယ္ သူ႕ အေၾကာင္းမၾကားခ်င္ဘူးကြာ။ ငါ့ ကိုတစ္ခြက္ေပး. <br /> <br />(ငပု) ေအးပါကြာ ေပးပါတယ္။ ကဲ ..ေရာ႕ ေရာ႕ .. <br /> <br />(ညီသစ္) ငထြန္း မင္းၾကည့္လဲ လုပ္အုန္းေနာ္။ ေတာ္ၾကာ မင္းေကာင္မေလးနဲ႕ ၿပသနာ ၿဖစ္ေနအုန္းမယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ေၿမွာက္ေပးတိုင္း ေလွ်ာက္လုပ္မေနနဲ႕ ။ <br /> <br />ထြန္းသစ္ကေတာ႕ မၾကားပါ။ သူ႕ စိတ္ထဲ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ေသာက္ေနသာတာ သိသည္။ က်န္တာဘာမွမၾကား ဘာမွလဲ မသိခ်င္။ေလာကၾကီးကို ခဏေလာက္ သူေမ႕ ထားလိုက္ခ်င္သည္။ ခုနက သူမေၿပာသြားေသာ စကားသည္ သူ႕ အခ်စ္ကိုလဲ ေစာ္ကားသည္။ ၿပီးေတာ႕ သူရွက္လဲ ရွက္လြန္းသည္။ အဘယ္႕ ေၾကာင့္ သည္လို စကားမ်ဳိး သူမႏႈတ္က ေၿပာထြက္သနည္း။ <br /> <br />ဒီေန႕ ေမာင့္ကိုေၿပာလိုက္တာ လြန္သြားမွန္း သူမသိသည္။ အမွန္ေတာ႕ ေမာင့္ကိုအားမလို အားမရႏွင့္ သူမ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေၿပာလိုက္မိခ်င္သာ။ ေမာင္ကလဲလြန္သည္။ သည္စာေမးပြဲေလးကိုေတာင္ က်ေအာင္ေၿဖသည္။ ဘာမွအားစိုက္ထုတ္ စရာမလိုေသာ စာေမးပြဲအား က်ေအာင္ေၿဖသည္။ ေက်ာင္းလဲမွန္မွန္သြားေနသည္။ က်ဴရွင္လဲ ယူေသးသည္။ ဒါေတာင္မွ က်သည္။ တစ္ကယ္ပဲ အေမ ေၿပာသလိုမ်ဳိး လူတစ္ေယာက္၏ ပ်က္ေနၿပီးသားစိတ္တစ္ခုအား သူမၿပဳၿပင္ယူဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာ မွားေနၿပီလား။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ကို အရာရာ လိုက္ထိန္းေနရတာကို သူမ မၾကိဳက္။ တစ္ကယ္ဆို ကုိယ္႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္သာ ေနသင့္သည္။ ခုေတာ႕ သူမက ဒါမလုပ္နဲ႕ ေလ ဟိုဟာက ဒီလိုလုပ္ဆိုတာမ်ဳိး အကုန္လိုက္ေၿပာေနရသည္။ တစ္ကယ္ပဲ ဘ၀အတြက္ အားကိုးသင့္တဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕ လား။ ေမာင့္ထံမွာ သူမစိတ္ေက်နပ္စရာတစ္ခုပဲ ရွိသည္။ ထိုအရာက ေမာင္ သူမကို တစ္ကယ္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာေတာ႕ သူမသိသည္။ ေနာက္တစ္ခု သူမလက္ခံထားသည္ကလည္း အခ်စ္တစ္ခုတည္းႏွင့္ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္လို႕ မရ။ ဟင္း.. ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ေမာင္အရက္ဆိုင္မွာ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ေသာက္ေန ေလာက္ၿပီ။ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို သူမနားလည္သည္ေလ။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ႕ အခ်စ္နဲ႕ ေမာင္ဒီေလာက္ေလးေတာင္ မေစာင့္စည္းႏိုင္ဘူးလား။ ခက္တာပဲ ေမာင္ရယ္ ခက္တယ္.. <br /> <br />ဒီေနာက္ပိုင္း တစ္ပတ္ေလာက္နီးနီးမွ် ထြန္းသစ္၏ အရိပ္အေရာင္ေလးေတာင္ ႏုငယ္မေတြ႕ ရ။ ဘာလဲ ဘာလဲ ကြ်န္မကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထားခဲ႕ ၿပန္ၿပီလား ေမာင္။ စိတ္ထဲမွာ မာန၏ အရိပ္အေရာင္ေလးေတြ ၿပန္ေတာက္လာၿပန္သည္။ <br />ေနာက္ထပ္ ၂ ပတ္ေလာက္ၾကာၿပီေနာက္ ထြန္းသစ္ ၿပန္ေပၚလာၿပန္သည္။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ေၾသာ္ ေပၚလာေသးသကိုး။ေနာက္တစ္ေခါက္ ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ၿပန္ေပ်ာက္သြားၿပန္ၿပီမွတ္တာ။ <br /> <br />(ထြန္းသစ္) အင္း အဲလိုေပ်ာက္ခ်င္တာ။ မေနႏိုင္လို႕ ။ ဒါေပမယ္႕ မင္းစကားသံေတြေတာ႕ မၾကားခ်င္ဘူးကြ။ နားခါးတယ္။ <br />မင္း မ်က္ႏွာေလး ၿမင္ရရင္ေတာ္ပါၿပီ အလြမ္းေၿပသေလာက္ေပါ့။ <br /> <br />(ႏုငယ္)ေၾသာ္ ဒီေလာက္ပဲလား။ ဒါဆိုလဲ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာမွတ္လို႕ ။ ေရာ႕ ဓာတ္ပံုတစ္ပံု ယူသြား။ လြမ္းရင္ထုတ္ၾကည့္ အသံလဲ မၾကားရဘူး။ တစ္ကူးတစ္ကလဲ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို လာၾကည့္စရာမလိုဘူး။ ေမာင္ သက္သာတာေပါ့။ ေတာ္ၾကာ ကြ်န္မဆီ လာရင္ ေမာင္ ပင္ပန္းေနအုန္းမယ္။ <br /> <br />(ထြန္းသစ္) မင္းကလဲ မွားေနေသးတယ္။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ဘယ္သူမွန္တယ္ ဘယ္သူမွားတယ္ဆိုတာကို ဆံုးၿဖတ္စရာမလိုပါဘူး ေမာင္။ ဟုတ္တယ္ ကြ်န္မစကားေၿပာတာ လြန္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ အဲဒီေန႕ က အရက္ေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မကို ႏွစ္ပတ္တိတိ ပစ္ထားတယ္။ ဘာသံမွ မၾကားဘူး။ အဲဒီေန႕ က ေမာင့္ကို ကြ်န္မ ဘာမွာလိုက္လဲ။ ကြ်န္မေနာက္ကြယ္မွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ထဲကမွ ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို မထိန္းႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ေမာင္ ကြ်န္မကို ဘယ္လို ဦးေဆာင္မလဲ။ ကြ်န္မထင္တာက ေမာင္ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ႕ အတြက္ အရာရာကိုၿပဳၿပင္ႏိုင္လိမ္႕ မယ္ေပါ့။ ခုေတာ႕ ကြ်န္မထင္တာမွားေနၿပီထင္တယ္။ <br /> <br />(ထြန္းသစ္) မဟုတ္ဘူး မင္းဘာလို႕ ၿပသနာေသးေသးကို ခပ္ၾကီးၾကီးၿဖစ္ေအာင္ ပုဒ္မေတြ အရမ္းတပ္ေနရတာလဲ တစ္ကယ္ဆိုမင္းေၿပာ ခဲ႕ တာက ငါ့ အခ်စ္ကိုေစာ္ကားတာေလ။ <br /> <br />ႏုငယ္ ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ခါလိုက္ရင္း <br /> <br />(ႏုငယ္) ေမာင္ ကြ်န္မတို႕ ၁၈ ႏွစ္ ၁၉ ႏွစ္ ရည္းစားထားေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ခုေမာင္ခ်စ္ေနတာ အဲလိုမ်ဳိးမ်ားၿဖစ္ေနလားလို႕ ။ အခ်စ္ အခ်စ္ အခ်စ္ ဘာလုပ္လို႕ ရလဲ။ ဟုတ္တယ္ ခ်စ္တယ္ သံေယာစဥ္ရွိတယ္။ ေပါင္းစပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားမယ္။ ခက္ခဲမယ္ ပင္ပန္းမယ္ အတူတူ လက္တြဲၿပီးရင္ဆုိင္မယ္။ တစ္ေန႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္မယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား <br />ေမာင္ နားလည္တဲ႕ အခ်စ္က ဘာလဲ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ၿမိဳ႕ ထဲ လက္ကေလးတြဲၿပီးေလွ်ာက္သြား တစ္ေနရာရာ ထိုင္ၿပီးစကားေၿပာ ၿပီးရင္တြတ္တီးတြတ္တာေန ၿပီးရင္ ညေနေစာင္း အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ လမ္းခြဲၾက လြမ္းၾက အဲဒါမွ ေမာင္နားလည္တဲ႕ အခ်စ္လား <br /> <br />(ထြန္းသစ္) အဟင္း မင္းလိုမ်ဳိး အသည္းႏွလံုးဒီေလာက္မာၿပီး ေသြးေအးတဲ႕ မိန္းမမ်ဳိး တစ္ခါမွ မေတြ႕ ဘူးဖူး။ အံံ့ေရာ။ အံ့ေရာ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ သီအိုရီေတြ ရြတ္ေနတာနဲ႕ ၿပီးေနတာ။ အခ်စ္ရဲ႕ ႏူးညံ့ခ်င္း ၾကင္နာခ်င္း ဘာမွမသိဘူး။ ေအးေလ မင္းနားလည္သလို ခ်စ္ပါ။ ငါလဲ ငါနားလည္သလို ခ်စ္တာေပါ့။ <br /> <br />(ႏုငယ္) ေကာင္းၿပီေလ ဒါဆိုရင္လဲ ဘာလို႕ မ်ား ခ်စ္သူဆိုတဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ကိုထားေနအုန္းမလဲ။ ကြ်န္မတို႕ လမ္းခြဲ လိုက္ၾကတာေပါ့။ <br /> <br />(ထြန္းသစ္) ဘာ..ဘာ ..လြယ္လွခ်ည္လား ငယ္.. <br /> <br />(ႏုငယ္)လြယ္တယ္ေလ။ ကြ်န္မက အခ်စ္အတြက္ရူးမိုက္မဲ႕ မိန္းမ မွမဟုတ္တာ။ ဘိုင္ဘိုင္.. <br /> <br />(ထြန္းသစ္) ေဟ႕ မင္းအလို ထြက္မသြားနဲ႕ ေလ။ေဟ႕ .ေနအုန္းေလ..ဟာ.. <br /> <br />ငယ္႕ ကို သူအံံ့ၾသမိသည္။ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ဆိုင္ထဲမွ ထၿပီးထြက္သြားသည္။ သူပိုက္ဆံအၿမန္ရွင္းၿပီး ဆုိင္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ႕ သူမ taxi ငွားၿပီး ထြက္သြားေလၿပီ။ <br /> <br />------------------------------------------- <br /> <br />ကဲ ဒီတစ္ပတ္ၾကိဳးစားၿပီး ေနာက္တစ္ပိုင္းတင္လိုက္ၿပန္ပါၿပီ။ ၿမန္ၿမန္ၿပီးေအာင္ ေရးခ်င္ေပမယ္႕ ၾကားထဲမွာ အခ်ိန္အခက္အခဲေလးေတြ ရွိတာေၾကာင့္ ၾကာသြားတာပါ။ ေနာက္တစ္ပိုင္းကိုလဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုးနဲ႕ အၿမန္ဆံုးၿဖစ္ေအာင္ တင္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္လို႕ ။ <br /> <br />ဘေလာ႕ ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္... <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6186574912180424388?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-6087884297764318252011-08-20T08:53:00.002-07:002011-08-20T08:54:30.784-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-53CofrVBxhg/Tk_YN6f3rWI/AAAAAAAAAoI/U_4gXVDCv4w/s1600/Come_back_to_me.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 304px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-53CofrVBxhg/Tk_YN6f3rWI/AAAAAAAAAoI/U_4gXVDCv4w/s400/Come_back_to_me.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642966591671348578" /></a> <br /> <br /> <br /> <br />ေၿဖသာတယ္ဆိုေပမယ္႕ <br />ေတာ္ရာမွာ ေၿမခၿပီး <br />ေၾကြရတဲ႕ <br />မ်က္ရည္ တစ္စြန္းတစ္စမ်ား <br />အသင္ မသိေလေရာ႕ သလား။ ။ <br /> <br />ဟိုးအရင္က ဒီဇင္ဘာ <br />ၿမဴႏွင္းေတြေ၀လို႕ <br />ေအးၿမၿမ အခ်မ္းပိုေပမယ္႕ <br />ေႏြးေထြးတဲ႕ ပုခံုးတစ္စံု <br />ငါ့ေဘးမွာ ရွိခဲ႕ဘူးတယ္လို႕ <br />အသင္ ေမ႕မ်ားသြားခဲ႕ေလသလား။ ။ <br /> <br />အေၾကာင္းဆက္ ေပါင္းဖက္ဖို႕ <br />ဆံုႏိုင္ခဲရင္ေတာင္ ရင္ခြင္တစ္စံုစီမွာ <br />အသည္းႏွလံုး တစ္ၿခမ္းစီနဲ႕ <br />ရွင္သန္ခြင့္ ေတာင္းခဲ႕ ဖူးတာမ်ား <br />အသင္ ေမ႕မ်ားေမ႕ေနေလေရာ႕သလား။ ။ <br /> <br />ေရႊလက္ရယ္တြဲ ၾကည္ႏူးမဆံုး <br />အတိတ္ေတြလဲ ပိုင္ခဲ႕ဖူးသလို <br />လႈိင္းထန္ေလၾကမ္း <br />ေလာကဓံလည္း ဆိုင္ခဲ႕ဖူးၿပီ <br />လမ္းဆံုးကိုေရာက္ ပန္းတိုင္နီးမွ <br />အသင္ လက္တြဲၿဖဳတ္ခဲ႕ ေလသလား။ <br /> <br />မာနေတြ ေဘးခ်ထားမယ္ <br />အတၱေတြကို ေနာက္မွာထားမယ္ <br />ေပးဆပ္မႈကို ေရွ႕တန္းတင္မယ္ <br />ဆံုႏိုင္မႈကို အဓိကထားမယ္ <br />နားလည္မႈနဲ႕ ေဖးမကူမယ္ <br />ႏွလံုးသားနဲ႕ စကားေၿပာမယ္ <br />ၿဖစ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပးမယ္ <br />စစ္မွန္တဲ႕ အခ်စ္စစ္တစ္ခုနဲ႕ <br />ငါ.. ရပ္လို႕ ေစာင့္ေနခဲ႕တယ္ <br />အရင္လိုမ်ား.. <br />အသင္..ၿပန္လာခဲ႕ခ်င္သလား။ ။ <br /> <br />........................................... <br /> <br />ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ခ်မ္းသာၾကပါေစေနာ္။ ေနာက္္တစ္လေလာက္ဆိုလွ်င္ေတာ႕ ေဆြေလးလဲ အခ်ိန္ရေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကရင္ၿဖင့္ အရင္လို ဘေလာ႕လည္ၿပီး စာေတြၿပန္ေရးႏိုင္ေလာက္ပါၿပီလို႕. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-608788429776431825?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-12844038806958181682011-08-17T08:44:00.000-07:002011-08-20T10:30:41.463-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-MW4qRwLiGx4/TkqOlNPX6SI/AAAAAAAAAlY/bYn5TjFArgU/s1600/SDC15933.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-MW4qRwLiGx4/TkqOlNPX6SI/AAAAAAAAAlY/bYn5TjFArgU/s400/SDC15933.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641478253095414050" /></a> <br /> <br />ကဲ ဒီေန႕ မကာအိုၿမိဳ႕တစ္ပတ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကရေအာင္.. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-qK3QNZhDTWo/TkqP4J7PmiI/AAAAAAAAAlg/b93Zpt_MYi0/s1600/SDC15938.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-qK3QNZhDTWo/TkqP4J7PmiI/AAAAAAAAAlg/b93Zpt_MYi0/s400/SDC15938.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641479678134819362" /></a> <br /> <br />ဒီေနရာက မကာအိုၿမိဳ႕ရဲ႕ အစည္ကားဆံုးေနရာတဲ႕ ။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-COaBViZ2Fxk/TkqR9UAm7TI/AAAAAAAAAlw/eSEs5xG9Bes/s1600/SDC15948.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-COaBViZ2Fxk/TkqR9UAm7TI/AAAAAAAAAlw/eSEs5xG9Bes/s400/SDC15948.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641481965764275506" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-KSTkC-K02Io/TkqR9iH9r4I/AAAAAAAAAl4/UrKZe4z4Skw/s1600/SDC15952.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSTkC-K02Io/TkqR9iH9r4I/AAAAAAAAAl4/UrKZe4z4Skw/s400/SDC15952.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641481969553223554" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-TELt7go2xKE/TkqQ90kAjQI/AAAAAAAAAlo/ZFh0i1NGNxU/s1600/SDC15941.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-TELt7go2xKE/TkqQ90kAjQI/AAAAAAAAAlo/ZFh0i1NGNxU/s400/SDC15941.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641480874991062274" /></a> <br /> <br />စည္းကားသလား မစည္းကားသလား ဒီပံုေတြကိုသာ ၾကည့္..... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-qhPJVybQoPk/TkqT7FSVhEI/AAAAAAAAAmI/nRXj3tpTZXA/s1600/SDC15956.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-qhPJVybQoPk/TkqT7FSVhEI/AAAAAAAAAmI/nRXj3tpTZXA/s400/SDC15956.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641484126475617346" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2TCzFXNGxLc/TkqVVfkYzVI/AAAAAAAAAmQ/5eAqpPtJcxA/s1600/SDC15998.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2TCzFXNGxLc/TkqVVfkYzVI/AAAAAAAAAmQ/5eAqpPtJcxA/s400/SDC15998.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641485679718878546" /></a> <br /> <br />မကာအိုေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသြားလည္ၾကတဲ႕ ေနရာ။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IvfclJij7dI/TkqWbdoS6aI/AAAAAAAAAmY/kx2OZenYRtc/s1600/SDC16023.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IvfclJij7dI/TkqWbdoS6aI/AAAAAAAAAmY/kx2OZenYRtc/s400/SDC16023.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641486881789241762" /></a> <br /> <br />ၿမန္မာမုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္တဲ႕ ဒါေပမယ္႕ အဲမွာေတာ႕ မစားခဲ႕ဘူး။ အနီးအနားမွာရွိတဲ႕ ေနာက္ထပ္ၿမန္မာ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတဲ႕ ေနရာမွာစားခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ အရမ္းၾကီးေတာ႕ စားလို႕မေကာင္းခဲ႕ဘူး။ <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ggU5JBuMgtE/TkvRiRwUAMI/AAAAAAAAAmg/xQ2ZK9SvgZQ/s1600/SDC16154.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ggU5JBuMgtE/TkvRiRwUAMI/AAAAAAAAAmg/xQ2ZK9SvgZQ/s400/SDC16154.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641833345023475906" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-kbJ9GupQUEk/TkvSlIzLJwI/AAAAAAAAAmo/M4ZvrSbsXKg/s1600/SDC16173.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kbJ9GupQUEk/TkvSlIzLJwI/AAAAAAAAAmo/M4ZvrSbsXKg/s400/SDC16173.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641834493670795010" /></a> <br /> <br />တည္းခဲ႕တဲ႕ ဟိုတယ္..ၿပန္ၾကေတာ႕မယ္ဆိုေတာ႕ အေရွ႕ေတြအေနာက္ေတြပတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-GIC6AskA_9s/TkvTapDGusI/AAAAAAAAAmw/ih3w9vW3Ijs/s1600/SDC16213.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-GIC6AskA_9s/TkvTapDGusI/AAAAAAAAAmw/ih3w9vW3Ijs/s400/SDC16213.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641835412860615362" /></a> <br /> <br />မကာအို Tower. သူမ်ားေတြေတာ႕ ခါးပတ္ေတြပတ္ၿပီး တစ္ပတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္ဆိုပဲ။ သူမ်ားေတြဘာ..ကိုယ္မပါဘူး..:) :) <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-PFKHithaOq0/TkvUvzEsc2I/AAAAAAAAAnA/j2zgSi82udg/s1600/SDC16217.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-PFKHithaOq0/TkvUvzEsc2I/AAAAAAAAAnA/j2zgSi82udg/s400/SDC16217.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641836875840516962" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ktcCDN8PhfU/TkvUXcP9zQI/AAAAAAAAAm4/mo6zQqqUABM/s1600/SDC16214.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ktcCDN8PhfU/TkvUXcP9zQI/AAAAAAAAAm4/mo6zQqqUABM/s400/SDC16214.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641836457396915458" /></a> <br /> <br />မကာအို Tower ႏွင့္ ေဘးနားက တံတားအလွ... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-QlVydGTNwCE/TkvVthIE-tI/AAAAAAAAAnI/cxyCC4C0XnM/s1600/SDC16225.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QlVydGTNwCE/TkvVthIE-tI/AAAAAAAAAnI/cxyCC4C0XnM/s400/SDC16225.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641837936174758610" /></a> <br /> <br />ဒီလိုၾကည့္ၿပန္ေတာ႕ လဲ တစ္မ်ဳိးလွသား.. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IQj-QjlNwFE/TkvWkZZB9CI/AAAAAAAAAnQ/qpzoRXDc0K4/s1600/SDC16246.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IQj-QjlNwFE/TkvWkZZB9CI/AAAAAAAAAnQ/qpzoRXDc0K4/s400/SDC16246.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641838878991184930" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-8EIulZmPcqM/TkvaMEV6mrI/AAAAAAAAAnY/0GruBO8k7fE/s1600/SDC16266.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-8EIulZmPcqM/TkvaMEV6mrI/AAAAAAAAAnY/0GruBO8k7fE/s400/SDC16266.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641842859070626482" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9k6jpOsVdmA/Tkvbfgprz-I/AAAAAAAAAng/iiubbUGjc_c/s1600/SDC16267.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9k6jpOsVdmA/Tkvbfgprz-I/AAAAAAAAAng/iiubbUGjc_c/s400/SDC16267.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641844292598878178" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--b9Qi96rJQs/TkvbgPnI1iI/AAAAAAAAAno/zLa5UIBCKgc/s1600/SDC16271.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--b9Qi96rJQs/TkvbgPnI1iI/AAAAAAAAAno/zLa5UIBCKgc/s400/SDC16271.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641844305204663842" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-nj_ZJuCYP6M/TkvdGG6XljI/AAAAAAAAAn4/hACvPgdhvq0/s1600/SDC16277.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-nj_ZJuCYP6M/TkvdGG6XljI/AAAAAAAAAn4/hACvPgdhvq0/s400/SDC16277.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641846055216059954" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-QF3SwBmQtHI/TkvdFky4nPI/AAAAAAAAAnw/cKPh3e0c38Y/s1600/SDC16272.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QF3SwBmQtHI/TkvdFky4nPI/AAAAAAAAAnw/cKPh3e0c38Y/s400/SDC16272.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641846046057864434" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pDqIOXAV1HQ/TkvdGWR5DEI/AAAAAAAAAoA/rUrkZcxoPrI/s1600/SDC16278.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pDqIOXAV1HQ/TkvdGWR5DEI/AAAAAAAAAoA/rUrkZcxoPrI/s400/SDC16278.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641846059341253698" /></a> <br /> <br />မကာအိုက အၾကီးဆံုးကာစီႏိုထဲ ၿပထားသမွ်အားလံုး ဓာတ္ပံုရိုက္ယူလာခဲ႕တယ္။ ဘာရမလဲ.. <br />ကဲ..ဓာတ္ပံုေတြ ကုန္ၿပီ.. <br /> <br />လာလည္ၾကေသာ ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ခ်မ္းသာၾကပါေစေနာ္။ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-1284403880695818168?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-19724890957913879352011-08-15T10:23:00.002-07:002011-08-15T10:29:19.595-07:00ေခါင္းစဥ္ဖတ္လိုက္ရင္ ဘာလိုလို ညာလိုလို. အဟဲ ဘာေပ်ာက္တာလဲလို႕ မေမးပါနဲ႕ . ဘေလာ႕ ေတြမေရးပဲ အလုပ္ေတြရႈပ္ၿပီး <br />ပံုမွန္လဲ ဘေလာ႕ေတြ လိုက္ၿပီး စာမဖတ္ႏိုင္တာကို ေၿပာခ်င္တာပါ။ .. <br /> <br />ခုတစ္ေလာ ေဆြေလးမြန္ တစ္ေယာက္ အခန္းဆက္ အခ်စ္ဝထၳဳရွည္ၾကီးေရးၿပီး ဘာသံမွမၾကား တိတ္တိတ္ေလး ေပ်ာက္သြားတယ္ လို႕စဥ္းစားေနၾကသလား ဒါမွမဟုတ္ ေမ႕မ်ားသြားၾကၿပီးလားမသိပါဘူး။ မလုပ္ဘူးဆိုရင္ အရွင္း အဲ ရႈပ္ၿပီးဆိုရင္လဲ မနဲၿပန္ၿပန္ခုန္ ထြက္ရတဲ႕ အက်င့္ေၾကာင့္လား မသိပါဘူး။ အလုပ္မွာက လူေဟာင္းတစ္ေယာက္ထြက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ႕ က်န္ခဲ႕တဲ႕ လူေဟာင္းၾကီး ကြ်န္မကပဲ လတ္တစ္ေလာ HNAD OVER ေတြအကုန္လံုး မႏိုင္တႏိုင္မထားတဲ႕ အခ်ိန္.. ခရီးပါထပ္ထြက္လိုက္ပါ တယ္။ ဟဲဟဲ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးတုန္း။ <br /> <br />ဒီၾကားထဲ ခရီးကၿပန္လာေတာ႕ ဖ်ားတာက ေလးရက္။စေန တနဂၤေႏြ ပါၿပီး ေနာက္ထပ္ ရံုးတက္ရက္ ႏွစ္ရက္ပါ ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဖ်ားရတာလဲ ဇိ္မ္မရွိပါဘူး မတ္တပ္ဖ်ား။ အိမ္ကို ေငြပို႕မယ္ဆိုၿပီး rate ကို check လုိက္ေတာ႕ အားပါးပါးက်သြားလိုက္တာ ဒိုင္ဗင္ထိုးေတာင္ လိုက္မွီမယ္႕ ပံုစံမၿမင္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အရင္လို စလံုးက agent နဲ႕ မပို႕ပဲ ဒီေဟာင္ေကာင္မွာရွိတဲ႕ အဆင္ေၿပသလိုနဲ႕ ပဲကိုယ္လဲ အမွီ လြဲလိုက္ရတယ္။ ဟိုေၿပးဒီေၿပး ဒါေတာင္ ဖ်ားေနေသးတာ။ <br /> <br />ဒါတင္လား ဆိုေတာ႕ မၿပီးေသးပါဘူး။ ခုၿပီးခဲ႕တဲ႕ sunday က ကြ်န္မေမြးေန႕ပါ။ဒီေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို dinner ေပးဖို႕ ဖိတ္ထားၿပီးၿပီမို႕ ဖ်က္လိုက္ရင္ အားနာစရာ။ ဒီေတာ႕ ေနမေကာင္းတဲ႕ ကြ်န္မ korean barbecue ဆိုင္မွာ ေလြးလိုက္ပါေသးတယ္။ ေနသာမေကာင္းတာပါ ကြ်န္မပါးစပ္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ စားလိုက္တာ ဆိုင္ကလဲ ဘူးေဖးဆိုေတာ႕ ၾကိဳက္သေလာက္စား။အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႕ အဖ်ားၿပန္တက္မွာစိုးလို႕ ကြ်န္မေဆးေတြလဲ အတင္းေသာက္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါက ကြ်န္မရဲ႕ မူပိုင္လို ၿဖစ္ေနၿပီ။ တည့္တည့္မတည့္တည့္ အကုန္စားပါတယ္။ ၿပီးရင္ ေဆးေသာက္တယ္။ အိမ္မွာဆို ေမေမက အၿမဲဆူေနၾက။ အဲဒီအစားနဲ႕ ပဲ ဒုကၡေရာက္မွာတဲ႕။ <br /> <br />အဲ ေနာက္တစ္ခုလဲရွိေသးတယ္.. <br />အိမ္မွာတစ္ခါမွ မၿဖစ္ဘူးတဲ႕ PCCW က internet မရပါဘူး။ ဘာၿဖစ္မွန္းမသိဘူး။ ကိုယ္လဲ အရင္က ဟိုကလိ ဒီကလိဆိုေတာ႕ ကလိတာပဲ။ ရဘူး။ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္အိမ္က ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ restore ၿပန္တင္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါလဲမရၿပန္ပါဘူး။ ကဲ ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ႕ ၿပီဆိုၿပီး service ကိုသြားေခၚေတာ႕ Monday မွ လာပါမယ္တဲ႕။ ဒါနဲ႕ ပဲ အိမ္မွာ internet သံုးရက္ ထက္ပ်က္သြားၿပန္ပါတယ္။ ဒီေန႕ မွ PCCW က ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ေယာက္ လာၿပီးၿပင္ပါတယ္။ သူလဲ ဘာၿဖစ္မွန္းကို မသိပါဘူး။ အေပၚတက္ ေအာက္ဆင္း ငါးေခါက္ေလာက္ လုပ္ၿပီး ေလွကားၾကီးထမ္းတက္လာတယ္ ေနာက္အၿပင္က cable ေတြလိုက္ခ်က္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဒင္းဘာၿပင္သြားတယ္ ထင္ တုန္း. ဟမ္ဟမ္.. သူတို႕ PCCW ကတပ္ထားတဲ႕ broadband modem ၾကီးအသစ္လွယ္ေပးလိုက္တာ။ ေဟာ ကြက္တိ.. <br />အင္တာနက္ၿပန္ရေရာ။ လြဲပံုမ်ား...... <br /> <br />အဓိကေၿပာခ်င္တာကေတာ႕ ၀ထၳဳရွည္ၿပီးေရးၿပီး စာလာလာဖတ္တဲ႕သူေတြကို ဂရုမစိုက္ပဲ ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူးလို႕ အသိေပးခ်င္တာပါ။ ခုေတာ႕ internet ရရခ်င္း ခုလိုအရႈပ္ေတာ္ပံုေတြကို အမွန္အတိုင္းလဲ ေၿပာရင္း အေၾကာင္းလဲ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ရွင္။ <br />အဲ ၿပီးေတာ႕ ခရီးသြားခဲ႕တဲ႕ ပံုေလးေတြကိုလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရသေလာက္ၿပန္ၿပီး မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-8QoMDjaqJfI/TklKUBlZhpI/AAAAAAAAAjw/zNI3t4nqvVs/s1600/SDC15832.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-8QoMDjaqJfI/TklKUBlZhpI/AAAAAAAAAjw/zNI3t4nqvVs/s400/SDC15832.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641121716141393554" /></a> <br /> <br />ဒါက သေဘာၤေပၚကဆင္း ၿပီးေတာ႕ ဟိုတယ္သြားမယ္႕ ကားေပၚတက္ စၿပီးေတြ႕ရတဲ႕ ၿမင္ကြင္း။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-UXo9Hyd-V7s/TklMzFp3KiI/AAAAAAAAAj4/bP2ZQjFMLsA/s1600/SDC15840.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-UXo9Hyd-V7s/TklMzFp3KiI/AAAAAAAAAj4/bP2ZQjFMLsA/s400/SDC15840.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641124448833055266" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-KN2RvuhxQbY/TklMzRX7HSI/AAAAAAAAAkA/BTNGZFTbZ2U/s1600/SDC15841.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KN2RvuhxQbY/TklMzRX7HSI/AAAAAAAAAkA/BTNGZFTbZ2U/s400/SDC15841.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641124451979042082" /></a> <br /> <br />ဒီပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီးရင္ေတာ႕ ဘယ္ေနရာဆိုတာသိေလာက္ၿပီ.. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pHZXXLmgqbM/TklN333thTI/AAAAAAAAAkI/jSiipzqCykg/s1600/SDC15842.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pHZXXLmgqbM/TklN333thTI/AAAAAAAAAkI/jSiipzqCykg/s400/SDC15842.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641125630544020786" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-XD2IRgOcU00/TklN4BRpkEI/AAAAAAAAAkQ/k6reWzpoTsQ/s1600/SDC15861.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XD2IRgOcU00/TklN4BRpkEI/AAAAAAAAAkQ/k6reWzpoTsQ/s400/SDC15861.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641125633068732482" /></a> <br /> <br />ဒီပံုေတြၾကည့္လိုက္ရင္ ပိုသိေလာက္ၿပီး မကာအို ဆိုတာ.. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-G3zl0ZXWn-I/TklO4pYfu5I/AAAAAAAAAkY/UgQyXv5mqPI/s1600/SDC15864.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-G3zl0ZXWn-I/TklO4pYfu5I/AAAAAAAAAkY/UgQyXv5mqPI/s400/SDC15864.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641126743346494354" /></a> <br /> <br />ဒါက ကြ်န္မတို႕ တည္းခဲ႕တဲ႕ ဟိုတယ္ရဲ႕ အၿပင္အဆင္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-jEd7mX6ndms/TklQCiIlVJI/AAAAAAAAAkg/JajSLa8_oow/s1600/SDC15866.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-jEd7mX6ndms/TklQCiIlVJI/AAAAAAAAAkg/JajSLa8_oow/s400/SDC15866.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641128012711023762" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FNO_g-97CbI/TklQC4XjQYI/AAAAAAAAAko/FXUvIaISYPw/s1600/SDC15867.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FNO_g-97CbI/TklQC4XjQYI/AAAAAAAAAko/FXUvIaISYPw/s400/SDC15867.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641128018679382402" /></a> <br /> <br />ဟိုတယ္အတြင္းထဲမွာ ပဲရစ္စတိုင္လို႕ေၿပာတာပဲ။ အတူသြားတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကေၿပာၿပတာ။ ေကာင္းကင္အတု ခပ္မိႈင္းမိႈင္းေအာက္မွာ <br />စားေသာက္ဆိုင္တန္း အရွည္ၾကီးေပါ့။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7KotXbwTtOI/TklRb4WCYnI/AAAAAAAAAkw/Jpoq51c4gtg/s1600/SDC15869.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7KotXbwTtOI/TklRb4WCYnI/AAAAAAAAAkw/Jpoq51c4gtg/s400/SDC15869.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641129547681391218" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-AZ2twUBOd4U/TklRcKRAAiI/AAAAAAAAAk4/3VvLbMFeo9M/s1600/SDC15882.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-AZ2twUBOd4U/TklRcKRAAiI/AAAAAAAAAk4/3VvLbMFeo9M/s400/SDC15882.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641129552492102178" /></a> <br /> <br />ခုလို ဟိုတယ္တစ္ပတ္ ေလွစီးလို႕လဲရေသးတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-OV0B1HlFzjE/TklS1DEetPI/AAAAAAAAAlA/NrFnYEo2ZDo/s1600/SDC15895.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-OV0B1HlFzjE/TklS1DEetPI/AAAAAAAAAlA/NrFnYEo2ZDo/s400/SDC15895.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641131079568897266" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-g8OmqXG8PKE/TklS1vRyGzI/AAAAAAAAAlI/If6plcl7oTw/s1600/SDC15888.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-g8OmqXG8PKE/TklS1vRyGzI/AAAAAAAAAlI/If6plcl7oTw/s400/SDC15888.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641131091435854642" /></a> <br /> <br />ေလွစီးၿပီးသြားရင္ shopping ပတ္ ။ သူမ်ားေတြေၿပာပါတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hjZnYiDxfsM/TklTnu2dz1I/AAAAAAAAAlQ/0ChNujdtUPo/s1600/SDC15897.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hjZnYiDxfsM/TklTnu2dz1I/AAAAAAAAAlQ/0ChNujdtUPo/s400/SDC15897.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641131950314737490" /></a> <br /> <br />ေဟာဒီလို ဆိုင္ေလးေတြလဲ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာေလး။ ဆိုင္ထဲကေကာင္မေလးေၿပာတာဟုတ္ဖူးေနာ္။ ဆိုင္ေလးကိုေၿပာတာ။ <br /> <br />ကဲ ဒီေန႕ ေတာ႕ ပံုေလးေတြ ဒီေလာက္နဲ႕ ပဲ ေက်နပ္ၾကပါလို႕ ။ ညည့္လဲနက္ၿပီး မို႕ အိပ္ေတာ႕ မယ္။ ဟုိတယ္ အၿပင္က ပံုေတြကိုေတာ႕ ေနာက္ေန႕မွပဲ ထပ္ၿပီးတင္ေပးေတာ႕ မယ္ေနာ္။ အခန္းဆက္ေတြ မ်ားလွခ်ည့္လားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ <br />ကင္မရာတစ္လံုး လက္မွာကိုင္မိရင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ လိုက္လိုက္ရိုက္တတ္တဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ ပံုေတြေတာ္ေတာ္မ်ားၿဖစ္သြားလို႕ပါ . <br /> <br />ကဲ ဘေလာ႕ ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္.. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-1972489095791387935?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-49749001408852339312011-07-31T18:35:00.002-07:002011-07-31T18:36:25.439-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-F_XHnz0zQHk/TjWLevjZ3VI/AAAAAAAAAjo/cmpzGmP0x8A/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-F_XHnz0zQHk/TjWLevjZ3VI/AAAAAAAAAjo/cmpzGmP0x8A/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635563869001342290" /></a><br /><br /><br />သူငယ္႕ ကိုခ်စ္ပါသည္။ဒါေပမယ္႕ ငိုၿပီးေၿပးထြက္လာေသာ ငယ္႕ မ်က္ႏွာေလး ၿမင္လိုက္ေတာ႕ သူ႔ရင္မွာ နာက်င္ရသည္။ ဘာအတြက္မ်ား ငယ္႕ ကို ထပ္ၿပီးငိုေၾကြးေစေတာ႕ မွာလဲ။ ေနပါေစေတာ႕ ေလ..ေနပါေစေတာ႕ .. ကိုသု ေက်ာင္းေရွ႕ တြင္ ရပ္ထားေသာ သူ႕ ကားေပၚၿပန္တက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႕ အိမ္အၿပန္လမ္းကို သူေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ဒါေပမယ္႕ သူ႕ရင္ဘတ္ၾကီး တစ္ခုလံုးေတာ႕ ဟာတာတာ ...<br /><br />(ႏုငယ္)ေမာင္ေလးေရ ဒီဘက္ကို ခဏ။ဒီလက္ဖက္ရည္ေလးကို နည္းနည္းေလာက္ၿပန္ၿပင္ေပးပါလား။ ႏို႕ ဆီနည္းနည္း သၾကားနည္းနည္း ထည့္ေပးေနာ္..<br /><br />(စားပြဲထိုး) ဟုတ္ကဲ႕ အစ္မ ရ.မယ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဘယ္လိုၿဖစ္တာလဲ ငယ္ အရင္က က်စိမ္႕ ေသာက္ၿပီးေတာ႕ ခုမွ<br /><br />(ႏုငယ္) အဟင္း လက္ဖက္ရည္က ေမာင့္ အခ်စ္လိုပဲ ေမာင္ရဲ႕ နည္းနည္း ခါးေနလို႕ ႏို႕ ဆီေလး သၾကားေလး ထည့္ေရာလိုက္ မွ ေတာ္ရံုၾကတာ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟားဟား လုပ္ေတာ႕ မယ္ ငယ္ကေတာ႕ ။ ဒါဆို ေမာင္လည္း မုန္႕ ဟင္းခါးထဲ ငံၿပာရည္ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ ထည့္ ရမယ္ထင္တယ္..ႏုငယ္ ရဲ႕ အခ်စ္က နည္းနည္းမ်ားေပါ့ ေနသလားလို႕ <br /><br />(ႏုငယ္)အမယ္ေလး ေမာင္ ကသာေပါ့တယ္ ထင္ေနတာ ငယ္ကေတာ႕ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ေသြးတက္ကိန္းရွိတယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) အမ္ ဘာလို႕ ။ <br /><br />(ႏုငယ္) ဒီေန႕ ေမာင္နဲ႕ ငယ္႕ အေၾကာင္း တရား၀င္ အေမ႕ ကို အသိေပးလိုက္ေတာ႕ မယ္။ ရိပ္မိေနတာေတာ႕ ၾကာၿပီထင္တယ္. ငယ္ ဘာေၿပာမလဲ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုပဲ။ ခုတစ္ေလာ အေမ ေမးတဲ႕ ေၿပာတဲ႕ စကားေတြက နည္းနည္း ဆန္းေနတယ္ ေမာင္ရဲ႕ ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဘာလို႕ မ်ား ေလၿငိမ္ရပ္၀န္းမွာ မေနခ်င္ရတာလဲ ငယ္။<br /><br />(ႏုငယ္)လိမ္ရ ညာရတာကို ငယ္ကိုယ္တိုင္ မုန္းတယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း ငယ္ အစအရာရာအတြက္ ၿပင္ဆင္ၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ..သေဘာပဲေလ။ ဒါေပမယ္႕ ..<br /><br />(ႏုငယ္) စိတ္ခ်ပါေမာင္ ငယ္ က အၿမဲတမ္း ေမာင့္ ဘက္ကပဲ ရပ္တည္မွာပါ။ တစ္ခုပဲ ငယ္႕ ကို ေမာင္ မလိမ္နဲ႕ ။ ဘယ္ေတာ႕ မွ မလိမ္မိေစနဲ႕ ။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ ေမာင့္ကို ခ်စ္ရက်ဳိးနပ္ခ်င္တယ္ ။ ၿဖစ္မလား ေမာင္...<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟုတ္ကဲ႕ ပါခင္ဗ်ာ ..ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ ကေတာ႕ တစ္ခါတစ္ခါ ငယ္ လိမ္ေၿပာတာေလးကိုပဲ ၾကားခ်င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အမွန္အတိုင္း မေၿပာပါနဲ႕ လားငယ္။<br /><br />(ႏုငယ္)အဟင္း.. ေမာင္ကလည္းေလ တစ္ခါတစ္ခါ အမွန္တရားကို ၾကားရတာ နားခါးခ်င္ခါးမယ္ ဒါေပမယ္႕ အဲဒါကမွ တစ္ကယ္႕ အႏွစ္သာရေမာင္ရဲ႕ ။ ႏႈတ္ဖ်ားကေန ေမာင့္ သေဘာလို႕ ခြ်ဲၿပီးေၿပာလိုက္တာက ၾကားရတာ ခ်ဳိသာေနေပမယ္႕ အဲဒီ စကားေလးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဓါးထက္ထက္ တစ္ေခ်ာင္မ်ားကပ္ပါလာမယ္ဆိုရင္ ေမာင္ ဘယ္လိုကာကြယ္မလဲ ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေတာ္ပါၿပီကြာ.. ေမာင္ ငယ္နဲ႕ စကားၿပိဳင္မေၿပာေတာ႕ ပါဘူး။ ငယ္ကေလ ခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးဆို အရမ္းခ်စ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ အင္း ဒါေပမယ္႕ ..<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္ နားလည္ထားဖို႕ က ေမာင့္ အရင္ရည္းစားေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ သတိေပးၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ေနတာ ကို ေၿပာတာလား။ အဲဒါက ေမာင္ မွားထားခဲ႕ လို႕ ေလ။ ငယ္ ေမာင့္ ကို ယံုၾကည္ဖို႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုလိုတယ္။ ဥပမာ ကြာ ခု ငယ္ က ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္သူ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟင္.. ဒါေပါ့<br /><br />(ႏုငယ္) ငယ္႕ စိတ္ထဲမွာ ေမာင္ကလြဲရင္ တစ္ၿခားေယာက္က်ားေလးေတြကို စိတ္လဲမ၀င္စားဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ ကိုဘယ္ေယာက္က်ားေလးနဲ႕ မွ မႏႈိင္းယွဥ္ဖူးဘူး။ ေမာင့္ ဘက္ကေပးသေလာက္နဲ႕ ငယ္ေက်နပ္ႏိုင္တယ္။ နားလည္ေပးႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို ငယ္ အရမ္းနားလည္ေနတယ္။ အဲဒါ ခက္တာပဲ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အမ္ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ငယ္<br /><br />(ႏုငယ္)ဒီလိုေလ ေမာင့္ရဲ ဗီဇ ကိုက အရာရာကို လြယ္လြယ္နဲ႕ မစဥ္းစားပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ငယ္ ရွိေနၿပီသားဆိုတာကိုလဲ ငယ္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ၿခား လွတပတ ေကာင္မေလးေတြကို ၿမင္ရင္ ေမာင့္ မ်က္စပစ္ေနတာလဲ ငယ္သိတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ဘာရယ္ဟုတ္ဘူး ဟိုသူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက လာေခၚလိုက္ ေမာင္ပါသြားလိုက္။ ဒါေပမယ္႕ ဘာမွေတာ႕ မဟုတ္တာ ငယ္သိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ငယ္႕ ရဲ႕ အေမ မသိဘူး။ ေမာင့္ ကို ငယ္႕ မိဘေတြနဲ႕ အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး ခ်စ္ထားရတာ ကို သိပါတယ္ေနာ္။ မေတာ္လို႕ မ်ား ငယ္႕ မိဘေတြမ်ား ေမာင္ဒီလိုေကာင္မေလးေတြနဲ႕ တြဲတာ ေတြ႕ သြားရင္ ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟင္<br /><br />(ႏုငယ္) ငယ္ ကေရာ ဒါဟာ ကြ်န္မကို တစ္ကယ္ခ်စ္ေနတဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပါလို႕ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ၿပီးေၿပာရမလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ခ်စ္ရတာက ေမာင္မွ ေမာင္ပဲ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ ခ်စ္ေနတာက ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ခ်စ္တယ္လို႕ ေၿပာေနေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေလးေလးနက္နက္ မရွိသလိုပဲ..ဒါေၾကာင့္မို႕ ေမာင့္ကို ငယ္ မယံုၾကည္ေသးဘူး..ဒီေတာ႕ ငယ္လဲ ေမာင့္ ကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ယူမွာလို႕ ညာမေၿပာႏိုင္ေသးဘူး.<br /><br />(ထြန္းသစ္) ကြာ ..ငယ္ကလဲ ေကာင္းခန္းေရာက္မွ လုပ္ၿပီး။ ကိုယ္႕ ခ်စ္သူက ကိုယ္႕ ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း နားလည္ေၾကာင္း ဖီလး္ တက္ေနတဲ႕ အခ်ိန္မွ ေမာင့္ ကို မယူႏိုင္ဘူးတဲ႕ .. ငယ္ ဒီေလာက္ခ်စ္ေနမွပဲ ဘာလို႕ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ယူမယ္ လို႕ မေၿပာႏိုင္ရတာလဲ..<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္ မွားၿပီး ခ်စ္ေနတာမွန္တယ္ ဒါေပမယ္႕ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႕ သူက ဒီလိုလူမ်ဳိးပါလားဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ မသိခ်င္တာ. ေမာင့္ ကိုအဲလိုလူမ်ဳိး မၿဖစ္ေစခ်င္တာ. ေမာင့္ကိုယ္လဲ ငယ္ ခ်စ္ေနသလိုပဲ ခ်စ္ေနေစခ်င္တာ။ ငယ္ခံစားမိတာကေတာ႕ ငယ္ခ်စ္သေလာက္ ေမာင္ဆီက ၿပန္မရဘူးဆိုတာပဲ။ <br /><br /><br />(ထြန္းသစ္) ကဲ ေတာ္ၿပီ ၿပန္မယ္။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ငယ္နဲ႕ ေတြ႕ တိုင္း ဒါပဲ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေတာ႕ တာပဲ။ ေမာင္ ေသခ်ာ တယ္ တစ္ကယ္တမ္း အခ်ိန္က်ရင္ ေမာင္ ယူမယ္႕ မိန္းမ ကငယ္ပဲ ၿဖစ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမာင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငယ္ က ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္သူပါဆိုတာ တိတိလင္းလင္း ေၾကညာၿပီးသား။ ငယ္႕ ကိုလဲ အားလံုးက သိၿပီးသား။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ေလ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြက လိုအပ္လို႕ အကူအညီေတာင္းလာရင္ေတာ႕ ေမာင္ လဲ..<br /><br /><br />(ႏုငယ္) အင္းပါ အင္းပါ... ဟြန္း ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင့္ရဲ႕ ၅ ေပ ၅ လက္မ အရပ္ရယ္ ၿပီးေတာ႕ နည္းနည္း ၾကည့္လုိ႕ ေကာင္းေနတဲ႕ ေမာင့္ ရုပ္ရည္ရယ္ ၿပီးေတာ႕ လူတိုင္းကို ခင္မင္ႏွစ္လိုစြာ ၿပံဳးၿပတိုင္းေပၚေနတဲ႕ သြားတက္ကေလးေတြရယ္ <br />အဲဒါေတြအကုန္လံုးကို ပလတ္စတစ္ ဆာဂ်ယ္ရီ လုပ္လိုက္လို႕ ရရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္.<br /><br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟားဟားဟား... ငယ္က ေတာ႕ ကြာ သူစိတ္ခ်ဖို႕ အေရး ခ်စ္သူ ကို ပလတ္စတစ္ ဆာဂ်ယ္ရီေတာင္ လုပ္ အုန္းမတဲ႕ ..ဒါေလးေတာ႕ ခ်မ္းသာေပးပါကြာ .. အေမ ေပးတဲ႕ ရုပ္ရည္ေလးပါ. တစ္ကယ္ဆို ငယ္လဲ ခ်စ္ဖို႕ အလြန္ေကာင္း ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါကြာ။ ငယ္က သာ ခပ္တည္တည္ၾကီးေနေနလို႕ ..<br /><br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင့္ ကိုခ်စ္တာ ေခ်ာလို႕ ခ်စ္တာမွမဟုတ္တာေမာင္ရဲ႕ ။ မေခ်ာလဲ ဘာအေရး. အေရးၾကီးတာက တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ သံေယာစဥ္ၾကီးၿပီး နားလည္မႈရွိဖို႕ သာ အဓိက..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ကဲပါ ေမာင့္ ကိုစိတ္ခ် ေသခ်ာတယ္ ေမာင္ ငယ္ေၿပာသလိုေနမယ္ ဆင္ၿခင္မယ္ ငယ္သာ ေမာင့္ေဘးနားမွာ ရွိလို႕ ကေတာ႕ အရာအားလံုးငယ္႕ သေဘာ. ၿပီးေတာ႕ ေမာင္လည္း ေနာင္တရေနပါၿပီကြာ အရင္ကသာ ေမာင္ စိတ္ထင္ရာ ဇြတ္မလုပ္ ခဲ႕ ဘူးဆိုရင္ ခုခ်ိန္မွာ ငယ္႕ မိဘေတြဘက္က ဒီေလာက္ထိ ခါးခါးသီးသီးၿဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ ဆိုးခဲ႕ လို႕ ..<br /><br />(ႏုငယ္) အဲဒီ ငယ္သာ ေဘးနားမွာရွိရင္ဆိုတဲ႕ စကားလဲမၾကိဳက္ဘူး။ ေမာင္ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပဲ ငယ္ရွိရွိမရွိရွိ ေမာင္ ကိုယ္႕ဘာသာကိုယ္ မွန္ကန္တဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ႏိုင္ရမွာေပါ့။ ေမာင္က အရည္အခ်င္းရွိတဲ႕ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပဲ ဟာ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟင့္အင္း ငယ္နဲ႕ ေမာင္ စိတ္သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္တာ အဲဒီေနရာေတြပဲ.. ေမာင့္ကေတာ႕ ခ်စ္ခ်င္းရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်င္းနဲ႕ ပဲ အသက္ရွင္တယ္။ ငယ္ ကေတာ႕ ဦးေဏွာက္ရဲ႕ ေစစားရာ အတိုင္း ၿဖစ္သင့္တာေတြနဲ႕ ဘ၀ကို အသက္ရွင္တယ္..<br />ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ ကလည္းတစ္ခါတစ္ခါ ငယ္ ေမာင့္ကိုခ်စ္ေနတာနဲ႕ ၿဖစ္သင့္တာနဲ႕ ယွဥ္လိုက္ရင္ ေမာင့္ စိတ္ေတြထိုင္းမႈိင္းေလးလံသြားတယ္။ ငယ္တစ္ေယာက္တည္း ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို နားလည္တာမဟုတ္ဘူး ေမာင္လဲ ငယ္႕ ရဲ႕ စိတ္ကို နားလည္တယ္ ငယ္...<br /><br />ႏွစ္ေယာက္သား ခဏမွ် ၿငိမ္သက္သြားၾကသည္။ ခဏေနေတာ႕ ငယ္ ထြန္းသစ္ လက္ဖမိုးေလးကို ၾကင္နယုယစြာ အုပ္မိုး ကိုင္ဆုပ္ လိုက္ရင္း...<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟင္..<br /><br />(ႏုငယ္) မတူညီတာရွိရင္ နားလည္မႈေတြနဲ႕ ညိွယူၾကမယ္ေလ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း.. ေနာက္ဆိုေမာင္လဲ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ ေမာင့္ရဲ႕ စိတ္ကို ထင္ရာ မစိုင္းေတာ႕ ဘူးေနာ္.<br /><br />(ႏုငယ္)အင္း..<br /><br />ထြန္းသစ္ ငယ္႕ လက္ကေလးကို အားမလိုအားမရ ၿပိဳင္ဆုပ္ကိုင္လုိက္ရင္း<br /><br />(ထြန္းသစ္) ငယ္ သိလား ..ငယ္ နဲ႕ ခြဲရမယ္႕ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ေတြကို မုန္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ခုခ်ိန္ထိ ငယ္နဲ႕ နီးစပ္ေအာင္ ကိုယ္႕ ဘာသာ ကိုယ္ မၾကိဳးစားႏိုင္ေသးတဲ႕ ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို လဲမုန္းတယ္။ ၿပီးေတာ႕ <br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္.. <br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟင္<br /><br />(ႏုငယ္) ငယ္ တို႕ ၿပန္ၾကရေအာင္. ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့ ေမာင္ရယ္ ေနာ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ေလ...<br /><br />(ႏုငယ္) ေတာ္ပါၿပီ ေမာင္ရယ္။ ဘာလို႕ စိတ္ဓာတ္က်စရာ စကားေတြေၿပာေနမလဲ။ ေမာင္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ငယ္ သိပါတယ္။ ဒါဆို ေက်နပ္ေတာ႕ ေနာ္.<br /><br />ထြန္းသစ္ မခ်င့္မရဲ ငယ္႕ လက္ကေလးကို ၿပန္လႊတ္ေပးလိုက္ရင္း စိတ္ထဲမွာ သက္ၿပင္းေမာၾကီးမ်ားသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ေနမိေတာ႕ သည္။ ၿပီးေတာ႕ စိတ္ထဲမွလဲ ေမာင့္ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရပ္တည္ေပးပါ ငယ္ရယ္လို႕ လဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ေၿပာေနမိသည္။ <br />တစ္ခါတစ္ခါ ငယ္႕ ကိုခ်စ္ရလြန္းလို႕ သူ႕ အသက္ရႈေတြေတာင္ ၾကပ္ခ်င္သည္။ မြန္းၾကပ္လြန္းေနသည္။ ငယ္႕ ကိုဆံုးရံႈးရမွာ ကို သူေသမေလာက္ေၾကာက္ပါသည္။ ဒါေပမယ္႕ ငယ္႕ ကိုခ်စ္ရတာ ၾကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပင္။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ထင့္ ထင့္ ငါ့ကို သူဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္အၿပစ္ေၾကာင့္ လမ္းခြဲစကားေတြ ဆိုလာေလမလဲ.. သူလဲ သတိထားၿပီးေနသည္။ <br />အဘယ္႕ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ငယ္ေၿပာသလို ဘာမွ မစဥ္းစားပဲ လြယ္လြယ္ကူကူလုပ္တတ္သေလာက္ ငယ္သည္ အရာရာကို ေစ႕ ေစ႕ စပ္စပ္ စဥ္းစား ၿပင္ဆင္ၿပီးမွသာ သူလုပ္ခ်င္တာကို တစ္ထစ္ခ်င္းအကြက္ခ်ၿပီး လုပ္တတ္သည္ကို ထြန္းသစ္ နားလည္ထားသည္ သိထားသည္။ သူႏွင့္ငယ္ခ်စ္သူၿဖစ္လာခ်င္းသည္ ငယ္၏ စိတ္ကေလး တစ္ဒဂၤလြတ္ထြက္ေသာ အခ်ိန္၌ ငယ္သည္ မလူးသာမလြန္႕ သာ ႏွလံုးသားပိုက္ကြန္ထဲ က်ခဲ႕ ရသည္ မဟုတ္ပါလား....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-4974900140885233931?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-66859891632862089792011-07-27T10:32:00.001-07:002011-07-27T10:34:44.742-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-f_4OVbt0m0o/TjBLokOrM2I/AAAAAAAAAjc/PWs4q0m6xrU/s1600/romantic%2Blove%2BWallpaper__yvt2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-f_4OVbt0m0o/TjBLokOrM2I/AAAAAAAAAjc/PWs4q0m6xrU/s400/romantic%2Blove%2BWallpaper__yvt2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634086294132568930" /></a><br /><br /><br />ေမာင္နဲ႕ ေတြ႕ ၿပီးေနာက္ ေနာက္ရက္ေတြမ်ား ေတြ႕ အုန္းမလားရယ္လို႕ ေမ်ွာ္လင့္မိေသာ္လည္း မေတြ႔ခဲ႔ပါ။တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ေမွ်ာ္လင့္ ေနမိေသာ္လည္း ေမွ်ာ္သူကေတာ႕ ေရာက္မလာခဲ႕ ။ စိတ္ထဲမွာအလိုလိုသိေနသလို ေမာင္ ေရာက္ကိုေရာက္လာရမည္ဟု လည္း စိတ္ထဲမွာထင္ေနမိသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ သာေရာက္လာသည္ ေမာင့္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေလးမွ်ေတာင္ သူမ မေတြ႕ ေသး..ဟူး..ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္ေနရမွာလဲ ေမာင္.. ေနာက္ထပ္ ေမာင္ နဲ႕ ထပ္ေတြ႕ ဖို႕ ကံၾကမၼာကဖန္တီးေပးတဲ႕ အခ်ိန္ထိ သူမေစာင့္ရအုန္းမည္။ အေတြးမ်ားႏွင့္ပင္ ေနရတာ မြန္းၾကပ္လာသည္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ မေနခ်င္ေတာ႕ ။ ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေနရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း သြားထိုင္ေနခ်င္မိသည္။ ေတြးေနၾကာသည္ သြားထိုင္လိုက္တာက စိတ္ေပါ့ပါးသြားမည္ထင္သည္။ သူမ စိတ္ကူးႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္းထြက္လာခဲ႕ သည္။ စိတ္ထဲမွာ အားမလို အားမရႏွင့္ ေနမထိထိုင္မသာၿဖစ္ေနသည္။ ဘာကို သူမ ေတာင့္တေန လိုခ်င္ေနမွန္းမသိ။ စိတ္ရွိလက္ရွိသာ ေမာင္ ေရ လို႕ အားရပါးရ ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။<br /><br />(ႏုငယ္) ဟင္း.. ေမာင္ ရယ္ ရွင္ဟာေလ ကြ်န္မကို ေလာကၾကီးမွာ ဒုကၡအေပးဆံုးလူတစ္ေယာက္ပဲသိလား။<br /><br />(ထြန္းသစ္) အဟင္း ဒုကၡေပးတာက ေမာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုငယ္ ကသာ ကိုယ္႕ ဒုကၡ ကုိယ္ရွာေနတာ။<br /><br />(ႏုငယ္) အဲ.. ဟင္ နင္..နင္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) နင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနပါနဲ႕ ။ ခုနကလိုပဲ ေခၚလိုက္တာ မေကာင္းဘူးလား။<br /><br />(ႏုငယ္) ငါ ရည္ရြယ္ၿပီး ေမာင္ လို႕ ေခၚတဲ႕ သူဟာ နင္ပါလို႕ ဘာၿဖစ္လို႕ တထစ္ခ် ထင္လိုက္ရတာလဲ ထြန္းသစ္။ နင္ၿဖစ္ခ်င္မွ လဲ ၿဖစ္မွာပါ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) နုငယ္ ဘာၿဖစ္လို႕ ဟန္ေဆာင္ေနအုန္းမွာလဲ။<br /><br />(ႏုငယ္) နင္..ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႕ အခ်စ္ကို ငါဘယ္လို ယံုရမလဲဆိုတာ အရင္ ရွင္းၿပတာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ႏုငယ္<br /><br />(ႏုငယ္) မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနပါနဲ႕ ထြန္းသစ္ရယ္။ နင့္မွာ တစ္ၿခားေကာင္မေလးေတြရွိေနတာ ငါသိေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ႕ နင္ ငါ့ေရွ႕ ကေန ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ေနႏုိင္တာပဲ။ နင့္ကိုယ္နင္ သိပ္ၿပီးအပိုင္တြက္လြန္းတယ္ဟ။ ငါ အဲေလာက္ထိ မိုက္မဲ တဲ႕ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟုတ္ပါတယ္ နင္ မမိုက္မဲ ဘူးဆိုတာ ငါသိၿပီးသား ဒါေၾကာင့္လဲ နင့္ အေမၾကီးပါးစပ္ကေန တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတဲ႕ ဆရာ၀န္ေလာင္းၾကီး ကုိသု ကိုလက္ခံလိုက္တယ္ေပါ့။ၿပီးေတာ႕ သမီးအလိမၼာတုံးၾကီးေပါ့။ <br /><br />(ႏုငယ္) ထြန္းသစ္ ..နင္ နင္.. ေတာ္ေတာ႕ ..ေတာ္လိုက္ေတာ႕ <br /><br />ထြန္းသစ္ အသက္မပါသလို ေၿခာက္ကပ္ကပ္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ရင္း<br /><br />(ထြန္းသစ္) အဟင္း..ဟင္း.. ႏုငယ္ နင္မွတ္ထား ..ေနာက္တစ္ခါမ်ား ငါ့ အသည္းႏွလံုးက ႏုႏုငယ္ ဆိုတဲ႕ မိန္းမ ကို လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္လို႕ ေၿပာလာခဲ႕ ရင္ ေဟာဒီအမွတ္မရွိတဲ႕ ငါ့ အသည္းႏွလံုးကိုပဲ ေဖာက္ထုတ္ပစ္လိုက္မယ္။ ဘယ္ေတာ႕ မွ နင့္ဆီကို ငါ ေၿခဦးလွည့္မလာေတာ႕ ဘူး....ငါကိုက တံုးလြန္းတာပဲ ေနမွာပါ...ကဲ သြားၿပီး..<br /><br />ႏုငယ္ ကေတာ႕ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာႏိုင္ခဲ႕ ပါ။ ရင္ထဲမွာစကားလံုးေတြကေတာ႕ အၿပည့္ပါ ဒါေပမယ္႕ ဘာလို႕ မ်ားကြ်န္မရဲ႕ ႏွလံုးသား ထဲက စကားေတြ ကြ်န္မမေၿပာလိုက္ႏိုင္ပါလိမ္႕ ။ အေဆာင္အၿပင္ဘက္မွ တစ္ေ၀ါေ၀ါ ဆိုင္ကယ္စက္သံေၾကာင့္ သူမလွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕ ဆိုင္ကယ္ကို အၿပင္းေမာင္းႏွင္ထြက္သြားေသာ ထြန္းသစ္ကိုသာ ရိပ္ကနဲ ေတြ႕ လိုက္ရသည္။ ခက္သည္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ ခ်င္သည့္အခ်ိန္မွ လာေတြ႕ ၿပီး .. ခ်စ္လိုက္ပါဆိုတာကေတာ႕ ..ခက္သည္ ခက္လြန္းေနသည္။ <br />ဒါဆို သူေၿပာသလို မေတြ႕ ရေတာ႕ ဘူးလား။ <br /><br />(ႏုငယ္) ဟင္း....ဟင္း.............<br /><br />သက္ၿပင္းခပ္ေလးေလးတစ္ခ်က္သာ ခ်လိုက္ရင္း အေမ႕ ကိုလဲ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ပါဟု သူမဂတိေပးထား၏။ ေကာင္းပါတယ္ေလ အဆံုးသတ္မေကာင္းမွန္းသိတဲ႕ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို မစလိုက္ရတာပဲ သူေရာ ကြ်န္မေရာ အတြက္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါလိမ္႕ မည္။ ဒါေပမယ္႕ မ်က္၀န္းမွာေတာ႕ မ်က္ရည္တို႕ ရႊဲရႊဲစိုလို႕ ။ ရက္စက္လိုက္တာ ကံတရားရယ္ အခ်စ္ကို စတင္ထိေတြ႕ မိစဥ္မွာပဲ အသည္းကြဲ မွတ္တမ္းထဲ ထည့္လိုက္ရမယ္လို႕ ။ ကြ်န္မခ်စ္ခဲ႕ ရတဲ႕ အခ်စ္ရဲ႕ အနားသတ္ ေနာက္ဆံုးက ဒီလိုပဲလား ..ေက်ာင္းမွာလဲ ဆက္မေနခ်င္။ ဘယ္ေနရာသြားရမလဲ မသိ။ အိမ္ၿပန္ၿပီး အိပ္လိုက္ပဲ ေကာင္းမယ္ထင္သည္။ ေအးေလ ၿပန္တာပဲေကာင္းပါတယ္ေလ..ေလာေလာဆယ္ေတာ႕ အားအင္ခ်ိနဲ႕ သြားသလိုပင္။ <br /><br />"ေဟ႕ ေကာင္ေတြ ေက်ာင္းေရွ႕ မွာ ခုေလးတင္ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ ကားနဲ႕ တိုက္မိတယ္ေၿပာတယ္။ ဆိုင္ကယ္သမားကေတာ႕ ပြဲခ်င္းၿပီးပဲတဲ႕ ။ၿပီးေတာ႕ ဆိုင္ကယ္သမားက အၿပင္လူတဲ႕ ကြ တို႕ ေက်ာင္းကမဟုတ္ဘူး"<br /><br />"ဟာ..လာလာၿမန္ၿမန္ သြားၾကည့္ရေအာင္"<br /><br />ေက်ာင္းသားတစ္စု ေၿပာလဲေၿပာ ေၿပးလဲေၿပးထြက္သြားၾကသည္။ ခဏေတာ႕ သူမမွင္သက္ေနမိသည္။ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ မြန္းၾကပ္လြန္းေနသည္ကို။ ဒါေပမယ္႕ သူမတစ္ခုခုကို သတိရသြားသည္။ ဆိုင္ကယ္သမား..ေမာင္ ..ေမာင္ ..လဲ ခု..ခုန ကေလးတင္ ဆိုင္ကယ္ကို အရမ္းေမာင္းထြက္သြားသည္။ ဆိုင္ကယ္သမားဆိုတာ ေမာင္...ေမာင္ ..မ်ားလား..<br />အို ..မဟုတ္ပါေစနဲ႕ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ ဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ ခႊင့္မလႊတ္ဘူး ေမာင္..<br />သူမ ေၿခလွမ္းတို႕ ၿမန္စၿပဳလာၿပီ..ထို႕ ေနာက္ သူမ ေၿပးထြက္လာခဲ႕ သည္။ ေၿပးလာသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ သူမေမာဟုိက္ေနသည္။ အသက္ရႈလို႕ လဲမ၀။ သို႕ ေပမယ္႕ သူမေၿခလွမ္းေတြ ရပ္မပစ္လိုက္ရဲပါ။ ေမာင္ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ လို႕ လည္း စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ၿပီးေတာ႕ သူမ ငိုေနသည္။ ေၿခလွမ္းေတြ ခပ္သြက္သြက္ေၿပးရင္း လူေတြ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနေသာ ေနရာသို႕ ေရာက္လာသည္။ သူမ ေမာဟုိက္ေနသည္ ဒါေပမယ္႕ မနားပဲ သူမလူအုပ္ထဲ ၀င္တိုးဖို႕ ၿပင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္..<br />သူမ၏ လက္တစ္ဖက္အား တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲလိုက္သလို တင္းကနဲ ၿဖစ္သြားသည္။ သူမ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕ .<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟိတ္ အရူးမေလး ..ငိုမေနနဲ႕ လာလာ ဒီဘက္ကို..<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္..ရွင္ ရွင္ တစ္ကယ္ပဲေနာ္..<br /><br />ထြန္းသစ္ ေခါင္းညိမ္႕ ၿပလိုက္ရင္း..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..ဟုတ္တယ္ ေမာင္ မေသႏိုင္ေသးဘူး။ ႏုငယ္ခ်စ္တဲ႕ ႏုငယ္ရဲ႕ ခ်စ္သူ လုပ္ရအုန္းမွာမို႕ လို႕ ။ <br /><br />ႏုငယ္ ရွက္စႏိုးတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း..<br /><br />(ႏုငယ္) ေမာင္ ေနာ္ လာစမေနဲ႕ ဒီမွာၿဖင့္ စိုးရိမ္လို႕ ေသေတာ႕ မယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေမာင္ ေတြ႕ ပါတယ္ကြာ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ႏုငယ္ရယ္ ေမာင္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ စိတ္ထဲ မွာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ နားလည္ၿပီးသားပါကြာ။ ေမာင္ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ မာနေတြ ၿပိဳင္ေနၾကလို႔ ပါ။ <br />တစ္ကယ္က ေမာင္ကံေကာင္းသြားတာ။ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ထြက္လာေပမယ္႕ တစ္ကယ္က ႏုငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလး ညိႈးၿပီးက်န္ ေနခဲ႕ တာ ေမာင့္ ရင္ထဲ တစ္ကယ္မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေမာင့္ေဒါသေတြပဲ ေလွ်ာ႕ လိုက္ပါ့မယ္ေလဆိုၿပီး ေက်ာင္းထဲ ၿပန္ေကြ႕ လာတာ..အဲအခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းထဲကထြက္လာတဲ႕ ေနာက္ထပ္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ တိုက္မိၾကတာ..ေမာင္ ဂတိေပးပါတယ္ကြာ။ အရင္တုန္းကလို ႏုငယ္ ခ်စ္တဲ႕ ထြန္းသစ္ ၿပန္ၿဖစ္လာေစရမယ္..ေနာ္..<br /><br />ႏုငယ္ကေရာ ဘာေၿပာႏိုင္မွာမို႕ လို႕ တုန္း ..မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခ်က္ခဲလို႕ .. ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္ရံုမွတစ္ပါး ႏုငယ္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိ။ ခုနက ေမာင္ေသၿပီလို႕ ထင္တဲ႕ ေနာင္တမ်ိဳး ခံစားခ်က္မ်ဳိး သူမေနာက္တစ္ၾကိမ္ မခံစားႏိုင္ေတာ႕ ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႕ အခ်စ္အတြက္ တစ္ခါေလာက္ေတာ႕ မိုက္လိုက္ပါရေစ အေမ..လို႕ သာ စိတ္ထဲမွ အေမ႕ ကိုေတာင္းပန္ ေနမိသည္။ <br /><br />ထိုၿမင္ကြင္းအစ အဆံုးကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ေတာ႕ ရွိသည္။ထိုသူကေတာ႕ ဘယ္သူၿဖစ္ဦးမည္နည္း ကိုသု ..ကိုသု ေပါ့...<br /><br />...........................................................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6685989163286208979?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-51503215786056024382011-07-18T10:55:00.001-07:002011-07-18T11:00:53.391-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-OjoBO3nRfgg/TiRymv9SVPI/AAAAAAAAAjU/9MnujFjCEeg/s1600/White%2BAngel%2BWings.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-OjoBO3nRfgg/TiRymv9SVPI/AAAAAAAAAjU/9MnujFjCEeg/s400/White%2BAngel%2BWings.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630751444154078450" /></a><br /><br /><br />ဤသို႕ ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ား တက္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာေလၿပီ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဘယ္မွလဲ မသြားရ ဘာမွလဲ မလုပ္ရ။ အိမ္တြင္းပုန္းလိုက္ တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေရာက္လိုက္ႏွင့္သာ ႏုငယ္ အခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစခဲ႔သည္။စိတ္ထဲမွာ ေတာ႕ အခ်ိန္တိုင္း ထြန္းသစ္ အေၾကာင္းမ်ားသာ။မည္သူ႕ ကိုရင္ဖြင့္ရမည္နည္း။ ဒါလဲမသိပါ။သူမခ်စ္ေသာ ထြန္းသစ္ သည္လည္း သူမအားတစ္ကယ္ ခ်စ္မခ်စ္သူမ မသိေတာ႕ ပါ။ သူမအထင္ေတာ႕ ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မို႕ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႕ သလား။ သူမကေရာ ငယ္ရြယ္သူ မို႕ ထြန္းသစ္ကို စိတ္လႈပ္ရွားၿပီးမ်ား...ခုလိုအခ်ိန္တိုင္းသတိရေနသည္လား။ မသိခဲ႕ ပါ... ခုခ်ိန္မွာ သူမသိသည္က တစ္ခုထဲ . တစ္ခုခုကို လြမ္းေနသည္။<br /><br />ထြန္းသစ္ ကလဲသူမရွိရာ ေရာက္မလာခဲ႕ ပါ။မစခင္က ဆံုးေနေသာ ဇာတ္လမ္းကဲ႔သို႔ အစလဲမသိ အဆံုးလဲမသိ။ ဘာလဲမသိ။ သူမရည္မွန္းခ်က္က ငယ္ငယ္ေလးထဲက တကၠသိုလ္မွာဆရာမ ၿပန္လုပ္ခ်င္သည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ မိမိလုပ္ခ်င္ေသာ ရည္မွန္းခ်က္ထဲတြင္ သာ စိတ္ကိုႏွစ္ထားလိုက္ဖို႕ သူမဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ခ်စ္ေသာ ထြန္းသစ္အေၾကာင္းသတိရမိလွ်င္ေတာ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကိုသာ သူမရင္ဖြင့္ပစ္လိုက္သည္။ ဒါပဲ ဒါပါပဲ...<br />တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ ဒီလိုပင္..စိတ္ထဲမွာ ေၿပာင္းလဲပစ္လို႕ ရမည္ စိတ္လႈပ္ရွားခ်င္းသာၿဖစ္သည္ဟု ခံယူထားေသာ အခ်စ္၏ ခ်ည္ေႏွာင္မႈသည္လည္း တစ္စတစ္စ ခိုင္ၿမဲလာခဲ႔သည္။ တစ္ေန႔မွ ေမ႔လို႔မရခဲ႔။ ေဘးနားမွာရွိေနေသာ ကိုသု ကိုေတာ႕ အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို အားကိုးခ်စ္ခင္မိတာေတာ႕ ေသခ်ာသည္။ ခ်စ္သူလိုေတာ႕ လက္ခံလို႔ မရ။ မၾကာခဏေတြ႔ ၿဖစ္ၾကသည္။ သို႔ ေသာ္အေၿခအေနတုိင္းသည္လဲ မေၿပာင္းလဲ ခိုင္မာအၿမစ္တြယ္လာသည္က ထြန္းသစ္ ကိုခ်စ္ေသာအခ်စ္မ်ားသာ။ ခုဆိုရင္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလး ၅ အုပ္ၿဖစ္ေနၿပီေမာင္။ ဟုတ္သည္ သူမ၏ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေမာင္ လို႔သာ သံုးႏႈံးခဲ႕ သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သူမကိုယ္တိုင္ သူမလဲ ကြ်န္မလို႕ သံုးႏံႈးတတ္ေနခဲ႕ ၿပီ။ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို ဒီလိုႏွင့္ပင္ ၿပီးဆံုးခဲ႕ သည္။ ဘာမွန္းမသိ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္မရဲ႕ အခ်စ္စစ္မွန္ခဲ႔ တယ္ဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မတို႕ တစ္ေန႕ေန႕ ခ်စ္သူ ေတြၿဖစ္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ ဒါက အခ်စ္နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ေရွာင္ေနသာသူအား ကြ်န္မလိုက္ရွာမေနေတာ႔ပါ။ ခ်စ္သူ ၿပန္လာေသာ အခ်ိန္ကိုသာ ကြ်န္မၾကိဳဆိုလိုက္ေတာ႕ မည္..<br />(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ႕ မလို႔လား ေစာလိုက္တာ..<br /><br />(ႏုငယ္) ဟုတ္တယ္ ေမ..ဒုတိယႏွစ္ေရာက္လာမွ က်ဴတိုရီရယ္ေတြပိုမ်ားတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ေမရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာေတြလဲ ရလာၿပီဆိုေတာ႕ ကင္တန္းထိုင္တဲ႕ ခ်ိန္ေလးေတာ႕ ေပးရမွာေပါ့လို႔ ဟုတ္ဖူးလား..<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ)ဟုတ္ပေတာ္.. ေမ႕ သမီးကေလ တစ္ေန႔ တစ္ၿခားပိုပိုလွလွလာတယ္။<br /><br />(ႏုငယ္) အဟင္း..အေမ ကိုယ္႔ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေနၿပန္ၿပီေနာ္။ ဒါဆို သမီးသြားၿပီေနာ္..ေမ..<br /><br />ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနရင္း တစ္ဖက္ၿခမ္းလမ္းဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ႕ ထြန္းသစ္ တက္ေနသည္ဆိုေသာ GTI ေက်ာင္းကား. အလိုလိုေနရင္းစိတ္က ေတြ႕ မလားလို႕ ေတာ႕ သူမ ရွာၾကည့္မိေသးသည္။ တစ္ခါမွေတာ႕ မေတြ႕ ခဲ႔ ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ခုခ်ိန္ထိ သူမရွာေနစဲ။<br /><br />(ႏုငယ္)ဟူး ေနကလဲ ပူလိုက္တာ။ ၈ နာရီခြဲေလာက္ရွိေသးတာကို။<br /><br />သူမေၿပာေၿပာဆိုဆို ထီးေလးထုတ္ၿပီးေနပူရာဘက္ကာထားမိသည္။ ေက်ာင္းကားကလဲ ဒီေန႔မွ မလာေသးၾကာေနသည္။<br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ေစာင့္ေနၾကေရာ႔မည္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ႕ ေနာက္က်ေနၿပီ။ေဟာ..ေၿပာရင္းဆိုရင္း ေက်ာင္းကားလာၿပီ...<br />သူမ ထီးေလးပိတ္ၿပီး ကားေပၚအေၿပးေလးတက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႕ ေနာက္ဆံုးထိုင္ခံုေနရာမွာ လူလြတ္ေနသၿဖင့္ သူမအေၿပးကေလး သြားၿပီးထိုင္လိုက္သည္။ အၾကာၾကီးစီးရမွာ ေနရာမရရင္ မတ္တပ္ရပ္ရတာ ေညာင္းသည္။ကိုယ္႕ အေတြးႏွင့္ ကိုယ္ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ ေဘးနားက ထိုင္သည့္သူကို ခုမွၾကည့္မိသည္။ေက်ာင္းသားပံုလဲ မေပါက္။ဆံပင္ကစုတ္ဖြားႏွင့္ ဒီၾကားထဲ အုပ္ထုပ္ကလဲ မ်က္ႏွာကို အုပ္ၿပီးေစာင္းထားသည္။ ဒီၾကားထဲ အ၀တ္အစားေတြကလဲ တြန္႔ေက်လို႕ ။ ၿပီးေတာ႕ သူမႏွာေခါင္းထဲ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ အနံ႔တစ္ခုလဲရေနသည္။ ခဏေလာက္ၾကာေတာ႕ မွ သူမထိုအနံ႔ကိုေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္သြားသည္။ အရက္နံ႔။ <br />ဒုကၡပါပဲ မူးေနတာလားမသိဘူး။ ေစာေစာစီးစီး။ ဒီၾကားထဲ ထိုသူ၏ ဆိုဖာေပၚမွီထားေသာ ေခါင္းက တစ္ဖက္ဖက္ သူမဖက္က်က်လာေသးသည္။ ေတာ္ေသးသူမအသားႏွင့္ ထိေတာ႕ မထိေသး။ စိတ္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီး အေႏွာင့္အယွက္ ၿဖစ္ေနၿပီ။သူမသတိထားၿပီး ၾကည့္ေနသည့္ၾကားမွ ..ထိုလူ႕ ေခါင္းၾကီးက ယိမ္းလာၿပန္၏။ ဒီေတာ႕ ဒီတစ္ခါေတာ႕ လက္ႏွင့္ ဟိုဘက္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတြန္းထုတ္လုိက္သည္။ ထိုသူ ႏိုးသြား၏။ ၿပီးေတာ႕ သူမအား ေဒါသတၾကီးႏွင့္ အုပ္ထုပ္ကိုခြ်တ္လိုက္ၿပီး<br /><br />ဒီမွာ ...ခင္ဗ်ား ....ဘယ္.... အဲ<br /><br />ေတြ႔ခ်င္ေသာအခ်ိန္မွာ မေတြ႔ရေသာ ကြ်န္မခ်စ္ရတဲ႕ ေမာင္ေလ။ ဘုရားေရ ဘယ္လိုမ်ားၿဖစ္ေနရတာတုန္း။ကြာသြားလိုက္တာ အရမ္းကို ကြာသြားသည္။ <br /><br />(ထြန္းသစ္) အဲ..နင္..နင္ <br /><br /><br />(ႏုငယ္) ဟုတ္တယ္ ငါ ႏုငယ္။ နင္ကေရာ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေက်ာင္းကားေပၚ ဘယ္လိုၿဖစ္ေနတာလဲ။ၾကည့္မေကာင္း ရႈမေကာင္းနဲ႕ ။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ႏိုင္လိုက္တာ။ ငါ ထင္ေတာင္မထင္ဘူး။နင္ဆိုးေနတယ္ ဆိုတာေတာ႕ ၾကားတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ၿဖစ္ေနမယ္လို႕ ေတာ႕ မထင္ဘူး။ ခုေတာ႕ လက္ေတြ႕<br /><br />(ထြန္းသစ္) အဟင္း.. ငါညက အိမ္မၿပန္ဘူးဟ။ ၿမိဳ႕ ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ တိုက္ခန္းလိုက္အိပ္တာ။ ၀ိုင္းလိုက္တာမ်ားသြားတယ္။ အိမ္ၿပန္ၿပီ အက်ီ္လဲမလို႔ ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီးပါလာတာ။ နင္အခုႏိုးလိုက္မွ ႏိုးတယ္ဆိုပါေတာ႕ ။ နင္ကေတာ႕ ပိုလွလာတယ္ဟ.<br /><br />(ႏုငယ္) အင္း..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဘာလဲ ငါပံုစံက စုတ္ၿပတ္ေနလို႕ နင္က စကားမေၿပာခ်င္တဲ႕ သေဘာလား..<br /><br />(ႏုငယ္) နင္က မေတြ႕ ခ်င္လို႕ ေရွာင္ေနတဲ႕ သူပါ။ နင္ေၿပာခ်င္လား မေၿပာခ်င္လား ငါမွမသိတာ.<br /><br />(ထြန္းသစ္)ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္သြားတဲ႕ သူက ဘယ္သူလဲ.. ၿပန္လာေတာ႕ ေရာ ေဘးနားမွာ ငယ္..ငယ္ နဲ႕ ပါလာတာေရာ ဘယ္သူလဲ.. ဘာသတင္း ဘာအဆက္အသြယ္မွ မလုပ္ပဲ ေနႏိုင္ခဲ႕ သူက ဘယ္သူလဲ.. ငါမဟုတ္တာေတာ႕ ေသခ်ာတယ္..<br /><br />(ႏုငယ္) နင္...နင္... အင္း..ထားလိုက္ေတာ႕ ထားလိုက္ေတာ႕ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေၿပာေနလဲ ဘာမွ ထူးၿခားမလာတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ငါတစ္ခုေတာ႕ ေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ တစ္ခြန္းပဲ ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ပုန္းႏိုင္တဲ႕ နင္က ပိုေတာ္ပါတယ္ဟာ..<br /><br /><br />ထို႕ ေနာက္ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တိတ္ဆိတ္သြားၾကၿပန္သည္။ခဏေနေတာ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟိုလူနဲ႕ ေရာ..<br /><br />(ႏုငယ္)နင္ေရာ..<br /><br />(ထြန္းသစ္)အဲ အိုေက အိုေက နင္ေမးခ်င္တာ အရင္ေမး<br /><br />(ႏုငယ္) နင္..နင္.. ေကာင္မေလးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ တြဲ..တြဲေန<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း.ဟုတ္တယ္ ဒီလိုပါပဲ..နင္ကေရာ ဟိုလူနဲ႕<br /><br />(ႏုငယ္)အင္း ငါစဥ္းစားေနတုန္းပဲ။ငါလဲ ဒီလိုပါပဲ.<br /><br />(ထြန္းသစ္)ေၾသာ္.. ငါ့အတြက္ အခြင့္အေရးရွိေသးတာေပါ့ <br /><br />ေမာင္..ရယ္ ရွင္ဟာေလ။ လမ္းၾကံဳလို႕ ေတြ႕ ေတာ႕ မွ အခြင့္အေရးရွိေသးလားတဲ႕ ။ <br /><br />(ႏုငယ္) အဟင္း.. နင္ဟာေလ ေလာဘေတာ႕ ၾကီးသား။ လမ္းၾကံဳတုန္းေလး နင္တြဲေနတဲ႕ မိန္းကေလးေတြလိုပဲ လြယ္လြယ္ရမယ္ ထင္လို႕ ေမးလိုက္တာလား..<br /><br />ထြန္းသစ္ မ်က္ႏွာတင္းကနဲ တစ္ခ်က္ၿဖစ္သြားသည္။ ထုိ႕ ေနာက္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေရွ႕ မွတ္တိုင္ပါတယ္ ဆရာေရ...ဆင္းမယ္<br /><br />ေမာင္ ကြ်န္မကို ႏႈတ္ဆက္မသြားပါ။ တစ္ခ်က္ေလးမွ်ေတာင္ ၿပန္လွည့္မၾကည့္သြားပါ။ ဘာလဲ ဘာလဲ ေမာင္..<br />ကြ်န္မနားက ၿပန္လည္ထြက္ခြာသြားၿပန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္္ ကြ်န္မနားကို ၿပန္ေရာက္လာဖို႕ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရ အုန္းမွာလဲ ..တစ္ကယ္ဆို ကြ်န္မသူ႕ ကို စကားေလးေလွ်ာ႕ ေၿပာသင့္တာ။ ခုေတာ႕ ေမာင္နဲ႕ ၿပန္ေတြ႔ဖို႕ ..မေသခ်ာေသာ အိမ္မက္တို႕ အား ကြ်န္မဆက္လို႕ မက္ေနရ ေပအုန္းမည္။ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မ ေမာင့္ကိုေၿပာစရာ စကားေတြ ရွိေနေသးသည္။ ေၿပာခ်င္မိေနေသးသည္။ ဒါေပမယ္႕ လက္ေတြ႕ တြင္ ကြ်န္မေၿပာလိုက္ေသာစကားမ်ားက ႏွလံုးသားႏွင့္ ဆန္႕ က်င္ဘက္မ်ားသာ..<br />ဟူး ...ေမွ်ာ္လင့္ရတာ ေမာတယ္ ေမာင္ရယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-5150321578605602438?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-19185373932538593992011-07-16T10:45:00.001-07:002011-07-16T11:02:00.951-07:00တက္လိုက္ရတဲ႕ ေလွကား<br />ေညာင္းလို႕ ေတာင္ <br />ငါမနားခဲ႕ ရဘူး...။ ။ <br /><br />ထမ္းလိုက္ရတဲ႕ တာ၀န္<br />ေလးလြန္းလို႕ <br />တစ္ခါတစ္ခါ <br />အတြင္းပါေၾကတယ္.။ ။<br /><br />လုပ္လိုက္ရတဲ႕ <br />ၿဖစ္သင့္တာ ခုဆို<br />ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာ <br />ဘာလဲေတာင္ <br />မသိႏိုင္ေတာ႕ ဘူး။ ။<br /><br />အၿမဲေတာ႕ ၿပံဳးေနတာပဲ<br />တစ္ခ်ဳိ႕ ကေၿပာတယ္<br />ပံုေသေနၿပီးတဲ႕ ။ ။<br /><br />ဒီတစ္ခါ ငါ့အတြက္<br />တြက္လြန္းလို႕ <br />ဘာမွကို မက်န္ဘူး။ ။<br /><br />သည္းခံခ်င္း<br />အဲဒါ ငါ့ဆီမွာ <br />အခ်မ္းသာဆံုး ပစၥည္း။<br /><br />ငါ့ရဲ႕ အနာဂတ္<br />ေနာက္ပါေတြကို <br />ေ၀မွ်ေနတာနဲ႕ <br />အဆင္းရဲဆံုး ၿဖစ္ေနတာ<br />ၾကာေပါ့။<br /><br /><br />ဒါဆို..<br />ခုေရာ.. ခုလား<br />ေလာကၾကီးက <br />ရသေလာက္ ငါယူတယ္<br />ေပးသေလာက္ ေက်နပ္လိုက္တယ္<br />ေပ်ာ္လား အင္း..<br />ၿပံဳးေတာ႕ ...<br />ၿပံဳးေနတာပဲ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-1918537393253859399?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-86280909251263282352011-07-16T10:04:00.002-07:002011-07-16T10:08:07.933-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-k7aO0Rr8k9Q/TiHEj85ubQI/AAAAAAAAAjM/TTFqw14lPDE/s1600/heartbroken_bridge_Wallpaper_407yu.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-k7aO0Rr8k9Q/TiHEj85ubQI/AAAAAAAAAjM/TTFqw14lPDE/s400/heartbroken_bridge_Wallpaper_407yu.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629997131112541442" /></a><br /><br /><br />ေက်ာခိုင္းေနေသာ ႏုငယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ သူ႕ ကိုေတာ႕ မၿမင္ပါေလ။ ေခၚလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ။ သူထင္သလိုမ်ား ၿဖစ္ေနခဲ႕ ရင္.. ေ၀ခြဲမရေသာ စိတ္တို႕ ႏွင့္ ေနရာမွာပင္ သူရပ္ေနမိသည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တမိခဲ႕ ေသာ မ်က္၀န္း တစ္စံု..ႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြား၏။ <br /><br />ဟင္ .. အထြန္း ပါလား. ႏုငယ္ ေပ်ာ္သြားသည္။ၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထြန္းသစ္ တို႕ အိမ္ကိုလဲ သူမေရာက္ၿပီးၿပီ။ မေတြ႕ ။ ေက်ာင္းသုိ႕ လာခဲ႕ သည္ မေတြ႕ ။ ခုမေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ လိုက္ရသၿဖင့္ အေပ်ာ္လြန္စြာ ထြန္းသစ္ထံသို႕ ေၿခလွမ္းတုိ႔ စလိုက္သည္။ သို႕ ေသာ္... တစ္ခါတစ္ရံ၌ ကံၾကမၼာမ်က္ႏွာသာမေပးေသာအခါ ....<br />သူမ၏ ေၿခလွမ္းသည္ အုတ္ခဲက်ဳိးတစ္ခုအား တက္နင္းမိၿပီး ေၿခေထာက္ေခါက္လွ်က္ သူမလဲၿပိဳက်မလိုၿဖစ္သြား၏။ <br /><br />(ႏုငယ္) အား...အမယ္ေလး.. <br /><br />(ကိုသု) ငယ္ ေခ်ာလဲ မယ္..အဲ အဲ..<br /><br />(ႏုငယ္) အ. အား.. ေၿခေထာက္ ေထာက္လို႔ မရေတာ႔ ဘူး. နာလိုက္တာ<br /><br />(ကိုသု) ရတယ္ ငယ္ ကြ်န္ေတာ္႔ ကိုပဲ ခဏမွီထားလိုက္ေတာ႔ အိမ္အရင္ၿပန္ရေအာင္ေနာ္.<br /><br />ဒီေတာ႔ ေဘးမွာရွိေနေသာ ကိုသု ကပဲ အလိုက္သင့္ ထိန္းေပးလိုက္ရသည္။ ဒါေပမယ္႔ ႏုငယ္ သည္ေၿခေထာက္ေခါက္သြားသၿဖင့္ သူမေၿခေထာက္သည္ ေတာ္ေတာ္နာေနၿပီ။ မတ္တပ္..မရပ္ႏိုင္ေတာ႔။ ထိန္းေပးထားေသာ ကိုသု ကိုပင္ အလိုက္သင့္မွီထားလိုက္ရသည္။ ေၿခေထာက္နာေနသည့္ ၾကားမွပင္ ထြန္းသစ္ ကိုသူမ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားေသာ ထြန္းသစ္၏ ေနာက္ေက်ာကိုသာ သူမၿမင္လိုက္ရ၏။ သူမ သက္ၿပင္းခပ္မွ်င္းမ်ွင္းေလး က်ိတ္ၿပီးခ်ရံုမွတစ္ပါး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ႔ ..<br /><br />ထိုေန႔ ေဆးခန္းသြားၿပလိုက္ရသည္။ ဆရာ၀န္မွ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲ နားေနမွရမည္ဆိုသၿဖင့္ သူမအၿပင္မထြက္ႏိုင္ခဲ႔။<br />သူမေမွ်ာ္ေနမိေသာ္လည္း ထြန္းသစ္ေရာက္မလာခဲ႔. ေနေကာင္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္လွ်င္ေတာ႔ ထြန္းသစ္ အိမ္ကိုသူမ သြားေတြ႔ လိုက္မည္။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး. ေၿခေထာက္သက္သာရဲ႕ လား။<br /><br />(ႏုငယ္) ဟုတ္ ေမ.. သက္သာတယ္. ထြန္းသစ္ တစ္ေယာက္ေရာ အၿပင္မွာ ေတြ႕ မိေသးလားဟင္ အေမ။ သမီး ၿပန္ေရာက္ ေနတာေတာင္ သမီးဆီလာလည္ေဖာ္မရဘူး.<br /><br />ေဒၚခ်ဳိ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း <br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ)ဘာၿဖစ္လဲ သမီးရယ္ သူလာမလည္ေပမယ္႔။ ကုိသု ေတာ႔လာေနတာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />(ႏုငယ္) ဟင္ ..ေမကလည္း. ကုိသု နဲ႔က <br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) ေအးပါ အေမသိပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ရိုးရိုးခင္တာပဲေပါ့္။ ဒါေပမယ္႔ သမီးသိထားဖို႔ က ေမေမတို႔ လူၾကီးခ်င္းေတာ႔ စကားေၿပာထားတယ္။ ကုိသု ကလဲ သမီးကိုစိတ္၀င္စားေနတာပါပဲ။ သမီးက ငယ္ေသးေပမယ္႔ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးၿပီ ဆိုမွေတာ႔ ေနာက္ဆို မလုပ္သင့္တာေတြ မွားၿပီးလုပ္မိမွာစိုးလို႔ ခုထဲက သမီးသိထားသင့္တာေတြ ေၿပာၿပထားတာ။ သမီးကို မအူပင္ခဏပို႔ထားတယ္ဆိုတာလဲ ကုိသု တို႔ မိဘေတြကိုလဲ သိေအာင္ ကိုသုလဲ ခဏေက်ာင္းပိတ္ ရက္ မအူပင္အိမ္ၿပန္တုန္း သမီးတို႔ လူငယ္ခ်င္းလဲ ရင္းႏွီးေအာင္..<br /><br />(ႏုငယ္) ေတာ္ပါေတာ႔ အေမ..သမီး လူငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ္႕ သမီး မမိုက္ပါဘူး။ အဲဒါေတာ႕ အေမ စိတ္ခ်။ ဒါေပမယ္႕ လူငယ္ဆိုတာ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းရင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ လြန္လြန္းရင္ လြတ္သြားတတ္တယ္အေမ။ သမီးကို ကိုယ္ပိုင္လြတ္ လပ္ခြင့္ေလးေတာ႔ ေပးပါ။ <br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ)အင္းေလ သမီးကို အေမက မမိုက္မဲေလာက္ဘူးလို႕ ယံုၾကည္သလို သမီးကလဲ အေမ႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြကိုေတာ႔ အလြဲသံုးစား မလုပ္မိေစနဲ႕ ေနာ္။<br /><br />(ႏုငယ္) အင္းပါ အေမ ..အေမလဲ သိသားနဲ႕ ငယ္ငယ္ေလးထဲက အေမတို႔က သမီးကုိ ဒါမလုပ္ရဘူးလို႔ ဆံုးမစရာမလိုေအာင္ သမီးအလိမၼာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ သမီးကိုယ္ဘာသာကိုယ္ထိန္းၿပီးေနခဲ႔ တာပါအေမ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ သမီးကိုခ်ဳပ္ၿခယ္ၿပီး ေဘာင္ခတ္တာကို သမီးမုန္းတယ္ အေမ။ သမီးကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ပဲ ေဘာင္ခတ္ၿပီးေနပါရေစ။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) ေကာင္းၿပီးေလ သမီးစကားတည္ပါေစ။ဒါေပမယ္႔...<br /><br />(ႏုငယ္) စိတ္ခ်ပါအေမ သမီးက အေမ႔ရဲ႕ သမီးပါ။<br /><br />ႏုငယ္ ရဲ႕ စ္ိတ္ထဲမွာေတာ႕ အင္းေလ အခ်ိန္ေတြ မလြန္ခင္မွာ သိထားေတာ႕ လဲ ..ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ထြန္းသစ္ နဲ႔ ေတာ႔ ေတြ႕ ကိုေတြ႕ ရေပမည္။ဒါေပမယ္႕ သူမ တစ္ကယ္သြားေတြ႕ သည့္အခ်ိန္တြင္ ထြန္းသစ္ အိမ္မွာ ရွိမေနခဲ႕ ပါ။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) သားက သူ႔ အေဖရဲ႕ ၿမိဳ႕ ထဲကဆိုင္ကို ေန႕ တိုင္းလိုက္လိုက္သြားတယ္သမီးရဲ႕ ။ အလုပ္ေတာ႕ လုပ္ပါရဲ႕ သမီးရယ္ ဒါေပမယ္႕ ဆိုင္က လူေပါင္းစံုဆိုေတာ႕ ေလ သမီးသူငယ္ခ်င္းကေတာ႕ အတတ္ေကာင္းေတြတတ္ေနေလရဲ႕ ၿပီးေတာ႕ ဘာၿဖစ္ တယ္မသိပါဘူး မ်က္ႏွာကလဲ အၿမဲသုန္မႈန္ေနတာပဲ<br /><br />(ႏုငယ္) ဘာေတြတတ္လာလို႕ လဲ အန္တီရဲ႕<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဟိုတစ္ေန႕ ကေလ သူ႕ အေဖကဆိုင္အတြက္လိုတဲ႕ ပစၥည္းေတြလိုအပ္လို႕ သြား၀ယ္တာေလ သားကိုဆိုင္မွာထားခဲ႕ တာ အဲဒါညက်ေတာ႕ ဆိုင္က အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ဘီယာသြားေသာက္သတဲ႕ ။ သူေၿပာတာေတာ႕ ဆိုင္က အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးေအာင္ ပိုၿပီးေတာ႕ လဲ ေၿပာလို႕ ဆိုလို႕ ေကာင္းေအာင္တဲ႕<br /><br />(ႏုငယ္)ဟင္း.. <br /><br />ကနဲ သက္ၿပင္းခ်ရံုမွ လြဲၿပီးဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ႕ ပါေလ။ထြန္းသစ္၏ အေဖက ၿမိဳ႕ ထဲတြင္ electronic shop တစ္ခုဖြင့္ထား၏။<br />ဆိုင္ကေတာ႕ ၾကီးသည္။ေယာက္က်ားေလး အလုပ္သမားေတြၾကီး ဆိုင္တြင္ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိသည္။ဒါက တစ္ခါတစ္ရံ ထြန္းသစ္ စိတ္လိုလက္ရ ေၿပာၿပေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသာ။ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွမသိ။ၿပီးေတာ႕ ေလာေလာဆယ္အေၿခအေနတြင္ သူမလမ္းထြက္စရာ အေၾကာင္းၿပခ်က္မရွိ။ အေမကလဲ ခြင့္ၿပဳမယ္မထင္။ ဒီေတာ႕ မိန္းကေလးမို႕ ေမွ်ာ္ၿပီး ေမာရံုသာ..<br />ထြန္းသစ္ကလဲ ေပၚမလာ။ ဒီေတာ႕ ႏုငယ္၏ ရင္ဖြင့္ရာသည္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးမွ တစ္ပါး အၿခားမရွိၿပီ။<br />တစ္လ..ႏွစ္လ..သံုးလ..ေလးလ သူမမေနႏိုင္ ထြန္းသစ္တို႕ အိမ္ဘက္ သြားဖို႕ ၿပင္လိုက္သည္။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) သမီး ခုတစ္ေလာ ထြန္းသစ္ သတင္းေတြၾကားေနရတာမေကာင္းဘူးေနာ္။ သမီးလဲ ဆင္ဆင္ၿခင္ၿခင္ေန။ ညဘက္ဆို မူးၿပီးၿပန္လာတယ္တဲ႕ ။ ဟိုဖက္ရပ္ကြက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ လဲ တြဲေနတယ္တဲ႕ ေနာ္။ ဒီလို "ဇ" ကေလးရွိ ေနလို႕ ကိုး အေမက ..<br /><br />(ႏုငယ္) သမီးက ကိုယ္႕ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းတာကိုပဲ လိုခ်င္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပါ အေမ။ <br /><br />ေၿပာၿပီး ႏုငယ္ အိမ္ကေနထြက္လာခဲ႕ သည္။ ထြန္းသစ္ ေရ နင္ဘာလို႕ ကိုယ္႕ ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးေနရတာလဲဟာ။<br /><br /><br />(ႏုငယ္) အန္တီၾကဴေရ..<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ေၾသာ္ သမီးႏုငယ္ပါလား။ လာေလ သမီး။ <br /><br />(ႏုငယ္) အန္တီ ပိန္သြားတယ္ေနာ္။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) သမီး သူငယ္ခ်င္းကေၿပာရတာ ခက္တယ္ကြယ္။ အန္တီက စကထဲက ဆိုးေနတာဆိုရင္ေတာ႕ ဒီေလာက္ထိ စိတ္မညစ္ ပါဘူးကြယ္။ ခုေတာ႕ ၁၀ တန္းလဲ ေအာင္ ဂုဏ္ထူးလဲ ပါေသး... အညြန္႕ တစ္လူလူနဲ႕ ကိုယ္႕ သားေလ ခုဒီလို ပံုစံၿဖစ္ေနေတာ႕ <br /><br />(ႏုငယ္) သူ႕ ကို ဆိုင္ေခၚမသြားနဲ႕ ေပါ့<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) မရဘူးသမီးရဲ႕ ဆိုင္ပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္မွာမွ မေနတာ။ဒီေတာ႕ ဆိုင္မွာ သူ႕ အေဖမ်က္စိေရွ႕ ဆိုၿပီး စိတ္ေလွ်ာ႕ ၿပီးေတာ႕ ေခၚသြားရေတာ႕ တာပဲ။<br /><br />(ႏုငယ္)မနက္ကို ဘယ္အခ်ိန္ ဆိုင္ကိုသြားလဲ အန္တီ<br /><br />(ေဒၚၾကဴ)မနက္ ၉ နာရီေလာက္ဆို အိမ္က ထြက္တယ္ သမီး။<br /><br />(ႏုငယ္) အဲဒါဆို သမီးမနက္ အေစာၾကီးသူနဲ႕ လာေတြ႕ မယ္ အန္တီ သူ႕ ကိုေၿပာထားေပးေနာ္..<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ေအး ကူညီပါအုန္းသမီးရယ္..<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္..၇ နာရီ <br /><br />(ႏုငယ္) အန္တီေရ ထြန္းသစ္ႏိုးၿပီးလား..<br /><br />(ေဒၚၾကဴ)ေအး လာ သမီး။ အိမ္ေပၚတက္။ <br /><br />(ႏုငယ္) မ..မရိွဘူးလား..ဟင္ အန္တီ<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဟင္း ..ဟုတ္တယ္ သမီးရယ္ ညက အန္တီမွာထားပါတယ္ သမီးလာမယ္လို႕ ။ အဲဒါ မနက္အန္တီ အိပ္ယာႏိုးေတာ႕ သား အိမ္မွာမရွိေတာ႕ ဘူးကြဲ႕ ။ သူ႕ အေဖေၿပာတာေတာ႕ မနက္ အေစာၾကီးထဲက ထထြက္သြားတယ္တဲ႕ ။<br /><br />ႏုငယ္ ရွက္သြား၏။ ရွက္ရြံ႕ ေသာစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတို႕ နီၿမန္းေန၏။ ဟုတ္တယ္ေလ မိန္းကေလးၿဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ထိ သူမဘက္<br />က ေလွ်ာ႕ ေပးခဲ႕ တာေတာင္မွ ..ဆိုေတာ႕ ..၀ဲကေနေ၀႕ လာေသာ မ်က္ရည္တို႕ ႏွင့္ အတူ ငိုသံ ခပ္အက္အက္ၿဖင့္<br /><br />(ႏုငယ္) ဒါဆို သမီးၿပန္ေတာ႕ မယ္ေနာ္။ ေနာက္လဲ သူမေတြ႕ ခ်င္တဲ႕ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ေတာ႕ မွ မေတြ႕ ေစရဘူးလို႕ ေၿပာေပးပါေနာ္။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) သမီးရယ္ သမီးသူငယ္ခ်င္းကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ ကြယ္။ေနာ္..<br /><br />ႏုငယ္ ဘာမွၿပန္မေၿပာႏိုင္ေတာ႕ ပါ ေခါင္းေလးကိုသာ တစ္ခ်က္ညိမ္႕ ၿပရင္း ထြန္းသစ္တို႕ ၿခံ၀သုိ႕ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာ ခဲ႕ သည္။ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ားထိန္း၍ ရေတာ႕ မည္မဟုတ္။ မာန ရွက္စိတ္တို႕ ၿဖင့္ ေရာေထြးလွ်က္ သူမပါးၿပင္တြင္ မ်က္ရည္ တို႕ စိုရႊဲေန၏။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ သတိမထားႏိုင္။ သူမ အိမ္အၿမန္ၿပန္ေရာက္ၿပီး အခန္းတံခါးပိတ္လွ်က္ အားရပါးရ ငိုရႈိက္ လိုက္ၿခင္ၿပီ။ ဒီေန႕ နင္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ငါ၀ေအာင္ငုိလိုက္မယ္ ထြန္းသစ္ရယ္။ ေနာက္ေန႔ ေတြမွာ နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္း အရွင္သခင္ ၿဖစ္ခ်င္မွလဲၿဖစ္ေတာ႕ မယ္။ ငါ့ရဲ႕ အိမ္မက္ထဲက မင္းသားေလးဟာလဲ နင္ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေတာ႕ မယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေလ ငါ့ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္ဆိုတဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကိုေတာ႕ ငါ...ငါ ခ်က္ခ်င္းေၿပာင္းလဲလိုက္လို႕ ရပါ့မလား... <br />.....................................<br /><br />ထြန္းသစ္ ၿမင္ပါသည္။ ႏုငယ္ သူတို႕ အိမ္ထဲ၀င္သြားတာကိုလဲ ၿမင္သည္။ ႏုငယ္ ၿပန္ထြက္လာတာကိုလဲ ၿမင္သည္။ ငိုေနတာကို လဲ ၿမင္သည္။ ဘာလို႕ ငိုရတာလဲ ႏုငယ္.. နင္ေက်နပ္လို႕ နင္ေပ်ာ္ရႊင္လို႕ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာလို႕ ငါ့ အတြက္ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနရတာလဲ။ ငါေမးလိုက္ခ်င္တယ္ ႏုငယ္ နင့္မွာ ငါ့အတြက္က်စရာ မ်က္ရည္ေတြမ်ား ရွိေသးလို႕ လား...လို႔.<br /><br /><br /><br />........................................<br />ေနာက္ထပ္ အပိုင္း(၅) ကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ၿမန္ၿမန္ေလးေရးၿပီးတင္ေပးပါ့မယ္လို႕ ။<br />ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-8628090925126328235?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-4877406847085697782011-07-11T07:37:00.002-07:002011-07-11T07:41:29.402-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-l0Sa5EHaKE0/ThsKCNnFwtI/AAAAAAAAAjE/m4LaqmES-9s/s1600/www.photos.greatmyanmar.com_photos_of_yangon_university_thit_poke_pin_tree.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-l0Sa5EHaKE0/ThsKCNnFwtI/AAAAAAAAAjE/m4LaqmES-9s/s400/www.photos.greatmyanmar.com_photos_of_yangon_university_thit_poke_pin_tree.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628103192459199186" /></a><br /><br /><br />ပူၿပင္းလွေသာ ေနေရာင္ၿခည္ေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရေသာ မ်က္လံုးတို႕ပင္ ၾကိမ္းစပ္စပ္ၿဖစ္လာ၏။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀ွ႕ကနဲ႕တိုက္လိုက္ ေသာေလေၿပေၾကာင့္ေတာ႕ ေအးသလိုလို ဒါေပမယ္႕ လြင္ၿပင္ပူပူက ၿဖတ္လာရသည္မို႕ ပူတာပါပဲေလ။လြင္တီး ေခါင္ၿပင္ထဲထီးထီးၾကီး ရွိေနေသာ အသစ္စက္စက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ေနာက္သို႕ၿပန္လွည့္၍ ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္မွာလဲ စိတ္ကူးထဲက တကၠသိုလ္ ဘယ္မွာလဲ ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဘယ္မွာလဲ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ။<br />ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းလိုက္တဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀။ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယိုေတြထဲမွာေတာ႕ အဲလိုမဟုတ္။ ထစ္ကနဲရွိ ေဗဂ်ိဆို ကိုယ္႕ ကံၾကမၼာကမ်ားဆိုးေနသလား။ သစ္ပုပ္ပင္ မေတြ႕ ကံ႔ေကာ္လဲ မေတြ႕ king လဲမေတြ႕ Queen လဲမရွိ ။ အို..အသင္ေလာကဟူ၍သာ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္လိုက္ခ်င္၏။<br />ယခင္ ယခင္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလးမ်ားလွၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား ခန္႕ၾကသည္ သန္႕ၾကသည္။ေပ်ာ္ၾကသည္ လြတ္လပ္ၾကသည္။ သံေယာဇဥ္ေတြ ဖလွယ္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုလဲ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ အခ်စ္ဆိုလဲ အခ်စ္ရဲ႕ ရသ။ ၿပည့္ၿပည့္၀၀ ခံစားႏိုင္ၾကသည္။ကဗ်ာဆန္ႏိုင္ၾကသည္။ ဒႆန ေတြ ရွာေဖြခဲ႕ၾကသည္။ အေတြ႕႔အၾကံဳေတြ ဖလွယ္ႏိုင္ခဲ႕ၾကသည္။ မည္မွ်ေလာက္ မ်ား အားက်စရာေကာင္းသနည္း။ အေတြးေလးနဲ႕တင္ ၾကည္ႏူးလွပါဘိ..<br /><br />ယခုေခာတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလးမ်ား မိန္းကေလးမို႕ လွခ်င္ပါေသာေၾကာင့္ ၿပင္မိဆင္မိၿခယ္မိသည္။ ၾကာေသာ္မ်က္ႏွာသည္ တစ္ၿဖည္း ၿဖည္းႏွင့္ ထူထူပိန္းပန္း အမ္းတမ္းတမ္းၿဖစ္လာသည္။ ဖံုမ်ားတက္လာေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ပါးနီသည္ မနီႏိုင္ပဲ မည္းလာသည္။ ၿခယ္သထားေသာ မ်က္ခံုးေမႊးတုိ႕သည္လည္း တရုတ္သိုင္းကား မ်ားမွ မိစာၦသိုင္းသမား မ်ားကဲ႕ သို႕ မည္းမည္းနက္နက္ ထူထူပိန္းပိန္းၿဖစ္လာ၏။ ၿခံဳငံုၿပီးေၿပာရေသာ္ မၿပင္ေသာ္မွ ပို၍လွ၏။ ဤ ကား တကၠသို္လ္သစ္ၾကီးထဲမွ ေက်ာင္းသူေလးမ်ား လွပံုပ ပံုၿဖစ္သည္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ အက်ဳိးထူးတစ္ခုလဲ ရွိေသးသည္။ ေက်ာင္းမသြားခ်င္လွ်င္ အရွင္းမသြားက ပိုေကာင္း၏။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီးမွ လစ္ေသာ္ အက်ဳိးကား ဘတ္(စ္)စီးရသည္မွာ တစ္ေမ႕တစ္ေမာ တစ္ေခါေခါႏွင့္ ေက်ာ္သည့္မွတ္တိုင္ ၿပန္ၿပန္ေလ်ွာက္ေနရေသာေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေသာ္ လက္မွတ္မရ။ ဒါၿဖင့္ တစ္ခုခုစား အိမ္ၿပန္ၾကစို႔ ဆုိေတာ႕ အာလံုး၏ အေၿဖသည္ ေနပူက်ဲတဲ နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကားစီးခဲ႕ရသၿဖင့္ ပင္ပန္းေခ်ၿပီ။ အိမ္ၿပန္ၿပီး အိပ္သည္က ပို၍ဇိမ္က်သည္ဟု အဆိုတင္သြင္းၾကၿပန္၏။ <br /><br />ဒါတင္မကေသး ေက်ာင္း canteen ၏ ေက်ာ္ၾကားမႈမ်ားမွာလဲ ေၿပာဖြယ္ရာမရွိ။ ေပါေပါေလာေလာ ခပ္ၿမန္ၿမန္ရေသာစားစရာမွာ READY MAKE ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ႏွင့္ SUPER COFFEE ၿဖစ္သည္။ တစ္ၿခားစားစရာမ်ားကေတာ႕ ပိုက္ဆံလဲမ်ားမွ အခ်ိန္လဲေပးမွ အရသာလဲ ခ်ာလ်ွင္ ခ်ာတူလန္သည္။ ေကာင္းလွ်င္လဲ လႊတ္ေကာင္းသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ေရွ႕ကဆိုခဲ႕ၿပီး ၿဖစ္သည့္ အတိုင္း ေၿပာဖြယ္ရာ ဘာမွ် မရွိေသာ ေၾကာင့္ ေၿပာဖြယ္ရာ မရွိ canteen ၿဖစ္၏။<br /><br />သို႔ေပမယ္႕ အခ်ဳိ႕ေယာက္က်ားေလးမ်ားကေတာ႕ ေအးေအးလူလူရွိလွသည္။ လြတ္ေနေသာ အေဆာင္မ်ားထဲတြင္ ၀ိုင္းၾကသည္။ အတတ္ပညာဟူသည္ စံုေအာင္တတ္ထားမွ ေကာင္းသည္မဟုတ္လား။ ကဲထားပါ ။ ဒါၿဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားထား ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး ေပ်ာ္ၾကမယ္ဆိုေတာ႕ ဒီေန႕က ဟိုသူငယ္ခ်င္းလာသည္ ေနာက္ေန႕က ကိုယ္ကပ်င္းလို႕ ေက်ာင္းမတက္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေသာ္ စာေမးပြဲ ေၿဖကာနီးမွသာ လူစံုမ်က္ႏွာစံု ၿမင္ရ၏။ <br /><br />ဒါေပသိ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ လူငယ္တို႕၏ တန္ဖိုးရွိေသာ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ႕ ၀ါးၿမိဳစားေသာက္ေနၾက၏။ လူငယ္တို႕၏ တက္ၾကြေနေသာ ဖ်တ္လတ္ေနေသာ လန္းဆန္းေနေသာ စိတ္မ်ားအား မေရမရာ မၿပတ္မသား ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ခံစားခ်က္ေတြၿဖင့္ ေရာ ေထြးပစ္လိုက္ၾက၏။ ငယ္ရြယ္ေသာ အခ်ိန္ေတြကို ရင္းႏွီးၿမႈပ္ႏွံ ပိုက္ဆံေတြ အကုန္ခံကာၿဖင့္ ေနာက္ဆံုးရလာေသာ ရလဒ္သည္ ဘြဲ႕ဟူေသာ စာရြက္တစ္ရြက္သာ ၿဖစ္သည္။ ထုိဘြဲ႕ထဲတြင္ ေရရာတာမရွိ အတတ္ပညာမရွိ။ ၀ါသနာမရွိ။ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မရွိ ဒါေပမယ္႔ အရယူဖို႕ေတာ႕ လိုေနၿပန္ေသးသည္။ ဘ၀အတြက္ သက္ေမြးပညာကို သင္လိုခ်င္ပါက ေနာက္ထပ္ ပိုက္ဆံရင္းႏွီးကာၿဖင့္ အၿခားသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားအား လိုက္တက္ေနဖို႕လိုေနၿပန္၏။ <br /><br />ေက်ာင္းၿပီးလဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ မိဘက ခ်မ္းသာေနရင္ေတာ႕ေကာင္းသား။ ခုေတာ႕ သူလိုကိုယ္လို။ ေယာက္က်ားယူလိုက္ ၿပီးတာပဲဆိုေတာ႕ အိုး..သူတို႕လဲ သူလိုကိုယ္လို။ ေလာကၾကီး သူလိုကိုယ္လိုေတြမ်ားသည္။ ခ်စ္သူ ...ခ်စ္သူတစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ား ေက်ာင္းတက္ေနရင္းရလိုက္သလား ....သူငယ္ခ်င္းဆိုတာေတာင္ ရာခိုင္ႏႈန္းသိပ္မမ်ားလွတာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္႕နားလည္ မႈေတြႏွင့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ႕ၿဖင့္ မေတြးပါေလ။ မေတြးပါ။ <br /><br />ဤသို႕ၿဖင့္ ေဆးသားတို႕ သစ္လြင္ေတာက္ပေနေသာ ေက်ာင္းေတာ္သစ္ၾကီးထဲတြင္ အခ်ုဳိ႕ေက်ာင္းသားတို႕သည္ တတ္ႏိုင္ၾက၏။ အခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားတို႕သည္ ခ်ိဳ႕တဲ႕ၾက၏။ အခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားတို႕ သည္ တစ္ဖက္က ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအားအခ်ိန္ေပးေနရသလို တစ္ဖက္က လည္းေငြ ဆိုေသာ္ အရာအား ရွာေဖြေနၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအား လက္ၿပႏႈတ္ ဆက္သြားၾက၏။ အခ်ဳိ႕သည္လည္း ဘ၀တကၠသိုလ္အားကူးေၿပာင္းလိုက္ၾက၏။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ..ဘြဲ႕ဆိုေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ေတာ႕ <br />ကြ်ႏု္ပ္တို႕လက္ထဲတြင္ ကိုင္ဆြဲထားစရာလိုသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သစ္ၾကီးမွ ေပးသေလာက္ေသာ ပညာေလးအား အရယူႏိုင္ ရန္လဲ လိုအပ္ေနေသးသည္။ ထုိပညာေလးသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ မ်ဳိးေစ႕တစ္ေစ႕ ၿဖစ္ခ်င္လဲၿဖစ္မည္။ အေညွာင့္မထြက္ႏိုင္ပဲ ေသသြားေသာ သစ္ေစ႕ေလးတစ္ေစ႕လဲ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနႏိုင္သည္။ သို႕ေသာ္ သင့္ထံတြင္ ပ်ဳိးဖို႕ေတာ႕ မ်ဳိးေစ႕ေလး တစ္မ်ဳိး တစ္ေလေတာ႕ ရွိမွ ၿဖစ္မည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ။<br /><br />ေၾသာ္.... ယခုေခာတ္ ဘယ္လို တကၠသိုလ္ ဖီလင္ၾကီးမ်ားပါလဲေနာ္.........<br /><br /><br />------------------------------------------<br /><br />ဒီပို႕ (စ္)ေလး ကေရးထားတာၾကာၿပီ စဥ္းစားေနတာ တင္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား မေကာင္းဘူးလားနဲ႕ ။<br />ဒါေပမယ္႕ ဒီလို ေရးထားတာက အရမ္းၾကီး သိလြန္းတတ္လြန္း လို႕ ေရးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္စဥ္အခါက စိတ္ထဲမွာ တစ္ကယ္ပဲ အဲလို ခံစားခဲ႕ ရလို႕ ပါ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ေလးကို ဒီေန႕ ဘေလာ႕ ေလးေရးၿဖစ္လာတဲ႕ အခါမွာ စာေလး တစ္ပုဒ္ အၿဖင့္ ခ်ေရးမိခ်င္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္လို႕ ေၿပာပါရေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-487740684708569778?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-57505110066837797392011-07-10T00:35:00.000-07:002011-07-10T02:09:31.913-07:00ဒီတစ္ပတ္ စေနေန႕ ရံုးကလူေတြနဲ႕ Shek O Beach ကို BBQ သြားစားခဲ႕ ၾကတယ္။ ေနကေတာ႕ ပူသလားမေမးနဲ႕ ဒါေပမယ္႕ ေနပူေလ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာလဲ လွေလ မဟုတ္လား။ ဘာတဲ႕ ေနစားတာဆိုလား ဓာတ္ပံုစားတာ ဆိုလား..ပဲ<br />ေဆြေလး ကိုယ္တိုင္ပါတဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြေတာ႕ မတင္ေတာ႕ဘူး။ဓာတ္ပံုစားတာ လူေတြသိကုန္မွာ ဆိုလို႕ ။ ဟဲဟဲ<br />ရွိတဲ႕ ကင္မရာအေဟာင္းေလးနဲ႕ ရသေလာက္ရိုက္ထားတဲ႕ ဓာတ္ပံုေလးေတြ တင္ေပးလိုက္တယ္။ အၿပင္မွာေတာ႕ ကမ္းေၿခက အရမ္းကိုလွတယ္ ဓာတ္ပံုထဲမွာ မလွဘူးဆိုရင္ေတာ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႕ ေဆြေလး ညံ့တာပဲ ေနမွာပါ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-NYK89juDnM4/ThlbHT4rbQI/AAAAAAAAAhc/pV7aCibIQMw/s1600/SDC15766.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 328px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NYK89juDnM4/ThlbHT4rbQI/AAAAAAAAAhc/pV7aCibIQMw/s400/SDC15766.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627629390531357954" /></a><br /> <br />ကဲ ပင္လယ္ၾကီးရဲ႕ အစကို ၿမင္ေနရၿပီ။ စိတ္ထဲမြန္းၾကပ္တာေတြ အားလံုးဖြင့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္ၾကစို႕ ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-RpNPg8yEgXk/ThlcTmm8PBI/AAAAAAAAAhk/V2Pu9tgPAyo/s1600/SDC15767.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-RpNPg8yEgXk/ThlcTmm8PBI/AAAAAAAAAhk/V2Pu9tgPAyo/s400/SDC15767.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627630701227293714" /></a><br /><br />ဒါေပမယ္႕ ပဲ႕ တင္သံေတြေတာ႕ ၿပန္ၾကားရမွာ ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႕ ေဘးနားမွာ ခုလိုေတာင္တန္း အၾကီးၾကီးေတြလဲ ရွိေသးတာကိုး။ ပံုထဲပါတဲ႕ လူေတြ ေတာ႕ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ မသိဘူး။ ရိုက္တာကေတာ႕ ပင္လယ္နဲ႕ ေတာင္တန္း ပဲ..<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-v_XqyIK-NVc/ThldEewuTMI/AAAAAAAAAhs/o3nNdaGjdVc/s1600/SDC15768.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-v_XqyIK-NVc/ThldEewuTMI/AAAAAAAAAhs/o3nNdaGjdVc/s400/SDC15768.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627631540934429890" /></a><br /><br />ဒီမွာ သဲေခ်ာင္းေလးတစ္ခု။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို လႈိင္းေတြလာပုတ္ၾကတဲ႕ အခါ ပင္လယ္ေရေတြနဲ႕ အတူ သဲပြင့္ေလးေတြလဲ ပါလာ<br />ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႕ လႈိင္းေတြသာ ပင္လယ္ေရထဲ ၿပန္ပါသြားေရာ.. သဲပြင့္ေလးေတြၾကေတာ႕ ကမ္းစပ္မွာ ခ်န္ထားခဲ႕ တယ္။ <br />ခုေတာ႕ ရေနတဲ႕ ေနရာေလးမွာပဲ သဲေခ်ာင္းေလးၿဖစ္သြားတာေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-W18yQaYyY8c/Thlec5zU0hI/AAAAAAAAAh0/4sg0yzC-erA/s1600/SDC15769.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-W18yQaYyY8c/Thlec5zU0hI/AAAAAAAAAh0/4sg0yzC-erA/s400/SDC15769.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627633060021588498" /></a><br /><br />မယံုရင္ ဒီမွာၾကည့္ ..လိႈင္းေတြ လာေနၿပီ<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yPKgzZ-vMbw/ThlhkfU7taI/AAAAAAAAAh8/FkS3hgw9jgA/s1600/SDC15770.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yPKgzZ-vMbw/ThlhkfU7taI/AAAAAAAAAh8/FkS3hgw9jgA/s400/SDC15770.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627636488888628642" /></a><br /><br /><br />ၿပီးေတာ႕ ေဟာဒီလို ကမ္းစပ္က အိမ္ေလးေတြလဲ ရွိတယ္...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-f_VngzeyVDM/ThljHusnnvI/AAAAAAAAAiE/eZAWyWAy7Sw/s1600/SDC15772.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-f_VngzeyVDM/ThljHusnnvI/AAAAAAAAAiE/eZAWyWAy7Sw/s400/SDC15772.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627638193821556466" /></a><br /><br />သူတို႕ ေတြေတာ႕ ေနပူပူၾကားထဲမွာ ကူးလဲ ကူးႏိုင္ၾကတယ္. <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-b2G9LqDxEzw/ThllvNsnfWI/AAAAAAAAAik/hjjIVzQZiUY/s1600/SDC15777.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-b2G9LqDxEzw/ThllvNsnfWI/AAAAAAAAAik/hjjIVzQZiUY/s400/SDC15777.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627641071181200738" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FPEeMcDNk_0/Thllu9eJ3QI/AAAAAAAAAic/K75wJW78YwQ/s1600/SDC15774.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 298px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FPEeMcDNk_0/Thllu9eJ3QI/AAAAAAAAAic/K75wJW78YwQ/s400/SDC15774.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627641066825571586" /></a><br /><br />တိမ္ေတြကင္းစင္ေနေတာ႕ လဲ တစ္မ်ဳိးၾကည့္လို႕ လွတာပဲ<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-hFf-jvQNBQo/ThlkU4tTvdI/AAAAAAAAAiU/M9K5wIr1Rb4/s1600/DSCF1792.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hFf-jvQNBQo/ThlkU4tTvdI/AAAAAAAAAiU/M9K5wIr1Rb4/s400/DSCF1792.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627639519358729682" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-tOwOQf2gO_A/ThlkUcSQ4TI/AAAAAAAAAiM/TiAIv7lZ4_A/s1600/DSCF1791.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-tOwOQf2gO_A/ThlkUcSQ4TI/AAAAAAAAAiM/TiAIv7lZ4_A/s400/DSCF1791.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627639511729103154"/></a><br /><br />ေဟာဒီလို တိမ္သားေတြ တိမ္လိပ္ေတြနဲ႕ ဆိုေတာ႕ လဲ ၾကည့္လို႕ လွေနတာပဲ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-rjGp6lHh0Dc/ThlmjpxFEGI/AAAAAAAAAis/t9hlcOHnAJk/s1600/SDC15780.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-rjGp6lHh0Dc/ThlmjpxFEGI/AAAAAAAAAis/t9hlcOHnAJk/s400/SDC15780.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627641972069306466" /></a><br /><br />ကဲကဲ ေတာင္တန္းေတြ ပင္လယ္ေတြၾကည့္ၿပီး ဗိုက္ဆာလာၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ေဟာဒီလို ဆိုင္တန္းေတြဘက္ သြားၿပီး BBQ သြားစားၾကတယ္<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-CRAs99H0Bis/ThlnxjS8DXI/AAAAAAAAAi0/yVjN-nFei1w/s1600/SDC15782.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 345px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-CRAs99H0Bis/ThlnxjS8DXI/AAAAAAAAAi0/yVjN-nFei1w/s400/SDC15782.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627643310362070386" /></a><br /><br />ကဲ BBQ အၿမည္းသေဘာေပါ့ေလ...ရိုက္ထားသမွ်ထဲက တစ္ပံု...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-oG0Cgv7OX1o/ThloW5Co20I/AAAAAAAAAi8/8lw3pA08_Ko/s1600/SDC15785.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 307px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-oG0Cgv7OX1o/ThloW5Co20I/AAAAAAAAAi8/8lw3pA08_Ko/s400/SDC15785.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627643951854443330" /></a><br /><br />ကဲ ကုန္ၿပီး ဘာမွ က်န္ေတာ႕ ဘူး။ <br /><br />ၿပန္ေတာ႕ မယ္ဟယ္။ ပင္ပန္းၿပီး။ စားလို႕ လဲ ၀ ၿပီ။ လည္လို႕ လဲ ၀ၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-5750511006683779739?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-32808633884730592602011-07-08T09:01:00.002-07:002011-07-08T09:07:49.058-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PVp_vWzeJ2M/ThcoXZwT4BI/AAAAAAAAAhU/9eMndqKx2zQ/s1600/Love_Hurts_Wallpaper_by_myfamilysmi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 274px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PVp_vWzeJ2M/ThcoXZwT4BI/AAAAAAAAAhU/9eMndqKx2zQ/s400/Love_Hurts_Wallpaper_by_myfamilysmi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627010641938341906" /></a><br /><br /><br />ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္သည္ ေမွ်ာ္သူကေတာ႕ ေပၚမလာခဲ႕။ စိန္ပန္းေတြပြင့္သည္ ထုိ႕ေနာက္ ငု၀ါ ထို႕ေနာက္ပိေတာက္ ထို႕ေနာက္ သၾကၤန္ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ရင္ေမာရသူက ထြန္းသစ္ပါေလ။ ႏုငယ္ တစ္ေယာက္ သတိေလးေတာင္ရရဲ႕လားမသိ။ သူကေတာ႕ တစ္ေန႕ ၿပန္လာႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္ေနခဲ႕ေသာ္လည္း အရိပ္အေရာင္ေလးမွ်ပင္ မေတြ႕ရ။ ေမွ်ာ္ရတာၾကာေတာ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႕ ေအးခဲ လာခဲ႕သည္။ ေနာက္ဆံုး.ေအာင္စာရင္းထြက္သည့္ေန႕မွာေတာ႕ ေသခ်ာသည္ ေတြ႕ရမည္။ ထို႕ေန႕သည္သာ ႏုငယ္အားေတြ႕ႏိုင္ ေသာေန႕ ။<br />ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ႕မည္။ ညဘက္ထဲက ေက်ာင္းသားမ်ားလႈပ္လႈပ္ရြရြ ။ ထြန္းသစ္ ကေတာ႕ ၿငိမ္ၿငိမ္သာ ေနခ်င္သည္။ ခုထိ ႏုငယ္ ၿပန္ေရာက္မလာေသး။ ႏုငယ္ရာ နင္ၿပန္မလာေသးဘူးလား။ ငါဆုိတဲ႔ေကာင္ေရာ နင့္အေတြးထဲမွာ ရွိေသးရဲ့လား။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) သား..ဘာၿဖစ္ေနလဲ မနက္ ေအာင္စာရင္း အတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာလား။ သားကိုၾကည့္ရတာ တက္တက္ ၾကြၾကြကို မရွိဘူး။ စာေမးပြဲၿပးီထဲက။ အေမၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ။ စာေမးပြဲက်ေတာ႕လဲ ဘာၿဖစ္လဲသားရယ္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေပါ့။ <br /><br />ေဒၚၾကဴကေတာ႕ သားၿဖစ္သူ စာေမးပြဲအတြက္လို႕ထင္သည္ကိုး။ ထြန္းသစ္ကေတာ႕..<br /><br />(ထြန္းသစ္) မဟုတ္ပါဘူး အေမ သား စာေမးပြဲက ေအာင္မွာပါ။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဒါၿဖင့္…<br /><br />ရုတ္တရက္စဥး္စားသြားသလိုႏွင့္… မ်က္ႏွာထားက ေအာ္..ဒါကိုး…လို႕<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ေအာ္. ေဟာ္ေဟာ္ ငါ့သားက ႏုငယ္ကိုလြမ္းေနတာလား။ သားရယ္ မင္းၿဖင့္ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲေတာင္ ေအာင္စာရင္း မၾကည့္ရေသးဘူး။ ခုထဲက မင္းဟာက ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အာ အေမကလဲ သတိရစရာလား သူ႕ကို။ ဒီေလာက္ သံေယာစဥ္ မဲ႕တဲ႕ မိန္းကေလးကိုမ်ား..<br /><br />ေၿပာေၿပာဆိုဆို ထြန္းသစ္ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ ေဒၚၾကဴက ေတာ႕ ၿပံဳးၿပီးက်န္ခဲ႕သည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ ဒီဇာတ္က သူႏွင့္ ႏုငယ္ အေမ တို႕ေပါင္းၾကံတဲ႕ ဇာတ္ကိုး။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ခုတစ္ေလာ နည္းနည္းမူမမွန္ခ်င္။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ေသးတဲ႕ အရြယ္ဆိုေတာ႕ ေၿပာလို႕ရရင္ေတာ္ေသး။ ေတာ္ၾကာ တစ္ခုခုဆို ရင္က်ဳိးရမွာက မိဘ။ ထို႕ေၾကာင့္ စာေမးပြဲၿပီးတာ ႏွင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲထားဖို႕ စီစဥ္လိုက္ၾကသည္။ ငယ္ေသးၾကတာပဲေလ။ ဘယ္မွာလာၿပီး ခိုင္ၿမဲတဲ႕ အခ်စ္ၿဖစ္မတုန္း။ တစ္ဒဂၤေလး စိတ္လႈပ္ရွားသည္ကို ရူးမိုက္ဖို႕စဥ္းစားေနၾကသည္မဟုတ္လား။ ခုေတာ႕လဲ ၿပီးတာပဲ။ သားပံုစံၾကည့္ရတာ ႏုငယ္ ကို စိတ္ဆိုးေနပံု။ ႏုငယ္ အေမကလဲေၿပာသည္။ ခဏခဏ ၿပန္လာမယ္ပဲ လုပ္ေနလို႕ ပညာသားပါပါ နဲ႕ ေအာင္စာရင္းထြက္မွ ၿပန္လာလို႕ေၿပာထားေၾကာင္း။ မနက္ၿဖန္ ႏုငယ္ေရာက္ပါလိမ္႕မည္။ မနက္ေစာေစာေပါ့… ၉ နာရီ ၁၀ နာရီေလာက္..<br /><br />ေဟး ငါေအာင္တယ္ကြ ငါေအာင္တယ္.. <br />ဟင္း….ငါက်တယ္ကြာ…ဆိုတာမ်ဳိး ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေက်ာင္းသားတစ္သိုက္ ဆူညံလို႕။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေပ်ာ္လို႕ တစ္ခ်ဳိ႕က် ငိုင္လို႕ တစ္ခ်ဳိ႕လဲ ငိုလို႕..စံုလို႕ပါေလ။ အဲဒီထဲမွာ ထြန္းသစ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုလဲပါတယ္။<br /><br />(မင္းလြင္) ထြန္းသစ္ ဂုဏ္ယူတယ္ကြာ။ မင္း ၃ ဘာသာေတာင္ ဂုဏ္ထူးထြက္တယ္။ ငါကေတာ႕ ေအာင္ယံုပဲ ေအာင္တယ္ကြ။ မ်ဳိးၾကီးကေတာ႕ က်တယ္ကြ။ ဒါေတာင္ ဒီေကာင္က ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္ လုပ္ေနေသးတယ္။ ဒီေကာင့္အေဖက က်တယ္ ၾကားလို႕ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လိုက္လာၿပီး ဒီေကာင္ကို ၿပန္ေခၚသြားလို႕ကြ။ ႏုငယ္ လဲ ၁ ဘာသာ ဂုဏ္ထူးပါတယ္ကြ။ ေဟ႕ေကာင္ ထြန္းသစ္ ဘာၿဖစ္ေနလဲ ..မေပ်ာ္ဘူးလား..ႏုငယ္ ၿပန္မလာေသးလို႕လား။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေအးကြာ ငါႏုငယ္ကို အရမ္းသတိရေနတယ္။ ဒီေန႕ေတာ႕ ႏုငယ္နဲ႕ေတြ႕ရၿပီလို႕ မွတ္ထားတာ။ ခုထိ ေရာက္မလာေသး ဘူးကြာ။ မလာေတာ႕ဘူး ထင္ပါရဲ႕။<br /><br />(မင္းလြင္) မင္းကလဲ လာမွာပါကြ။ ဒီေန႕လိုေန႕မ်ဳိး ဘယ္ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားမွ လက္လႊတ္မခံဘူး။ <br /><br />(ထြန္းသစ္) မသိဘူးကြာစိတ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္ခုခုလိုေနသလိုပဲ။ လာကြာ ငါတုိ႕ ေက်ာင္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားရေအာင္။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း ဘယ္ေမဂ်ာက ေကာင္းသည္။ အမွတ္ကေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ရႏိုင္သည္။ ေၿပာၿဖစ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ တိတ္ဆိတ္သြားၾကၿပန္သည္။ ဒိုင္ခံေၿပာေနသူက မင္းလြင္။ နားေထာင္ေနသူက ထြန္းသစ္။ ခဏၾကာေတာ႔ မင္းလြင္ မသိမသာ သက္ၿပင္းခုိးခ်ရင္း.<br /><br />(မင္းလြင္) သူငယ္ခ်င္း စိတ္ထဲမွာ အရမ္းထားမေနပါနဲ႔ကြာ။ သူၿပန္လာမွာပါ။ မင္း မၿပန္ေသးဘူးလား။ <br /><br />ထြန္းသစ္ ေခါင္းခါၿပသည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ မင္းလြင္ စကထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ခ်င္သည္မဟုတ္။ ထြန္းသစ္ ကိုအားနာလို႔သာ သူလိုက္လာခ်င္းၿဖစ္သည္။ အိမ္ကလဲ ေမွ်ာ္ေနေတာ႔မည္ေလ.<br /><br />(မင္းလြင္) ေအး..ဒါဆို သူငယ္ခ်င္း ငါၿပန္ေတာ႔ မယ္ေနာ္။ မင္းလဲ အၾကာၾကီးထိုင္မေနနဲ႔ ။ အိမ္ၿပန္ၿပီး မင္းမိဘေတြကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္အုန္း။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေအးပါကြာ။ အေမတို႔လဲ ခုေလာက္ဆို သူမ်ားေၿပာတာနဲ႔ သိေလာက္ပါၿပီ။ ငါလဲခဏဆိုၿပန္မွာပါ။<br /><br />(မင္းလြင္) ေအးေအး ဒါဆို ငါသြားၿပီေနာ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အင္း..<br /><br />အင္းလို႔သာ ေၿပာသည္ စိတ္ႏွင္႔လူမကပ္။စိတ္ထဲ ဘာလိုေနမွန္း ဘာၿဖစ္ေနမွန္းကို သူကိုယ္တိုင္မသိ။ ဘာမွလဲ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိ။ ဆိုင္ထဲမွ ေနၿပီး အၿပင္မွာ သြားလာေနေသာ လူမ်ားကိုသာ လိုက္ၿပီးေငးေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ အသိစိတ္ေလးသူ႔စိတ္ေလး ၿပန္ကပ္လာေတာ႔ စိတ္ထဲမွာတေနမိတာက ႏုငယ္..ႏုငယ္. နာက်င္ပါတယ္ေလ ေမ႔လိုက္တာေကာင္းပါတယ္လို႔ေတြးၿပန္ေတာ႔ ေနာင္တေတြပဲ ရလာသလုိလို။ စိတ္ထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ဘာၿဖစ္ေနတာလဲကြာလို႔သာ ကုိယ္ဘာကိုယ္ ေအာ္ၿပီး ၿပန္ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ အိမ္လဲမၿပန္ခ်င္ေသး။ ဒီလိုေနလို႔ေတာ႔ မၿဖစ္။ ေက်ာင္းထဲကို တစ္ခါေလာက္ ေအာင္စာရင္း ၿပန္သြား ၾကည့္လိုက္အုန္းမည္။ ဒီတိုင္းဆို ၾကာရင္သူရူးသြားႏိုင္သည္။ ကဲ ေတြးေနၾကာပါတယ္ေလ ေက်ာင္းထဲတစ္ေခါက္ၿပန္သြားမည္။<br />ဒီလိုႏွင္႔သူေၿခလွမ္းေတြကို ေက်ာင္းဘက္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။<br /><br />ေက်ာင္းေပါက္၀ေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းထဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ထြန္းသစ္လံုး၀ မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာသူ။ ႏုငယ္ ၿပန္ေရာက္ေနသည္။ ၀မ္းသာအားရ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေၿခလွမ္းက်ဲၾကီးမ်ားၿဖင့္ ႏုငယ္ေဘးနားေရာက္ေအာင္ သူလွမ္းလိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္ သူ႔ေၿခလွမ္းတို႔ တုံ႔ကနဲ ရပ္သြားသည္။ <br /><br />အသက္ေလးငါးႏွစ္မွ် ၾကီးပံုရေသာ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ထံသုိ႔ ႏုငယ္ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ၿပီးေတာ႔ စကားေၿပာေနၾကသည္။ ၿပီးေတာ႔ ရယ္လို႔ေမာလို႔ ေပ်ာ္လို႔ရႊင္လို႔။ အဲဒီ အစ္ကိုၾကီးသည္လည္း လူစိမ္းပဲၿဖစ္မည္။ တစ္ခါမွ သူမၿမင္ဘူး။ ဘာလဲ။ စကားေၿပာပံုေတြက အလြန္ရင္းႏွီးေနၾကသည္။ ၿပီးေတာ႔ ႏုငယ္ ကတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ရွက္ရွက္သြားသလိုမ်ဳိး။ ဘာလဲ ...ဘာလဲ..<br /><br />ႏုငယ္...ႏုငယ္ေရ ... နင္ဘာလဲဟာ.. ......<br /><br /><br /><br />***************************************<br />အပိုင္း(၄) ကို မၾကာခင္ဆက္ေရးၿပီးတင္ေပးပါ့မယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ႔ ဒီပုိ႔(စ္)ေလးရဲ့ အေရွ႕ က စာပိုဒ္ေတြမွာ "-႕ " ေအာက္ကၿမင့္ သံုးထားတာေလးေတြက နည္းနည္းမွားေနတယ္ ။ typing error ပါ။ keyboard ၿပန္ေၿပာင္းၿပီး install လုပ္ထားေတာ႔ လက္က ရိုက္ရတာ အက်င့္မၿဖစ္ပဲနဲ႔ မွားသံုးထားမိတယ္။ ၿပင္ဆင္ၿပီးေတာ႔ ပဲ ဖတ္ေပးၾကပါလို႕ ေတာင္းပန္ပါရေစေနာ္။<br /><br />ဘာေလာ႔ ေမာင္ႏွမ မ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-3280863388473059260?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-84724265880998418202011-07-05T09:07:00.000-07:002011-07-05T09:13:56.033-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-_dx8QIR2TMg/ThM3JNc64-I/AAAAAAAAAhM/kqphGqD6cbE/s1600/Love.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-_dx8QIR2TMg/ThM3JNc64-I/AAAAAAAAAhM/kqphGqD6cbE/s400/Love.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625900990885192674" /></a><br /><br /><br /><br />(ႏုငယ္) ေတာ္ေတာ္နာေနေသးလားဟင္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) နာေနေသးတာေပါ့ဟ။ နင္က လုပ္လိုက္ရင္ တစ္ေဇာက္ကန္းၾကီးပဲ။<br /><br />ႏုငယ္ ထြန္းသစ္ကို မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္လွမ္းထိုးရင္း..<br /><br />(ႏုငယ္) ဟြန္း ဟုတ္တယ္. နင္ၾကေတာ႕ ငါ့ကို မေတာ္တာေတြ လာေၿပာတာၾကေတာ႕ မေၿပာဘူး။ <br /><br />ထြန္းသစ္ ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ရင္း<br /><br />(ထြန္းသစ္) မေတာ္တာ မဟုတ္ဘူး ငါကအတည္ေၿပာတာ။ ဒီေန႕ကစၿပီး နင့္ကို ရည္းစားစကား စေၿပာေတာ႕မလို႕..<br /><br />(ႏုငယ္) ထြန္းသစ္…နင္ေနာ္…နင္… ငါေလ လုပ္ထည့္လိုက္ရ။ ေတာ္ၿပီ ဘာၿဖစ္ေနမွန္းကို မသိဘူး။ဟုတ္တာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕။ ငါ့ကို အဲဒါေတြလာမေၿပာနဲ႕ ခုခ်ိန္ငါ ေက်ာင္းစာပဲစိတ္၀င္စားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္လာေၿပာရင္ နင္နဲ႕ငါ ေ၀းေ၀းေနမယ္။ဒါပဲ။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေတာ္ၾကာ..နင္နဲ႕ေ၀းေနလို႕ ငါ့မွာ စာလည္းမက်က္ႏိုင္. တစ္မိႈင္မိႈင္ တစ္ေတြေတြ နင့္စိတ္မွ နင္ၿဖစ္ၿပီး ၁၀ တန္းက်သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ<br /><br />(ႏုငယ္) အဲဒါမ်ဳိးဆို ငါက ပိုၿပီးအထင္မၾကီးေသးဘူး။ ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတယ္။ ဒါေပမယ္႕ နင္ကလဲ အဲေလာက္ထိ ၿဖစ္မယ္႕ သူမ်ဳိးေတာ႕မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႕ ငါသိတ႕ဲ ထြန္းသစ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနတတ္တာ စိတ္ညစ္တာေတြ ပိုက္ထားတတ္တဲ႕ သူမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာ။ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ထြန္းသစ္ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး ၿပန္ၾကည့္ရင္း<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟုတ္ပဗ်ာ။ င့ါစိတ္ကို နင္ပဲနားလည္တယ္။ ငါတို႕ေတြ ငယ္ေသးတာပဲ။ဒါေပမယ္႕ တစ္ခုပဲ နင္ငါမသိပဲ ရည္းစားေတာ႕ မထားရဘူးေနာ္။အဲဒါ..<br /><br />ႏုငယ္ မ်က္ေစာင္းၿပန္ခဲရင္း<br /><br />(ႏုငယ္) ေအးပါ ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့..ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လ..ခံမလဲဆိုတာ ဟြန္း သြားေတာ႕မယ္ အတန္းထဲ ၀င္ေတာ႕မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ၾကီး အေလလိုက္မေနနဲ႕။ စာေလးလဲ က်က္အုန္း။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေအးပါ။ နင္ကေလ သိပ္ဆရာၾကီးလုပ္တာပဲ။ ေၾသာ္ ဟဲ႕<br /><br />ႏုငယ္ ေနာက္ၿပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း<br /><br />(ႏုငယ္) ဘာတုန္း..<br /><br /><br />(ထြန္းသစ္) ခုနက နင္ေၿပာတာေလ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လ မဟုတ္ဘူး ထာ၀ရ..ထာ၀ရ အဲဒါမွတ္ထားအုန္း. အဲဒါ ေၿပာမလို႕<br /><br />ႏုငယ္ ဘာမွၿပန္မေၿပာေတာ႕ အတန္းထဲသို႕သာ ၀င္သြား၏။<br /><br />(မင္းလြင္) ထြန္းသစ္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ႏုငယ္ဆီလာတာလား။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟုတ္တယ္ကြ။ မင္းလဲ ႏုငယ္ကို ၾကိတ္ၾကံမေနနဲ႕။ ငါ ႏုငယ္ အစ္ကို မလုပ္ေတာ႕ဘူး။ ေနာက္ဆို ႏုငယ္ ရဲ႕ ခ်စ္သူ လုပ္ေတာ႕မွာ။ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ႕ ၾကိဳေၿပာထားတာ။ ေတာ္ၾကာ ကြက္ေက်ာ္တယ္ ၿဖစ္ေနမွာစိုးလို႕<br /><br />မင္းလြင္ ၿပံဳးလိုက္ရင္း<br /><br />(မင္းလြင္) ေအးပါ ထြန္းသစ္ရာ ငါနားလည္ပါတယ္။ ႏုငယ္ ကလဲ မင္းမွ မင္းပါပဲကြာ…<br /><br />ဤသို႕ၿဖင့္ ထြန္းသစ္တို႕ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲၾကီးကို ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႕ၾကသည္။ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲေၿဖၿပီးေနာက္ဆံုး ေန႕ အိမ္ၿပန္ေရာက္ ခဏေလာက္နား။ ညေန ေနေအးေတာ႕ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ႏုငယ္တို႕အိမ္ဘက္သူထြက္လာခဲ႕သည္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ႏုငယ္ေရ..ႏုငယ္…<br /><br />ႏုငယ္၏ အေမ အိ္မ္ထဲမွာထြက္လာ၏။<br /><br />(ေဒၚခ်ဳိ) ေၾသာ္ သားထြန္းသစ္ပါလား။ သားသူငယ္ခ်င္းေၿပာမသြားဘူးလား။ သူခရီးထြက္သြားတယ္ေလ။ မအူပင္က သူ႕အစ္မေတြအိမ္ လိုက္လည္မယ္ဆိုၿပီး ပါသြားေလရဲ႕။ ခုပဲ ကားဂိတ္ဆင္းသြားၾကတယ္။<br />ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ကာနီးမွပဲ ၿပန္လာမယ္လို႕ေၿပာတာပဲ သားရဲ႕။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေၾသာ္..ဟုတ္္လား အန္တီခ်ဳိ ဒါဆို သားၿပန္ေတာ႕မယ္ေနာ္..<br /><br />ထြန္းသစ္ ႏုငယ္အေမအားႏႈတ္ဆက္ၿပီးၿပန္လာခဲ႕သည္။ ခရီးသြားတာကို သူ႕ကိုဘာမွ မေၿပာ။ ဒါေပမယ္႕ ေလာေလာဆယ္ေတာ႕ စိတ္ထဲလစ္ဟာေနသလိုပင္။ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းသူမသိ။ တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးၾကီး က်န္ခဲ႕သလိုခံစားရသည္။ ဒီေန႕ ႏုငယ္ကိုသူခ်စ္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းကို အတည္တက်ေၿပာမည္။ ၿပီးရင္ ၁၀ တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ႕ေန႕က်ရင္ ႏုငယ္ထံမွ သူအေၿဖေတာင္းမည္။ ဒီၾကားထဲ ႏုငယ္ႏွင့္ ခဏခဏလာေတြ႕မည္။ ၿပီးရင္ ရက္ကြက္ထဲက ကေလးေတြရဲ႕ ေႏြရာသီ သင္တန္းမွာ သူနဲ႕ႏုငယ္ ပညာဒါန ၿပဳၾကမည္။ ဒါဆိုႏုငယ္ႏွင့္ သူေန႕တိုင္းေတြ႕ေနရမည္။ အေတြးေတြအမ်ားၾကီးႏွင့္ သူလာခဲ႕သည္။ ခုေတာ႕ ဘာတစ္ခုမွ မရႏိုင္ပဲ သူၿပန္ရေတာ႕မည္။ ၿပီးေတာ႕ ႏုငယ္ ၿပန္လာမည္က ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ကာနီးမွတဲ႕။ ဘာတစ္ခုလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ႕။ အိမ္ၿပန္အိပ္တာပဲ ေကာင္းသည္။ ႏုငယ္ ရွိမေနေသာ ေန႕ရက္ရွည္ၾကီးကို သူၿဖတ္သန္း ရအုန္းမည္။ ဟူး…စာေမးပြဲတြင္းတုန္းကလဲ စာေၿဖရသည့္ ေက်ာင္းခ်င္းမတူေသာေၾကာင့္ မေတြ႕ၿဖစ္။ စာေမးပြဲမေၿဖခင္ ေက်ာင္းၾကီးမွွ စာက်က္ခိ်န္ ၂ လ ပိတ္လုိက္ထဲက သူႏွင့္ႏုငယ္တို႕ သိပ္ၿပီးမေတြ႕ၿဖစ္ ၾက။ ႏုငယ္ကို သတိရေနေပမယ္႕ ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းစာက အေရးၾကီးဆံုးမို႕ ေက်ာင္းစာထဲကိုသာ သူ႕စိတ္ေတြ ႏွစ္ထားလိုက္သည္။ ခုေတာ႕ ..ေရာ..ခုေတာ႕လဲ ႏုငယ္ကိုမေတြ႕ရ။ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး..<br />အိမ္အၿပန္လမ္းကို ေခါင္းငံု႕ေလွ်ာက္ရင္း သက္ၿပင္းေလးေလးသာ ခ်ႏိုင္ေတာ႕သည္။ ေအးေလ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ကိုယ္က ခ်စ္ေနရတဲ႕သူကိုး သူၿပန္လာေအာင္ပဲ ေစာင့္ရေတာ႕မွာေပါ့။ ႏုငယ္ေရ ၿမန္ၿမန္သာ ၿပန္လာခဲ႕ပါကြာ.. ဒီေကာင္ ထြန္းသစ္ နင့္ကို ေမွ်ာ္ေနတယ္………<br />ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ႕ ထြန္းသစ္ ခုနင့္ကို မိႈင္ၿပီးလြမ္းေနတယ္ဟာ…<br /><br />**********************************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-8472426588099841820?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-38659647002691923822011-07-04T09:13:00.001-07:002011-07-04T18:37:25.803-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ruMnqCXzuTg/ThHnu7c1seI/AAAAAAAAAhE/YCKcvr8U5kA/s1600/love-wallpaper-3-1.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ruMnqCXzuTg/ThHnu7c1seI/AAAAAAAAAhE/YCKcvr8U5kA/s400/love-wallpaper-3-1.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625532202981110242" /></a><br /><br /><br /><br />(မင္းလြင္) ထြန္းသစ္ ဒီေန႕ မ်ဳိးၾကီး သူ႕အေဖ ေသာက္ေနက် စီးကရက္ တစ္ဗူးမလာတယ္တဲ႕ကြ။ ငါတို႕ မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ စမ္းမလို႕ ။ မင္းေရာ<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဟ ၿငင္းစရာလား ဒါမ်ဳိးဆို ငထြန္း တို႕က ေရွ႕ဆံုးက<br /><br />(မ်ဳိးၾကီး) ေတာ္စမ္းပါ ထြန္းသစ္ရာ ႏုငယ္ ေဟ႕ဆို နာမည္ၾကားရံုနဲ႕ ဒူးတုန္ေနတာမ်ား။ ဟိုတစ္ခါ ေက်ာင္းေၿပးတုန္းကလဲ မင္းကို ေခၚမိလို႕ ငါတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုး ေဆာ္ခံရၿပီးၿပီေနာ္. ခုလဲ ပိုင္မွ လုပ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေအာင္မာ ငါက ဘာလို႕ ႏုငယ္ ကို ေၾကာက္ေနရမွာတုန္း .. သူက အိမ္က မိဘေတြကို သြားသြားတိုင္လို႕ သတိထားေနရတာ..<br /><br />(မင္းလြင္) ထြန္းသစ္ မင္းနဲ႕ ႏုငယ္က ဘယ္ထဲက စၿပီးခင္ၾကတာတုန္း။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ငါးတန္းထဲက ႏုငယ္ ဒီေက်ာင္းကို စေၿပာင္းလာစထဲက ဆိုပါေတာ႕။ အိမ္ခ်င္းကလဲ နီးေနေတာ႕ ငါတို႕ ပိုတြဲၿဖစ္သြားတယ္ ထင္တာပဲ။ ခု ၁၀ တန္းေရာက္တဲ႕ ထိဆိုပါေတာ႕။ မင္းက ဒါေတြ ဘာလို႕လာေမးေနတာလဲ။ မင္းလြင္ေနာ္ ဟင္း မင္းအေၾကာငါက မသိရင္ခက္မယ္။ ႏုငယ္နဲ႕ ေ၀းေ၀းေနကြာ။ ငါကသူ႕ရဲ႕ အစ္ကိုလိုဆိုရင္လဲ မမွားဘူး။ ငါ ဒါပဲေၿပာမယ္။<br /><br />(မင္းလြင္) ဟင္း............ ေအးပါကြာ။ ေအးပါ။<br /><br />မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ႕ သူတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္စပစ္ၿပီး ေယာက္က်ားေလး အိမ္သာဘက္ေလွ်ာက္လာခဲ႕ၾကသည္။ <br />ရုတ္တရက္ ထြန္းသစ္ စလြယ္သိုင္းလြယ္ထားေသာ လြယ္အိတ္ၾကိဳးအား ေဆာင့္ဆြဲခံလိုက္ရသည္။ ေဒါသထြက္ထြက္ႏွင့္ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အာ..ႏုငယ္ ဘာလုပ္တာတုန္း.ငါက တစ္ၿခားသူမွတ္လို႕ တင္းၿပီး ..ကိုင္ေတာ႕မလို႕<br /><br />(ႏုငယ္) ဟြန္း နင္တို႕ေယာက္က်ားေလးေတြကလဲ အားေန ရန္ၿဖစ္ဖို႕ရယ္ မဟုတ္တာလုပ္ဖို႕ရယ္ ဒါပဲ။ ဟိုမွာေလ မေတြ႕ဘူးလား လူအုပ္ၾကီး မုန္႕လု၀ယ္ေနၾကတာ။ ငါ့ကို တိုးေပးပါလား.ၿပီးေတာ႕ ဆိုင္ေအာက္မွာလဲ ေရေတြအမ်ားၾကီး ၀င္ေနေတာ႕ေလ ထမိန္ေတြ ေရစိုကုန္မွာစိုးလို႕။ လူရွင္းမွ ဆိုလဲ ငါစားခ်င္တဲ႕မုန္႕မရမွာစိုးလို႕ပါဟ...ေနာ္..ေနာ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) ငါ မအားဘူး။ ဟိုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေစာင့္ေနတယ္။ လူရွင္းမွ က်န္တာ၀ယ္စား။<br /><br />ထိုစဥ္ မင္းလြင္ အနားသို႔ေရာက္လာၿပီး<br /><br />(မင္းလြင္) ထြန္းသစ္ ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ ။ သြားမယ္ေလ ေတာ္ၾကာ ေက်ာင္းၿပန္တက္သြား အုန္းမယ္။ ဟိုေကာင္ေတြ ေစာင့္ေနတယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ဒီမွာေလကြာ ႏုငယ္ လာရစ္ေနတယ္။ မုန္႕ေစ်းတန္းကေန မုန္႕တိုး၀ယ္ခိုင္းေနတာ။ ဒီေန႕မွ မိုးရြာေတာ႕ အၿပင္မထြက္ၾကပဲ အထဲကဆိုင္မွာ လူလာအံုေနတာကြ။ ဆုိင္ေအာက္မွလဲ ေရေတြ၀င္ေနေတာ႕ သူ႕ထမိန္ေတြ စိုမွာစိုးလိဳ႕တဲ႕။<br /><br />(မင္းလြင္) ဒါ..ဒါဆို မင္းသြားခ်င္သြားေလ ငါ..ငါ ၀ယ္ေပးလိုက္မယ္။<br /><br />ဒီလိုဆိုေတာ႕ ထြန္းသစ္ က မၾကိဳက္ခ်င္<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေနေန ..ငါပဲ တိုးၿပီး၀ယ္ေပးလိုက္ေတာ႕မယ္။ မင္းတို႕သြားႏွင့္ေတာ႕။ေက်ာင္းၿပန္မတက္ခင္ ငါလိုက္လာခဲ႕မယ္။ ေစာင့္ေတာ႕မေနၾကနဲ႕..ေရာ႕ ႏုငယ္ အရႈပ္မ ငါ့လြယ္အိတ္ ယူထား ေပး နင့္ ပိုက္ဆံ.. ေဟ႕ေကာင္ မင္းလြင္ သြားေတာ႕ေလ ငါ့ကို ေစာင့္မေနနဲ႕<br /><br />(မင္းလြင္) ေအး..ေအး....<br /><br />မင္းလြင္ ကေတာ႕ ေနာက္ၿပန္လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ႏွင့္ ထြက္သြား၏။ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ထြန္းသစ္ ပုဆိုးကို တုိတိုၿပင္၀တ္ ႏုငယ္ထံမွ ပိုက္ဆံယူုၿပီး လူအုပ္ထဲတိုးသြားေလၿပီ။ <br />ႏုငယ္ တစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္သည္။ ဟင္း ဒင္း ဒီလူအုပ္ထဲတိုးေနလို႕ကေတာ႕ မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ကုန္လုနီးနီးတိုးရမည္။သူမ သိၿပီးသား ဟိုေကာင္ေတြမ်ဳိးၾကီးတို႕အုပ္စု ႏွင့္ ေဆးလိပ္လိုက္ေသာက္မွာ စိုးေသာေၾကာင့္ တစ္ဖက္လွည့္ႏွင့္ သူမခိုင္းလိုက္ခ်င္း ၿဖစ္သည္။ ဒင္းက တားလဲရမည္မဟုတ္။ သူမက မိဘေတြကို သြားတုိင္လဲ စိတ္ဆိုးမွာစိုးသည္။ ဟိုတစ္ခါ ဒင္း ေက်ာင္းေၿပးတုန္းက သူမတိုင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ သူ႔အေဖရိုက္တာမ်ား ဒင္း အိပ္ယာထဲက ၃ ရက္မထႏိုင္။ ဒီလိုဆိုေတာ႕လဲ သူမမွာ စိတ္မခ်မ္းသာပါေလ။ ဟင္း ခုေတာ႕ ဒင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးတုန္း....<br /><br />(ႏုငယ္) အန္တီၾကဴေရ ထြန္းသစ္ရွိလား။ ဒီမွာ စာအုပ္ေတြလာေပးတာ။<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ေအးေအး ရွိတယ္ သမီးေရ။ ရွိတယ္။ ဟိုေကာင္ ထြန္းသစ္ ဒီမွာ သမီးႏုငယ္ေရာက္ေနတယ္။ လာလာ သမီး အိမ္ထဲ၀င္။ <br /><br />(ႏုငယ္) ဟုတ္..<br /><br />(ထြန္းသစ္) လာၿပီ လာၿပီ အရႈပ္မ။ <br /><br />ေအာ္လဲ ေအာ္ အိမ္ထဲကလဲ ေၿပးထြက္လာ၏။<br /><br />(ႏုငယ္) ေအာင္မာ ဘာအရႈပ္မလဲ။ နင္ ဟိုေန႕က ေက်ာင္းတစ္ခ်ိန္လစ္ထားတဲ႕ စာေတြလာေပးတာ။မနက္ၿဖန္ ဆရာမ စာေမးမယ္ေလ။ နင္ပဲ လာရွင္းေပးပါဆို ေသမလို မ်က္ႏွာထားနဲ႕ ငါ့ကို ေက်ာင္းဆင္းတုန္းက မွာထားၿပီးေတာ႕။ ခုဘာအရႈပ္မလဲ။ ဟြန္း မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ မုန္႕တိုးေပးထားတဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕လဲ ငါက လာေပးရေသးတယ္။<br /><br />(ထြန္းသစ္) ေအာ္ ဟုတ္သားပဲ သယ္ရင္းေလးကလဲ ငါက ေမ႔တတ္လို႕ပါဟ။ ဟီး စိတ္မဆိုးနဲ႕ လာလာ.ငါတို႕စာၾကည့္ ခန္းထဲသြားမယ္။<br /><br />ဒီလို နီးနီးကပ္ကပ္ ခံုတစ္ခံုမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ သူမစာရွင္းၿပေနေတာ႕..ေရခ်ဳိးၿပီးကာစ သနပ္ခါးနံံ႕ သင္းသင္းတို႕က ႏွာေခါင္းထဲမွာ ေမႊးပ်ံ႕ေနသည္။ ဒီေန႕မွ သူမ ၀တ္လာေသာ ဂါ၀န္အကၤ်ီ လက္ၿပတ္နက္ၿပာေရာင္ေလးႏွင့္ သူမ အသားအေရၿဖဴ၀င္းပံုႏွင့္က ၾကည့္လို႔ ပိုေကာင္းေန၏။ ၿပီးေတာ႕ သူမ၏ ကေလးဆန္ဆန္ ဟန္ေဆာင္ၿခင္းမရွိ စကားေၿပာဟန္ေလးကိုးက ထြန္းသစ္ ရင္ထဲ ကလိကလိ။ အသည္းယားေန၏။ သူမ၏ သနပ္ခါးေရက်ဲလိမ္းထားေသာ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးမ်ားအား စိတ္ရွိလက္ရွိ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ဆြဲလိုက္ရရင္ၿဖင့္ေတာ႔ေလ ..ဟင္း..ဟင္း<br /><br />(ႏုငယ္) ဟဲ႕ ငထြန္း ငါရွင္းၿပတာနားလည္လားလို႕ ေမးေနတယ္ေလ။ စိတ္က ဘယ္ေရာက္. ဟင္း ေက်ာင္းကၿပန္ေရာက္တာ ၾကာေနၿပီ ခုထိ ေရမခ်ဳိးရေသးဘူး။ ငပ်င္း။ ေခြ်းေစာ္ကလဲနံေသး။ ဒါကို ငါက သည္းခံၿပီး ရွင္းၿပေနတာေတာင္ နင့္စိတ္က ဘယ္ေရာက္ေနလဲ..ငါေလ ေခါက္လိုက္ရ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) နင္ကလဲ နားလည္ပါတယ္ဆိုဟာ. သိပ္ဆရာၾကီးလုပ္တာပဲ။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ႏုငယ္..နင္ၾကီးလာရင္ ငါ့ကို ေယာက္က်ားလုပ္ပါလား..<br /><br />ေဒါင္...<br />(ႏုငယ္) ဘာ..ဘာေၿပာတယ္ ..<br /><br />ႏုငယ္ လက္ကလဲၿမန္ပါ၏ ဘာေၿပာတယ္က ေနာက္မွ လက္ကအရင္ ေဘးမွာရွိေသာ သံကြန္ပါဗူးနဲ႕ သမလိုက္၏။ လက္သံေၿပာင္သလားမေမးႏွင့္...ထြန္းသစ္ နဖူးမွ ေသြးတို႕လဲရဲကနဲ ...ထြန္းသစ္လဲ အား...ကနဲ<br />ဒီေတာ႕မွ<br /><br />(ႏုငယ္) အန္တီ..အန္တီၾကဴေရ လာပါအုန္း ဒီမွာ ထြန္းသစ္ေခါင္းမွာ ေသြးေတြ...<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ဟ႕ဲ ဟဲ႕ အမယ္ေလး သား ေခါင္းမွာ ေသြးေတြပါလား ဘာၿဖစ္ၾကတာတုန္း. ခုနက စာရွင္းေနၾကတာအေကာင္း<br /><br />(ႏုငယ္) ဟို..ဟို..ဟို ေလ..<br /><br />(ထြန္းသစ္) အာ ဒီအရႈပ္မ တစ္ဟိုဟိုနဲ႕ ေခါင္းကနာေနၿပီ...သား ကိုယ္႕ဘာသာကိုယ္ေနာက္ၿပီး ႏုငယ္ကိုစလိုက္တာ..အဲဒါ လက္ကနဲနဲ ၿပင္းသြားတယ္..ကြန္ပါဗူးက ေကာ္မွတ္လို႕ ဟီး သံၿဖစ္ေနတယ္..ဘာမွ မၿဖစ္ပါဘူး သားထင္တာနဲနဲ ပြန္းသြားတာ ေနမွာ..<br /><br />ေဒၚၾကဴ သိလိုက္သည္ ဒီကေလးေတြ စၾကေဆာ႕ၾကရင္း လက္လြန္ၿပီလို႕<br /><br />(ေဒၚၾကဴ) ကဲကဲ ၿပအုန္း အေမ႕ကို ေတာ္ေတာ္ၾကီးသြားလား...<br /><br />အနာသည္ သိပ္ေတာ႕မၾကီးပါ။နဲနဲ ကြဲသြားရံုသာ။ သို႕ေပမယ္႕ ထိုေန႕သည္ ထြန္းသစ္၏ ရင္ခုန္သံတို႕စေသာေန႕ ထို႕အတူ ႏုငယ္ သည္လည္း သူမ၏ အၿပစ္အားကာေၿပာေပးေသာ ထြန္းသစ္အား စိတ္ထဲတြင္သနားသလိုလို... တစ္မ်ဳိးၾကီး အမ်ဳိးအမည္ မသိေသာ ေ၀ဒနာအခ်ိဳ႕ေတာ႕ သူမရင္ထဲ ကိန္းသြားသည္ေတာ႕ ေသခ်ာသည္။ဘာလဲေတာ႕ သူမ အေသအခ်ာ မသိေသး....<br /><br />.........................................<br />ေရးမယ္ ေရးမယ္ႏွင့္ စဥ္းစားရင္း အားတဲ႕ အခ်ိန္ေလးရသေလာက္ေရးတင္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ပိုင္းကိုလဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ၿမန္ၿမန္ေလးစဥ္းစားၿပီး ေရးတင္ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဘေလာ႕ေလးကို ဒီအတိုင္းပစ္ထားရတာ သနားလို႕။ <br /><br />ဘေလာ႕ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး က်န္းမာလို႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-3865964700269192382?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-74454596434434162942011-06-26T09:18:00.000-07:002011-06-26T09:30:31.960-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-1zwXJORU1o4/TgdcJbYCPqI/AAAAAAAAAg8/BFv3-SCozBE/s1600/rain-girl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 243px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-1zwXJORU1o4/TgdcJbYCPqI/AAAAAAAAAg8/BFv3-SCozBE/s400/rain-girl.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622563976832499362" /></a><br /><br /><br />ေၿခလွမ္းတို႕ အခ်က္ညီညီ <br />လွမ္းရင္ ဒီလမ္းေလးမွာ<br />ငါ..တစ္ကိုယ္တည္း..<br /><br />သံစဥ္တို႕ ခပ္တိုးတိုး<br />ညည္းဆို ပီၿပင္လာေတာ႕<br />ဒါဟာ အလြမ္းသံစဥ္<br />တစ္ပုဒ္ပဲ...<br /><br />ပီၿပင္လာတာနဲ႕ အမွ်<br />ခပ္ၿပင္းၿပင္း နာက်င္မႈေတြ<br />ရင္ဒဏ္ရာ အၿပည့္နဲ႕<br />တိုက္ခိုက္လာၾကတယ္..<br /><br />ဒါေပမယ္႕<br />ေၿခလွမ္းေတြ ငါရပ္မပစ္ရဲဘူး<br />ဆက္ေတာ႕ သြားရအုန္းမယ္..<br />ေနာက္လွည့္လို႕ မၿဖစ္ဘူး<br />ခ်စ္သူ...<br /><br />ေက်ာခိုင္းထားလို႕<br />ငါ့ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ေနတဲ႕မင္း<br />ငါရယ္ေနတယ္လို႕ <br />ထင္ခ်င္ထင္ႏိုင္တယ္....<br /><br />တစ္ကယ္တမ္းက..<br />ငါ..ငိုေနတာပါ ခ်စ္သူ..<br />ငါ ငိုေနတာပါ...<br /><br />တိုက္ဆိုင္မႈေတြ ရွိတိုင္း<br />အမွတ္တရေတြ ၿမင္ရတိုင္း<br />ငါဟာ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္<br />ရူးတတ္တဲ႕ အရူးတစ္ေယာက္<br />ၿဖစ္သြားတယ္ ခ်စ္သူ..<br /><br />ငါ..ရူးပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္မဟုတ္လား..<br />ငါ ခ်စ္ပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္မဟုတ္လား..<br />ငါ..ဘာကိုမွ ငဲ႕ကြက္စရာ <br />မရွိဘူး မဟုတ္လား...<br /><br />ဒီလိုဆိုရင္ ေလာကၾကီးရယ္<br />ငါ ရူးလိုက္ပါရေစ..<br />ငါ ရူး...လိုက္ပါရေစ..လား..။ ။<br /><br />ပံုေလးကေတာ႕ အင္တာနက္ကေန ရွာၿပီးေတာ႕ပဲ ယူသံုးထားတာပါ။<br />ေဆြေလး အလုပ္မအားတဲ႕ အတြက္ ဘေလာ႕ေလးကို မေရးႏိုင္ပဲ ပိုင္ရွင္မဲ႕ ပစ္ထားသလို ၿဖစ္ေနမိတယ္။ လူက အလုပ္မအားတဲ႕ အၿပင္ ကြန္ပ်ဴတာကလဲ ညီမေလးေရာက္ေနေတာ႕ ႏွစ္ေယာက္တစ္လံုးၿဖစ္ေနတဲ႕ အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာလဲ မအား လူလဲ မအားဘူးၿဖစ္ေနလို႕ ဘေလာ႕ေလးနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ဘာမွကို မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ <br />ဒါေပမယ္႕ စိတ္ထဲမွာေတာ႕ အၿမဲသတိရေနပါတယ္။ <br />ဘေလာ႕ေတြလိုက္ၿပီး မလည္ႏိုင္ စာေတြလဲ ေသခ်ာလိုက္မဖတ္ႏိုင္တာကိုးက တစ္ခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။ <br />ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကို သတိရေန တစ္ကယ္လြမ္းေနပါတယ္လို႔...<br />ဒီပို႔(စ္)ေလးကပဲ ေၿပာပါရေစ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-7445459643443416294?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-17064115048635533652011-05-27T08:52:00.000-07:002011-05-27T08:52:58.951-07:00ေခ်ာ႕ၿမဴခါ.... ေၾသာ္ ....<br />ေနပါအုန္းရယ္လို႕<br />ခ်ိန္ေတာ္ရယ္ ဆြဲပါေသာ္လည္း<br />သံုးႏွစ္ခါ လြန္ကာနီးၿပီးမုိ႕<br />သက္ၿပင္းသာ <br />ဟင္း ဟင္း ခ်လို႕<br />စိတ္ေလွ်ာ႕ကာ အိတ္ေလးပိုက္ၿပီး<br />ေရာက္ခဲ႕ေပါ့ အလည္တစ္ခါ....<br />တစ္ရပ္တစ္ေက်း တစ္နယ္ေ၀းမွာ<br />တို႕အမ်ဳိး တို႕စကားနဲ႕<br />စူးစမး္ကာ ေမးၿမန္းေလေတာ႕<br />စိတ္ပိန္တာ ေၿပာမၿပခ်င္ဘု<br />တစ္ထပ္ေတာ႕ ကုန္သြားေပါ့<br />သည္တစ္ခါ ...<br />ေရာက္အလာ အနီဖုံးနဲ႕<br />တံဆိပ္ဖံုဖံု ထုပါတဲ႕ <br />သစ္လြင္လြင္ ဘုတ္အုပ္တစ္ခုေတာ႕<br />ပိန္ခ်ပ္ခ်ပ္ .. သည္အိတ္ကပ္ထဲ ...<br />က်န္.....ခဲ႕ေလတာ ပ။<br /><br />ေဆြေလး မအားရတဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသထဲမွာ ဒီကိစၥလဲပါတယ္။ အလုပ္က ခြင့္ယူရတာ ၃ ရက္။ စေန ၿပန္ဆင္းေပးရတာ ၁ လ။ project 4 ခုက ရက္ပိုင္းေလးပဲၿခားၿပီး live run စတယ္။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ႕ နားမယ္ေဟ႕လို႕ ေအာ္ၿပီးနားလိုက္တယ္။<br />နားရင္လဲ လက္က မရဘူး ေရးခ်င္လာေရာ။ ဒီေတာ႕ ကဗ်ာေလးနဲ႕ပဲ စေရးလိုက္တယ္။<br />ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကိုေတာ႕ တစ္ကယ္သတိရေနတယ္ အဟုတ္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-1706411504863553365?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-24666927060469110532011-05-20T15:14:00.000-07:002011-05-20T15:16:10.521-07:00(1)အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ- မုန္႔ဟင္းခါး၊ ေပါ့ဆိမ္႕လက္ဘက္ရည္ေလးတစ္ခြက္၊ ေၾကးအုိး၊ ၀က္သားဒုတ္ထိုး <br />(အားလံုး အစားခ်င္ဆံုးၾကီးပဲ ဆက္ေရးေနရင္ စားခ်င္စိတ္ေတြပိုမ်ားလာမွာစိုလို႕ :P) <br /><br />(2)ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ေပါင္မုန္႕ ၊ ေကာ္ဖီ နဲ႕ ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ (အလုပ္မအားေသာေၾကာင့္ လြယ္ကူလ်င္ၿမန္ အလ်င္စလို စား၍ရေသာ အစားအစာမ်ားသာ စားၿဖစ္သည္)<br /><br />(3)အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိ <br />(4)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မရွိ<br />(ေရေမႊးနဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ေတာ႕ မရွိ မရွိလို႕ေၿဖတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ေရေမႊးနံ႕ရရင္ အိပ္ငိုက္တတ္လို႕ပါ။<br />ကြ်န္မဆြတ္ထားရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ၿခားသူဆီက ရတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ အဲဒီအနံ႕ရ အိပ္ငိုက္ေတာ႕ တာပဲ။)<br /><br /> (5)အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ -ေမြးေန႕ နီးေနေပမယ္႕ ခုခ်ိန္ထိ ဘာလိုခ်င္မွန္း သိေသးဘူး <br />(ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ေပါ့ေလ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႕ ထုပ္ပိုးရတာလဲ သက္သာ ေပးတဲ႕ သူလဲ သယ္ရတာ မေလးေအာင္လို႕ စိန္လက္စြပ္ တစ္ကြင္းေလာက္ ဆိုေတာ္ပါၿပီ (:P))<br /> <br /><br />(6)အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - အဲဒါလဲ မရွိဘူး။ ကြ်န္မက အဆင္ေၿပသလိုေနတတ္လို ထင္တယ္။ ရတာကိုပဲ အဆင္ေၿပေအာင္ သံုးတတ္တာလဲပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာနည္းတယ္။<br />(အဟီး… မလိုခ်င္လဲေနေရာ လိုခ်င္လဲ ..ေၿပာေတာ႕ပါဘူးေလ.. အေၾကာင္းေတြသိကုန္မယ္ ဟဲဟဲ)<br /><br />(7)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - Sony Ericsson xperia X8 <br />(စစ၀ယ္၀ယ္ခ်င္းတုန္းကေတာ႕ ကလိေနရတာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတာ ၿမန္မာေဖာင့္ေလး ထည့္လိုက္ application ေလးအသစ္ထည့္လိုက္န႕ဲ ခုေတာ႕လဲ သူ႕ကို အခ်ိန္ေပးဖုိ႕ေနေနသာသာ ဖုန္းေတာင္ အမ်ားၾကီး မေၿပာၿဖစ္ေအာင္ အခ်ိန္ေတြရွားပါးေနတယ္။ အဟုတ္)<br /><br />(8)အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးႏွင့္ ဘေလာ႕ေတြလည္ စာေတြဖတ္။ virus ေတြသတ္လိုက္ file cleaner ေလး run လိုက္ software ေတြစမး္တင္လိုက္ download လိုက္ မၾကိဳက္ရင္ uninstall လုပ္လိုက္နဲ႕<br />အဲလိုေနရတာကို ရူးသြပ္တယ္လို႕ေၿပာရမွာပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ထမင္းေမ႕ ဟင္းေမ႕ ။ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ research ေတြမ်ားရွာရင္ တစ္ေနကုန္ ေရ ေတာင္မေသာက္မိဘူး။ ေမ႕ေနတာ။ <br />ဒါကိုပဲ ရူးသြပ္တယ္လို႕ ဆိုရမွာပဲ။ ဒါေတာင္ game ေဆာ႕တာမပါေသးဘူး။<br />(ဒါေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေၿပာၾကတယ္ programmer ကိုမ်ား ရည္းစားေတာ္မိၿပီဆိုရင္ စိတ္ရွည္သည္းခံ ေစာင့္ဆိုင္းရန္ႏွင့္ အခ်ိန္ေပးရန္လိုသတဲ႕ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ေနတဲ႕ အခ်ိန္က ပိုမ်ားသကိုး )<br /><br />(9)အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - April သၾကၤန္က်ေတာ႕မယ္ဆိုၿပီး ေပ်ာ္လိုက္တာၿဖစ္ခ်င္းေပါ့။ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြနားေထာင္မယ္ဆိုၿပီး download လုပ္ ဖုန္းထဲထည့္လိုက္ထားတာ သၾကၤန္ၿပီးလို႕ April ကုန္ MAY သာေရာက္လာေရာ ခုခ်ိန္ထိ တစ္ပုဒ္မွ နားမေထာင္ရေသးဘူး။ ဒီေတာ႕ ေ၀းေနတယ္ ရွိဘူးလို႕ပဲ ေၿပာရေတာ႕မွာပဲ။<br /><br />(10)အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - ေၿပာၿပန္ရင္လဲ ဒီသူငယ္မ မရွိတာေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္လို႕ ေၿပာၾကေတာ႕မွာပဲ။ ရွိဘူး ၾကံဳသမွ် အကုန္ဖတ္တယ္။ <br /><br />(11)အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - မရွိၿပန္ဘူး ရွင့္။ <br /><br />(12)အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ဒီေန႕ Client site Customer ဆီက ဖုန္းလံုး၀ မလာဘူး။ <br />(ဟီး အဲဒီ အသံ အၾကားခ်င္ဆံုးပဲ :D)<br /><br />(13)အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ခ်င္တယ္။ အရမ္းၾကီးကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္တယ္။<br /><br />(14)အလိုခ်င္ဆံုးဆု - ေမတၱာတရားနဲ႕ေနၿပီး ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မၾကီးေသာသူ ေအးခ်မ္းေသာသူ ၿဖစ္ခ်င္တယ္။ <br /><br />(15)အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - က်ဳိက္ထီးရိုး ဘုရားဖူး <br /><br />(16)သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - ကမ္းစပ္ ၊ အလုပ္ နဲ႕ အိမ္<br /><br />(17)အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - Action နဲ႕ ၿမန္မာ အၿငိမ္႕ဟာသေကာင္းေကာင္း (သို႕ေသာ္ မၾကည့္ၿဖစ္ပါ)<br /><br />(18)အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - ေကာင္းေကာင္းေနၿပီး ေကာင္းေကာင္းၾကံပါ<br /><br />(19)အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - ကိုယ္နဲ႕ခင္တဲ႕သူ ရင္းႏွီးတဲ႕သူအားလံုးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အရွိကို အရွိအတိုင္း ဆက္ဆံတတ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္ရေကာင္းလား မေကာင္းလား တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားခဲ႕႔ဖူးပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္ပဲ ခံရတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ လဲ အမွတ္မရွိပါဘူး။ <br /><br />(20)မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - အဲဒါေတာ႕ရွိတယ္ “ကံ” ဘယ္ေတာ႕တစ္ထစ္ခ်တြက္လို႕မရဘူး။ ကိုယ္ထင္တာ ရည္မွန္းတာနဲ႕ အၿမန္တမ္း ေၿပာင္းၿပန္ အခ်ဳိးက်တယ္။ အဟုတ္။ <br /><br />(21)အမုန္းဆံုးအရာ - သူမ်ားေတြေတာ႕ မသိဘူး။ ေမွ်ာ္တစ္လင့္လင့္ ၿဖစ္လာႏိုးႏိုးေနရတာကို မုန္းတယ္။<br /> (လုပ္မယ္ဆို ခုလုပ္မယ္ ေသရင္ေသ မေသရင္ရွင္ဒါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ခဏခဏ ပင္ပန္းတယ္ ဒါေပမယ္႕ မၿပင္ဘူး ဒီလိုပဲ ဆက္လုပ္ေနတယ္.. လူမိုက္ပဲလား မသိပါဘူး)<br /><br />(22)အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - အေအးေတာ႕မရွိဘူး။ ဒါေပမယ္႕ လက္ဖက္ေၿခာက္ႏွပ္ထားတဲ႕ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ားဆို တစ္ေန႕ကို ၅ ခြက္ေလာက္ကေန ၇ ခြက္ေလာက္ထိ ေသာက္ၿဖစ္တယ္။ <br /><br />(23)လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - အလုပ္<br />(24)မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ေကာင္းလိုက္တာ ဖ်ားၿပီးအလုပ္ကခြင့္ယူခ်င္တာ (ခုထိ မဖ်ားဘူး… ဂယ္)<br /><br />(25)အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - တရား<br /><br />(26)လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ရွိဘူး (ခံစားခ်က္ေတြထက္ လတ္တစ္ေလာၿဖတ္ေနရတဲ႕ အရာေတြ အေပၚမွာ စိတ္က ပိုေရာက္ေနတယ္)<br /><br />(27)အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - စိတ္မပါတဲ႕ အရာကို လုပ္ရမွာ အေၾကာက္ဆံုးပဲ။ <br />(စိတ္မပါဘူးဆို လွည့္ကိုမၾကည့္တာ။ အရင္ရန္ကုန္မွာတုန္းကဆို ဟင္းခ်က္ခိုင္းရင္ ဒီေန႕ စိတ္မပါဘူးေနာ္ဆုိ<br />မခ်က္ခိုင္းေတာ႕ဘူး။ အိမ္ကလူေတြသိတယ္ တူးတာစားမလား ငံတာစားမလား ခ်ဥ္တာစားမလား အဲလိုေမးတာနဲ႕ တူတူပဲဆိုတာ ဟီးဟီး)(စာၾကြင္း ကိုယ္မ်ားစားခ်င္လို႕ ခ်က္လို႕ကေတာ႕ ရွယ္ေနာ္ ၾကြားတာဟုတ္ဘူးေနာ္ ၾကံဳလို႕ ေၿပာၿပတာ)<br /><br />(28)တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - ရွိၿပန္ဘူး။ (ေၿဖရတာ အားေတာင္နားတယ္ တိကယ္)<br /><br />(29)အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - တီေကာင္ (ရီရဘူးေနာ္ ဖတ္ၿပီး)<br /><br />(30)ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - တစ္ေယာက္တည္းပါကြယ္ (ေတြ႕စရာ ဘေလာ႕ကာ ဒီေၿမမွာ ရွိမွ မရွိပဲ)<br /><br />(31)အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႕ ဖုန္းေပါ့ကြယ္..<br /><br />(32)သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - ကမ္းေၿခ ခဏခဏ သြားတယ္<br /><br />(33)စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ဘ၀မွာ ၾကီးၾကီးမားမား ႏွစ္ခါေလာက္ညစ္ဖူးတယ္။ ခုေတာ႕လဲ ရိုးသြားတာပဲ။<br />ဒါေပမယ္႕ ညစ္သင့္တဲ႕ အခ်ိန္ေတာ႕လူပဲ ညစ္တာေပါ့ေလ။ <br /><br />(34)အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - ေအးခ်မ္းတဲ႕ေနရာ<br /><br />(35)ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - စားစရာ ဘာမွ မရွိလို႕ လုပ္ရမွာလဲပ်င္းလို႕ tv ကိုစိတ္ေၿပာင္းေအာင္ ဖ်တ္ကနဲ ဖြင့္လိုက္ေတာ႕ သူတို႕ ၾကက္ကင္ေတြ စားေနၾကတယ္တဲ႕။<br /><br />(36)ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု- သၾကၤန္ဆိုလွ်င္ မုန္႕လံုးေရေပၚကို တြဲသိၾကသလို ခုခ်ိန္ထိ အလုပ္ေရေပၚတာ မၿမဳပ္ေသးဘူးကြယ္။ တစ္ကယ္ေၿပာတာပါ။ အတည္..<br /><br />(37)အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ရွိလာေတာ႕မယ္ မထင္ဘူး။ <br /><br />ကိုအုပ္ က tag ၿပီးလို႕ CBOX မွာေအာ္သြားေတာ႕ ေအာ္ေရးရအုန္းမဟဲ႕ဆုိ အားတင္းၿပီးေရးလိုက္ပါတယ္လို႕။<br />ခုေတာင္ မနက္ ၆ နာရီထိုးၿပီး မအိပ္ရေသးဘူး။ ခုလို သတိတရ ေရးၿဖစ္ေအာင္ tag ေပးတဲ႕ ကိုအုပ္ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ၿ႔ပီးေတာ႕ ေဆြေလးဘေလာ႕ကို ပစ္ထားတဲ႕ အခ်ိန္မွာ လာလည္က်တဲ႕ ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမမ်ားကိုလဲ သတိရေနပါတယ္လို႕..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-2466692706046911053?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-69362037462255885762011-03-15T09:58:00.002-07:002011-03-15T09:59:08.004-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-bNp3IVaVJ_g/TX-QJRIFrpI/AAAAAAAAAgw/R6LQUbxFDC0/s1600/4175.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bNp3IVaVJ_g/TX-QJRIFrpI/AAAAAAAAAgw/R6LQUbxFDC0/s400/4175.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584340551853256338" /></a><br /><br /><br />(သီတာ) ေမ႕ ဘာဟင္းခ်က္ ဗိုက္ဆာၿပီ ေမရ။ ၿပီးရင္ ၿငိမ္းတို႕နဲ႕ ခ်ိန္းထားတယ္။ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္မလို႕။ ၿမန္ၿမန္ခ်က္။ ဒါပဲ။<br /><br />ကေလးတစ္ေယာက္၏ ဆိုးဆိုးႏြဲ႕ႏြဲ႕ အမူအရာႏွင့္ ေနာက္ေက်ာမွေန၍ မိခင္ကိုသိုင္းဖက္ထားၿပီး ခြ်ဲေနေသာ သမီးေခ်ာအား ေနာက္ၿပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း<br /><br />(ေဒၚရီ) ေၾသာ္ မိသီတာ အေမကုိ ၀ိုင္းကူမယ္ေတာ႕မၾကံဘူး။ေနာက္နားကပ္ၿပီး လာရႈပ္ေနတယ္။ ဘယ္ခ်ိိန္မို႕လို႕တုန္း ရုပ္ရွင္က။ ဒီေန႕ ငါ့သမီးၾကိဳက္တဲ႕ဟင္း ရွယ္ခ်က္ထားတာ။ ၀က္သားကို အစပ္ခ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ပဲညႊန္႕ ဟင္းခ်ဳိ။ ၿပီးေတာ႕ ငါးပိရည္ တို႕စရာအစံု နဲ႕ သရက္ခ်ဥ္သုတ္ေလးရယ္ ၿပီးေတာ႕ ကန္ဇြန္းပလိမ္းေၾကာ္ေလးရယ္... ဘယ္လိုလဲ<br /><br />(သီတာ) ဟီး.. ေမ ေၿပာေနတာနဲ႕ ဒီမွာ သေရတမ်ားမ်ားၿဖစ္ေတာ႕မယ္။ ရုပ္ရွင္က ၁ နာရီခြဲကားၾကည့္မွာ။ ခု ၁၁ နာရီထိုးေတာ႕ မယ္ေလ။ သမီးက ေရခ်ဳိးရအုန္းမွာ။ ေရမခ်ဳိးခင္ ထမင္းအရင္စားမလို႕။ အဆင္သင့္ပဲလား ေမ။<br /><br />(ေဒၚရီ) ဟုတ္ပေတာ္ အဆင္သင့္ပါပဲ ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ အုပ္ထားတယ္။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ခူးခပ္စားေတာ႕။ ေၾသာ္ သမီးေရ သမီး အေဖနဲ႕ အစ္ကိုေတြ အတြက္ေတာ႕ ဦးခ်ထားလိုက္အုန္းေနာ္။ ၿပီးေတာ႕ အခန္းထဲက သမီးအ၀တ္အစားေတြ ထုတ္ခဲ႕ ၾကားလား။ ေလွ်ာ္ရအုန္းမယ္။ မိန္းကေလးၿဖစ္ၿပီး ပ်င္းလိုက္တာလြန္ေရာ။ အလွၿပင္ဖုိ႕ၾကေတာ႕ မပ်င္းဘူး။<br /><br />(သီတာ) အာ..ေမၾကီးကလဲ သီတာေနာက္က်ေနၿပီ။ ဖယ္ေတာ႕ဘူး။ သီတာ စားသြားတာလို႕ ေၿပာလိုက္ ေဖၾကီးတို႕က ဘာမွမေၿပာဘူး။ ေမကလဲ ဒီသမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတာကို ပြစိပြစိနဲ႕။ေမြးထားၿပီး ဒီေလာက္ေတာ႕ လုပ္ေပးရမွာေပါ့လို႕။<br /><br />အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္တည္း ၿပီးေတာ႕အငယ္ဆံုးေလး ၿပီးေတာ႕အစ္ကိုေတြလို ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မဟုတ္။ ၿဖဴၿဖဴႏုႏုနဲ႕ ဒီသမီေလးကို အိမ္ရွိလူကုန္ ခ်စ္လိုက္ၾကတာ သည္းသည္းကို လႈပ္လို႕။ ခုပဲၾကည့္ေလ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူပဲ ၿဖစ္ေနၿပီ မိဘကအ၀တ္ေတြေလွ်ာ္ေပးရတုန္း။ ကေလးတစ္ေယာက္လို တစ္အိမ္လံုးက သည္းသည္းလႈပ္ေန ၾကတုန္း။ <br /><br />----------------------------------------------------------------------<br />(ဦးေအး) ဟ မရီရ မင္းဟာကကြာ ၀က္သားက အရိုးခ်က္တာလား အသားခ်က္တာလား။ ဒီမွာ အရိုးေတြၾကီးပဲ။<br /><br />(ကိုေလး) ဟုတ္ပ အေမ ေစ်းဖိုးေတြ ေခြ်တာေနတယ္ေပါ့ေလ။<br /><br />(ေဒၚရီ) အမယ္ေလး မဟုတ္ရပါေတာ္။ ကိုေမာင္ေအး.. အဲဒါ ေတာ္႕ သမီးလက္ခ်က္မိသြားတာေနာ္။ ဟို အငယ္ေကာင္ မသိရင္ ေလွ်ာက္ေၿပာမေနနဲ႕ အဲဒါ နင့္ညီမလက္ခ်က္။ ရွပ္ရွင္ၾကည့္မလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်ိန္းထားတယ္ဆိုၿပီး ထမင္းေစာေစာ စားၿပီး ခု အၿပင္သြားၿပီ။ အေဖေတြ အစ္ကိုေတြ အတြက္ ဦးခ်စားသြားလို႕ေၿပာတာ။ ခုေတာ္တို႕အတြက္ အရိုးၾကီးခ်န္သြားတယ္ မဟုတ္လား။ ဟြန္း ၾကပ္ၾကပ္ကေလးအလိုလိုက္ၾကေနာ္။ ေရွ႕ေရးေတာ႕ေလ က်ဳပ္ေတာ႕ၿဖင့္ ရင္ေလးတယ္ ..အဲဒီ သမီးတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ သိလား.<br /><br />(ကိုၾကီး) အာ.. အေမကလဲ ညီမေလးကို တစ္ေကာင္လို႕ မသံုးပါနဲ႕။ ဘာၿဖစ္လဲ က်န္တဲ႕ဟင္းနဲ႕စားရလည္း ဘာမွ မၿဖစ္ပါဘူး။ ညီမေလးက အငယ္ဆုံုးေလးဆိုေတာ႕ ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးတာပါ။ေနာ္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား အေဖ။ ကဲညီ ၿမန္ၿမန္စား ထမင္းစားၿပီး အလုပ္ၿပန္သြားရအုန္းမွာ။ ၀ပ္ေလွ်ာ႕မွာ ကားတစ္စီး ၿပင္ဖို႕ရွိေသးတယ္။ ဒီညေနလာယူမွာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သားအဖ တက္ညီလက္ညီ ၿပင္လိုက္ရင္ ၿပီးပါတယ္ဗ်ာ။ <br /><br />(ဦးေအး) ေအး ၿပီးပါတယ္ သားၾကီးရ။ ေအးပါ အရီရာ ငါမသိလို႕ပါ။ မင္းႏွယ္ သမီးေလးကို ဆူမေနနဲ႕ေနာ္။ ေတာ္ၾကာစိတ္ညစ္ေနအုန္းမယ္။ ၾကားလား။<br /><br />(ကိုေလး)ၿပီးပါတယ္ ကိုၾကီးရ။ လက္ဘက္ရည္ေတာ႕ ထမင္းစားအၿပီး တိုက္ရမယ္ေနာ္ ကိုၾကီး။ ဘယ္လိုလဲ<br /><br />(ကိုၾကီး) ဟားဟား ေအးပါကြာ။ေအးပါ ငါ့ညီနဲ႕ ငါ့ညီမကေတာ႕ေဟ႕ အစ္ကိုမ်ားေတြ႕လိုက္ရင္ သမဖို႕ၾကီး ၿမင္ေနေတာ႕တာကိုးကြ။<br /><br />ေဒၚရီကလဲ ေၿပာမယ္႕သာ ေၿပာေနတာ။ အေဖေတြ အစ္ကိုေတြေရွ႕မို႕ ၾကိမ္းၿပေနတာ။ ခုနကဆို သူကိုယ္တိုင္ပဲၾကည့္ေလ သမီးအ၀တ္ေတြေလွ်ာ္ဖို႕ ေတာင္းေနတာ။ ထမင္းစားခဏနားၿပီး ေလွ်ာ္မွ ၿဖစ္မယ္။ နဲတာမဟုတ္ဘူး အ၀တ္ေတြ။<br />---------------------------------------------------------------------------<br /><br />(ဦးေအး) သမီး ေက်ာင္းကၿပန္လာတာ ေနာက္က်လွခ်ည္လား။ ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ။ ဒီကိုလာအုန္း။ ၿပီးေတာ႕ ေန႕လည္က ၿမိဳ႕ထဲမွာ သမီးနဲ႕တူတူေတြ႕လိုက္တဲ႕ ေကာင္ေလးက အဲဒါဘယ္သူလဲ။ လိမ္မယ္ေတာ႕ မၾကံနဲ႕ေနာ္။ <br /><br />(သီတာ) ဟာ..ေဖၾကီးကလဲ သမီးက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူပဲ ၿဖစ္ေနၿပီဟာ ၿမိဳ႕ထဲသြားတာ ဘာမ်ားဆန္းလို႕လဲ။ ၿပီးေတာ႕ ဟိ္ုေကာင္ေလးက သူငယ္ခ်င္း။ တစ္ကယ္ပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကိုမရွိဘူး။ ေဖတို႕ေနာ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ႕မလုပ္နဲ႕ စိတ္ထင္ရာလုပ္လိုက္မွာေနာ္။သမီးက ဘာမ်ားမဟုတ္တာလုပ္ေနလို႕လဲ။<br /><br />(ကိုၾကီး) ညီမေလး သီတာ အေဖ႕ကို အဲလိုၿပန္မေၿပာနဲ႕ေလ။ အေဖ ကစိုးရိမ္လို႕ေမးတာကို ေကာင္းေကာင္းေၿဖလိုက္ၿပီးေနတာ ပဲဟာ။ ဘာစိတ္ညစ္စရာရွိလဲ ညီမေလး မဟုတ္ရင္ၿပီးတာပဲ။ ကိုၾကီးတို႕က ခ်ဳပ္ၿခယ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ညီမေလး အရြယ္မေရာက္ေသးခင္ကို လမ္းမွားေရာက္မွာစိုးလို႕။ကဲကဲ သြားအကၤ်ီေတြ သြားလဲေခ်ေတာ႕။<br /><br />(သီတာ) ၿပီးေရာ ၿပီးေရာ<br /><br />သီတာတစ္ေယာက္ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ေၿခေထာက္ကိုေစာင့္ကာနင္းလို႕ တစ္ဒုန္းဒုန္း တစ္ဒိုင္းဒုိင္း ၿဖင့္ အိမ္အေပၚထပ္သို႕တက္သြားေလၿပီ။ တစ္အိမ္သားလံုး၏ မ်က္ႏွာကေတာ႕ မေကာင္းၾက။ ဦးေအးတစ္ေယာက္ကေတာ႕ သက္ၿပင္းသာ ဟူး..ကနဲ ခ်လိုက္ရင္း<br /><br />(ဦးေအး) အရီ..သမီးကို ဆက္မဆူနဲ႕ေတာ႕ေနာ္ ေတာ္ၾကာစိတ္ထင္ရာ လုပ္သြားမွ ငါတုိ႕ရင္က်ဳိးေနရမယ္။ အေၿခအေနကိုပဲ အကဲခပ္ၿပီး ၾကည့္ေနၾကားလား<br /><br />အေပၚထပ္မွ သမီးမၾကားေအာင္ ေလသံတိုးတိုးၿဖင့္ ေဒၚရီအားမွာေနေသးသည္။ ၿပီးေတာ႕ ဦးေအး၏ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား၀ဲလို႕ေန၏။ ေဒၚရီကေတာ႕ သမီးမၾကားေအာင္ တစ္အစ္အစ္နဲ႕ ၾကိတ္ၿပီး ရိႈက္၍ငိုေနေလေတာ႕သည္။<br /><br />သမီးေလးၾကိဳက္ေနသည့္လူက သမီးေလးအား ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထားႏိုင္သည္။ မခ်မ္းသာလဲ ဂရုစိုက္စရာမလို။ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ ႏိုင္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ႕လူဆို သူတို႕သေဘာတူႏိုင္ပါသည္။ ခုဟာက ေကာင္ေလးက ဆယ္တန္းေတာင္မေအာင္။ အလုပ္လဲ မယ္မယ္ရရ မရွိ။ ဒါဆို မိဘေတြက ခ်မ္းသာသလားဆိုေတာ႕။ အရင္ကေတာ႕ ခ်မ္းသာၾကပါသည္။ ေကာင္ေလးေတြ အေဖဆံုးပါး သြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ဆင္းရဲသြားလိုက္တာ ေန႕ၿမင္ညေပ်ာက္ဆိုသည့္အလား။ အထည္ၾကီးပ်က္ေတြ။ ဒီေတာ႕ ဘ၀အေၾကာင္းသိဖို႕ ေနေနသာသာ အရင္က ပိုက္ဆံ၇ွိခဲ႕တာေလးႏွင့္ ခုခ်ိန္ထိ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာမိသားစု။ တစ္ကယ္တမ္း အေၾကာင္းသိေတြေၿပာၿပ တာေတာ႕ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ စားစရာေတာင္မရွိတဲ႕။ ၿ႔ပီးေတာ႕ အလုပ္အကိုင္လဲ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ၾကတဲ႕။ အားေန ဂစ္တာေလး တစ္ေဒါင္ေဒါင္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဆိုေတာ္ၾကီးၿဖစ္ဖို႕တဲ႕။ <br /><br />××××××××××××××××××××××××××××<br /> (ေဒၚရီ) ေဒၚဥ …. သမီး ကဘာေၿပာလိုက္လဲဟင္.. ဘာေၿပာလိုက္လဲ<br /><br />(ေဒၚဥ) ညည္းနဲ႕ေအ ေၿဖးေၿဖးေမးပါ။ ညည္းကုိ ေၿပာၿပခ်င္လြန္းလို႕ ေမးၿပီးခ်က္ခ်င္းက်ဳပ္ကလာတာပါပဲ။<br /><br />(ဦးေအး) ကြ်န္ေတာ္တို႕က သမီးေလးကို စိတ္ပူလို႕ပါ ေဒၚဥရယ္။ စိတ္မရွိပါနဲ႕ဗ်ာ။<br /><br />(ေဒၚဥ) ေအး မင္းတို႕အဲဒီလိုုခ်စ္လို႕ မင္းတို႕သမီးကဆိုးေနတာ။ ခုလဲ လူၾကီးစံုရာနဲ႕ ၿပန္အပ္ဖို႕ကို ေကာင္ေလး ဘက္က ပိုက္ဆံမရွိလို႕တဲ႕။ သူ႕ေယာက္က်ားက ပိုက္ဆံရွာေနတယ္ဆိုပဲ။ ရတာနဲ႕ လူၾကီးစံုရာနဲ႕ အပ္ဖို႕ ၿပင္ဆင္လုိက္ပမယ္တဲ႕။ မင္းတို႕ကသာ မ်က္ႏွာၾကီးေတြအိုၿပီး စိတ္ပူေနၾကတာ။ ဟိုမွာ ရႊင္လို႕လန္းလို႔. ဟြန္း <br />ငါတယ္ေလ..မေၿပာလိုက္ခ်င္ဘူး<br /><br />(ေဒၚရီ) ဒါၿဖင့္ ဒါၿဖင့္ အဲဒီေန႕က အိမ္ကဆင္ေပးလိုက္တဲ႕ ပစၥည္းေတြေရာ<br /><br />(ေဒၚဥ) ကုန္ၿပီတဲ႕။ ကုန္ၿပီတဲ႕။ သူတို႔ႏွစ္လေလာက္ေပ်ာက္သြားတုန္းက အဲဒါေတြေရာင္းသံုးတယ္တဲ႕။<br /><br />ေဒၚရီ ေၾသာ္ သမီးေလးရယ္ မိုက္လွခ်ည္လားလို႕သာ ေၿပာလိုက္ခ်င္မိသည္။ အဲဒီေန႕က သမီးကအလွဴသြားစ ရာရွိသည္ ဆိုသၿဖင့္ လက္၀တ္လက္စား တစ္စံုစာ မိဘက မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ဆင္ေပးလိုက္သည္။ အေဖနဲ႕ အစ္ကိုေတြ ေခြ်းေတြနဲ႕ ရွာထားေသာ ေခြ်းနဲစာအား လုပ္ရပ္လိုက္တာ သမီးေလးရယ္လို႕သာ စိတ္မေကာင္းခ်င္း ၾကီးစြာၿဖစ္မိသည္။ သို႕ေသာ္..<br /><br />(ကိုၾကီး) အေမ နဲ႕ အေဖ ညီမေလးတစ္စိမ္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနပါ့မယ္ဗ်ာ။ သူ႕ေကာင္ေလးကလဲ အလုပ္က မယ္မယ္ရရ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ၾကီးေဒၚဥနဲ႕ ပိုက္ဆံေပးခိုင္းလိုက္ၿပီး လာအပ္ခိုင္းလိုက္ဗ်ာ။ ၿပီးရင္ အိမ္မွာပဲ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းေလး လုပ္ေပးလိုက္ရေအာင္ ေနာ္..ေနာ္ အေမနဲ႕အေဖ<br /><br />ဤသို႕ၿဖင့္ မဂၤလာေဆာင္ေပးလိုက္ၾက၏။ ထို႕ေနာက္ သမီးကို အိမ္မွာတူတူေနဖို႕ ေခၚပါေသာ္လည္း သမီး၏ ေယာက္က်ားၿဖစ္သူကမေန။ သူ႕အေမက အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းမို႕ စိတ္မခ်ဆို၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သီတာလဲ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါရေလေတာ႕သည္။ သို႕ေပမယ္႕လဲ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္ ႏွင့္ ဒီဘက္ရပ္ကြက္မို႕ သိပ္ေတာ႕ၿဖင့္ မေ၀းလွပါေလ။ <br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />(ကိုေလး) အေမ ညီမေလးကေလ…ဟို…ဟို…ဟို..ေလ<br /><br />(ေဒၚရီ) ဟဲ႕ အငယ္ေကာင္ တစ္ဟုိဟို နဲ႕ ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ။ ငါ့သမီး ဘာၿဖစ္လို႕တုန္း။<br /><br />ကိုေလး တစ္ေယာက္ နီၿမန္းရွက္ရြံ႕ေသာ မ်က္ႏွာၿဖင့္ ေခါင္းကုတ္လိုက္ အက်ၤီလက္ဆြဲတင္လိုက္ႏွင့္ ထို႕ေနာက္ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်လိုက္ေသာ မ်က္ႏွာေပး ၿပံဳးစိစိၿဖင့္..<br /><br />(ေဒၚရီ) ဟဲ႕ေကာင္ေလး ေၿပာေလ ဘာလဲလို႕ဆိုေန<br /><br />(ကိုေလး) ဟီးဟီး ကြ်န္ေတာ္ကေလ ..သိလား ဟီး ဦးေလး..ဦးေလး ၿဖစ္ေတာ႕မွာ အေမရ။ ဟီးဟီး ညီမေလးမွာေလ ..အဟီး<br /><br />ေဒၚရီ သေဘာေပါက္သြားၿပီ။ ငါေၿမးေလးရေတာ႕မွာေပါ့လို႕ စိတ္ထဲေပ်ာ္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ တစ္ခဏမွာပင္ မ်က္နွာက ၿပန္ညိႈးသြားသည္။<br /><br />(ကိုေလး) အေမ ဘာၿဖစ္လို႕လဲ ေၿမးရေတာ႕မွာ မေပ်ာ္ဘူးလား။<br /><br />(ေဒၚရီ) မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္။ သားညီမေလး ေယာက္က်ားက အလုပ္မွ မရွိတာ။ အေမ႕သမီးေလး ေတာ႕ ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕ အားငယ္ေနေတာ႕မွာပဲ..<br /><br />(ကိုေလး) ဟင္း……….ဒါေတာ႕ဟုတ္တယ္ အေမရာ။ <br />အဲဒီေကာင္က ၀ပ္ေလွ်ာ႕မွာလာလုပ္ဆိုေတာ႕လဲ မလုပ္ဘူး။ သူ႕တစ္ခါတစ္ေလမွ လိုက္ရတဲ႕ တီး၀ိုင္းက ပိုက္ဆံနဲ႕က ညီမေလးက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးထမင္းနပ္ မွန္ပါ့မလဲ။ ညီမေလး အိမ္လာလည္ရင္ အေမ မုန္႕ဖိုးေတြဘာေတြ ေပးလိုက္ေနာ္ အေမ။ သူစားခ်င္တာ ၀ယ္စားလို႕ရတာေပါ့။<br /><br />မိသားစုက ဒီလိုပူပန္ေနေသာ္လည္း သီတာကေတာ႕ ေနာင္တနဲနဲေလးမွမရ။ သည္ေယာက္က်ားမွ သည္ေယာက္က်ား။ မိဘအိမ္သို႕ သီတာၿပန္လာလည္ေသာေန႕သည္။ ပိုက္ဆံလို၍ လာေသာေန႕သာ ၿဖစ္ သည္။<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />(ကိုၾကီး) အေမ ..ညီမေလးတြက္ ဗိုက္ဖံုးအက်ီီ၀ယ္လာတယ္။ အဲဒါ အေမ ၾကီးေဒၚဥနဲ႕ ေပးခိုင္းလိုက္ေနာ္။<br /><br />ဟုတ္ပါသည္။ သမီးကိုလြမ္းၾကေသာ္လည္း။ ေ၀းေ၀းကသာ သူတို႕လြမ္းႏိုင္ၾကသည္။ အဘယ္႕ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ သီတာ၏ ေယာကၡမ ႏွင့္ သူ႕ေယာက္က်ားေၿပာေသာ စကားမ်ားသည္ နားခါးလွေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။့ သူတို႕ေပးစရာ ေကြ်းစရာ..မေတြ႕တာၾကာလွ်င္ ေဒၚဥကိုသာ ေၿခလ်င္တပ္သားအၿဖစ္သံုးေလ႕ရွိၾကသည္။<br /><br />(ဦးေအး) အရီ သမီးၾကိဳက္တတ္တဲ႕ ဟင္းေလးေတြ ၀ယ္ၿပီးခ်ဳိင့္နဲ႕ ပို႕ေပးလိုက္ပါလား။ ဟိုေန႕က အလုပ္မွာ ဦးၿမၾကီးက ေၿပာတယ္။ သမီးကေလ ေစ်းထဲက ၀က္သားဆိုင္ေရွ႕မွာ ၀ယ္မလို မ၀ယ္မလိုနဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ေန တာ အၾကာၾကီးပဲတဲ႕။ ေနာက္မ၀ယ္ပဲ ၿပန္လွည့္သြားတယ္တဲ႕။ သူလဲ ကိုယ္ေလးလက္၀န္ၾကီးနဲ႕ဆိုေတာ႕ စားခ်င္ရွာမွာေပါ့ကြာ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေလ..<br /><br />ဒုကၡပဲ ဒီေန႕ ဟင္းေတြခ်က္ၿပီးေတာ႕မွ ေဒၚဥကိုသြားေခၚေတာ႕မရွိဘူးတဲ႕ ။ သူ႕တူမအိမ္သြားတယ္တဲ႕။ မနက္ၿဖန္မွ ၿပန္လာမယ္တဲ႕။ အင္း မထူးပါဘူးေလ..သမီးနဲ႕လဲ မေတြ႕တာၾကာၿပီ ကိုယ္တိုင္ပဲ သြားလိုက္ပါ ေတာ႕မယ္ေလ။ အဲလို ဆံုးၿဖတ္ၿပီး ထီးေလးယူ ခ်ဳိင့္ေလးဆြဲ။ ဟိုတစ္ေန႕ ကအၾကီးေကာင္၀ယ္ေပးထားတဲ႕ အက်ၤီထုပ္ေလးဆြဲလို႕ သမီးတို႕ အိမ္ဘက္ကို ေဒၚရီေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။ <br /><br />ဒါနဲ႕ သမီးတို႕အိမ္ေရာက္ေတာ႕..အိမ္ေရွ႕မွာ ဘယ္သူမွမရွိ။ ဟဲ႕ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးလားလို႕ လွမ္းေခၚမလို႕ ရွိ ေသး။ အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္က စူးစူးရွရွ ထြက္လာတဲ႕ ရန္ၿဖစ္တဲ႕ အသံေၾကာင့္ ေဒၚရီ ေအာ္ေခၚေတာ႕မဲ႕ အသံေတြ တန္႕သြားတယ္။<br /><br />(ေယာကၡမ) ဟဲ႕ ..မိသီတာ ေကာင္မရဲ႕ နဲနဲပါးပါးေလးလဲ အလိုက္သိတတ္အုန္းေလ။ နင္ ထမင္းမစားေသးခင္ ငါ့ေယာက္က်ားစားၿပီးပလား ေယာက္ကၡမစားၿပီးပလားနဲနဲပါးပါးေမးေလ။ ခုၾကည့္အုန္း ဟင္းက အရိုးေတြပဲ က်န္ေတာ႕တယ္။ <br /><br />(သီတာ) ဒီမွာ အေမ..အဲဒါ အေမ႕သားရွာထားတဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႕ ခ်က္တာမဟုတ္ဘူးေလ။ ကြ်န္မဘာသာ ကြ်န္မ စားခ်င္လြန္းလို႕ ငတ္လြန္းလို႕ အစ္ကိုေတြဆီက သြားေတာင္းထားတဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႕ ခ်က္ထားတာ။ ခုလဲ ကြ်န္မခ်န္ထားတဲ႕ဟင္းက အေမေၿပာသလို အရိုးေတြၾကီးပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ယ္လာထဲကိုက ပို္က္ဆံက မေလာက္လို႕ အရိုးအသား၀ယ္လာတာ။ <br /><br />(ေယာကၡမ)ေအးေပါ့ ခုမွေတာ႕ ညည္းကဒီလိုပဲေၿပာေတာ႕မွာေပါ့။ က်ဳပ္တို႕က အရင္ကဆို ဒီလိုဟင္းမ်ဳိး လွည့္ေတာင္ ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး။ အခုမရွိလြန္းလို႕ မရွိလြန္းလို႕ ။ ဟင္း.. မိန္းကေလးသာဆိုတယ္ ဘာမွ လက္ေၾကာမတင္းဘူး။ အိမ္က ဟိုအေကာင္ကလဲ ဘာၾကည့္ၿပီး ၾကိဳက္ၿပီးယူထားလဲ မသိပါဘူးေတာ္။ ဟြန္း ခုလဲ မရွ္ိရတဲ႕ ၾကားထဲ စားစရာ ပါးစပ္တစ္ေပါက္က တိုးအုန္းမယ္။ ညည္းတို႕ေတြမ်ားေလ မရွိတာထက္ မသိတာက ခက္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးေပါ့ ေအ။ ၿပီးရင္ အခန္းထဲမွာ က်ဳပ္အ၀တ္ေတြစုထားတယ္ ညည္းေလွ်ာ္ လိုက္အုန္းၾကားလား။ က်ဳပ္ ..ေဒၚခ်စ္ တို႕အိမ္ သြားလည္လိုက္အုန္းမယ္။<br /><br />(သီတာ) ဟြန္း ဘာသြားလည္မွာလဲ ၀ိုင္းေကာင္းတယ္လို႕ ေၿပာစမ္းပါ။ ဟင့္ ဟင့္ အေမ တို႕ေရ အေမတို႕ရဲ႕ သမီးမိုက္မ မိသီတာကို လာၾကည့္ပါအုန္း အေမရဲ႕။ ဟီးဟီးဟီး….ဟီးဟီးဟီး..<br /><br />ေၿပာေၿပာဆိုဆို တစ္ဟီးဟီး ငိုခ်လိုက္ေသာ သမီးေလးေၾကာင့္ ေဒၚရီရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲ ၀မ္းနည္းစိတ္တို႕ လိမ္႕တတ္လာၾကသည္။ ရင္ထဲမွာ ဆို႕နင့္လို႕ေနသည္။ သမီးေလး ..သမီးေလး..အေမ႕ရဲ႕ သနားစရာ သမီးေလးရယ္…<br />ၿပီးေတာ႕ ေဒၚရီ အိမ္ထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္ခ်သြားသည္။ ၿပီးေတာ႕ ငိုေနသည့္ သမီးအား..<br /><br />(ေဒၚရီ) သမီးေလး မငိုနဲ႕ေနာ္ တိတ္တိတ္ေနာ္ သမီး။ လာလာ အေမတို႕အိမ္လိုက္ခဲ႕ေနာ္။ အေမတုိ႕ အိမ္မွာ ဒီေန႕ သမီးၾကိဳက္တဲ႕ ဟင္းေတြ ၾကီးပဲ ခ်က္ထားတာ။ ညေနစာ လိုက္စားေနာ္ သမီး။<br /><br />(ေယာကၡမ) ေခၚသြား ေခၚသြား ၿပန္မလာ ေဟာဒီက ပိုေတာင္ ၾကိဳက္ေသး..ဟြန္း.<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ဒါေပမယ္႕ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ပါပဲ။ ေနာက္ေန႕ ေယာက္က်ားကၿပန္လာေခၚေတာ႕ မိသီတာတို႕က ၿပန္ပါသြား ၿပန္တယ္။ ေအးေလ သူတို႕မွာ သမီးေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းယံုကလြဲ၍ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾက။ သီတာက ေတာ႕ မိဘလက္ထက္တုန္းက မိဘကခ်စ္လို႕ အလိုလိုက္ထားတာကို သူက အခြင့္အေရးေတြယူခဲ႕သည္။ ၿပီးေတာ႕ မိဘရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာ အတိမ္အနက္ကို သူမသိ။ မိဘဟူလို႕ ေလးစားရေကာင္းမွန္း ရိုေသရ ေကာင္းမွန္းသူမသိ။ ခုေတာ႕ၿဖင့္ ၀ဋ္ဆိုတာၾကီးက လာေလၿပီ။ သီတာ <br />ကိုယ္၀န္ရွိေနေသာ္လည္ ေယာက္က်ား ကေအာ္….ငါ့မိန္းမရယ္လို႕ ညွာတာရေကာင္းမွန္းမသိ။ ပိုက္ဆံမရွာႏိုင္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အစစအရာရာ ခ်ဳိ႕တဲ႕ရရွာသည္။ အစ္ကိုေတြ အေမေတြအေဖေတြကေတာ႕ မေနႏိုင္ၾက ေဆးခန္းၿပေပးၾက။ အားေဆးေတြ ၀ယ္ေပးၾကႏွင့္ ဂရုစိုက္လြန္းၾကသည္။ သို႕ေသာ္ မိသီတာတစ္ေယာက္ ေနာင္တေတြရလာေလၿပီ။ မိဘ ေမတၱာကို နားလည္ရေကာင္းမွန္းသိလာေလၿပီ။ သို႕ေပမယ္႕ အခါလြန္ ေႏွာင္းခဲ႕ေလၿပီလို႕ဆိုမလား….<br /><br />(ကိုၾကီး) အေမေရ အေမ ..အေမရ အေမ.. အေဖ အေဖ<br /><br />(ဦးေအး) အၾကီးေကာင္ ဘာၿဖစ္လာတာလဲ ေရးၾကီးသုတ္ပ်ာ အေမာတစ္ေကာနဲ႕<br /><br />(ကိုၾကီး) ညီမေလး ေခ်ာလဲလို႕ အဲဒါ ေဆးရံုမွာတဲ႕။ ကိုေလးကေတာ႕ လိုက္သြားၿပီး အေၿခအေန မေကာင္းဘူးတဲ႕ လူၾကီးေရာ ကေလးေရာ အႏၱာရာယ္ ရွိတယ္တဲ႕.. ေဆးရံုေရာက္ေနတာ မနက္ထဲကတဲ႕ သူ႕ ေယာက္က်ားက ပိုက္ဆံရွာမယ္ဆို ထြက္သြားတာ ခုဒီညေနထိ ၿပန္မလာဘူးတဲ႕.. အဲဒါ မနက္က ေဆးရံုကို လိုက္သြားတဲ႕ သူ႕ေယာက္ကၡမ အိမ္ေခါင္ရင္းက ေကာင္မေလးက ၀ပ္ေလွ်ာ႕မွာ လာေၿပာလို႕ <br /><br />ေဒၚရီ ၾကားၾကားလိုက္ခ်င္းကို ေခါင္းထဲမွာ မိုက္ကနဲ။ ၿပီးေတာ႕ လဲ ႏႈတ္ကလဲ ဘုရား ဘုရား သမီးေလး ဘာမွ မၿဖစ္ပါေစနဲ႕လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္<br /><br />(ဦးေအး) အရီ စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားေလ။ ခုခ်ိန္မွာ သမီးေဘးနားမွာ ငါတို႕ရွိေနမွ ၿဖစ္မွာကြ။ ေတာင့္ထားစမ္းပါ။ သားၾကီး ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရသေလာက္ယူခဲ႕ ။ အလုပ္က ေငြေတြပါစုခဲ႕။ အရီ က သမီးအတြက္ေဆးရံုမွာ လိုအပ္မယ္ထင္တာေလးေတြ ယူခဲ႕ အေဖ TAXI သြားငွားမယ္။ ၿမန္ၿမန္လုပ္ၾက..<br /><br />ေဆးရံုေရာက္ေတာ႕ သမီးကို ကုတင္ေပၚမွာ မ်က္ကြင္းေတြ ညိဳၿပီး ၿဖဴဖတ္ၿဖဴေရာ္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားၿဖင့္ ေတြ႕ လိုက္ရေသာ အခါ ရင္ထဲမွာမခ်ိလိုက္ေလခ်င္းသမီးေလးရယ္။ <br />ဆရာ၀န္ေတြကေတာ႕ လက္ေလွ်ာ႕ထားၾက ေလၿပီ။ <br /><br />(ဦးေအး) သမီးေလး..သမီးေလး သတိထားေလ အေဖ အေဖတို႕ေရာက္လာၿပီ။ ဘာမွ အားမငယ္နဲ႕ေနာ္။ ၾကားလား သမီး အေဖတို႕ရွိတယ္။ <br /><br />ဦးေအး၏ အသံၾကားေတာ႕ ေမွးေနေသာ သီတာမ်က္လံုးေလးမ်ားပြင့္လာၾကသည္။ ၿပီးေတာ႕ ႏႈတ္မွ အားယူၿပီး <br /><br />(သီတာ) အေမ…အေမ ေရာ<br /><br />(ေဒၚရီ) အေမ ရွိတယ္ေလ သမီးရဲ႕ အေမရွိတယ္။ သမီးေလး ဘာေၿပာခ်င္လို႕လဲ။ ဘာလိုခ်င္လို႕လဲ ။ အေမ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ သမီး <br /><br />သီတာ အားတင္းလို႕ေခါင္းခါရင္း လက္အုပ္ခ်ီ လို႕ တတ္ႏိုင္သမွ်ေသာ အားအင္တုိ႕အား စုစည္းလွ်က္ ေလသံတိုးတိုးႏွင့္<br /><br />(သီတာ) အေဖ အေမနဲ႕ ကိုေလး၊ ကိုၾကီး သမီးကို ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္။ သမီး မွားခဲ႕တာေတြ အားလံုးအတြက္ ေတာင္းပန္… ေတာင္းပန္…ေတာင္းပန္<br /><br />သီတာ စကားမဆံုးႏိုင္ရွာေတာ႕ေပ။ သီတာ၏ ဇတ္သည္ တစ္ဖက္သို႕လည္က်သြားေလၿပီ။ ထုိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ..ေဒၚရီ၏ အမယ္ေလး အေမ႕သမီးေလးရဲ႕ ဆိုသည့္ စီကနဲ ငိုသံ..<br />ကိုေလး ကုိၾကီးတို႕၏ ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္ႏွင့္ ညီမေလးရာ ညီမေလးရာ ဟု အံကိုတင္းတင္းၾကိတ္လို႕ မခ်ိတင္ကဲေလသံ။ ဦးေအးသည္လည္း အသံမထြက္ေသာ္လည္း အံၾကီးၾကိတ္လို႕ မ်က္ႏွာၾကီးနီလို..<br /><br />သီတာကေတာ႕ မသိႏိုင္ေတာ႕ပါေလ။ သူမထြက္ခြာသြားႏွင့္ၿပီ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /><br />မိဘေမတၱာဟူသည္ ခ်စ္လြန္း၍ မိဘက သားသမီးအေပၚ အၿပစ္မယူရက္ေသာ္လညး္..<br />ကံၾကမၼာ၀ဋ္ေၾကြးကေတာ႕ ေရွာင္လြဲလို႕မရပါေလၿပီကား…..<br /><br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ဘေလာ႕ကို လာလည္။စာေတြလာဖတ္ေပးၾကေသာ ေမာင္ႏွမအားလံုး က်န္းမာလိဳ႕ ရႊင္လန္းၾကပါေစရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-6936203746225588576?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-81462627540128223932011-03-13T10:35:00.000-07:002011-03-13T10:40:17.128-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-cf95RXUmcLc/TX0BSN6n9cI/AAAAAAAAAgo/zXf14SepnQg/s1600/SDC14994%2B-%2BCopy.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 288px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-cf95RXUmcLc/TX0BSN6n9cI/AAAAAAAAAgo/zXf14SepnQg/s400/SDC14994%2B-%2BCopy.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583620525494105538" /></a><br /><br /><br />(လမင္း) ေမာင္ .. ကြ်န္မတို႕ လမ္းခြဲၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။<br /><br />(သီဟ) ၿပသနာၿဖစ္ရင္ ေၿဖရွင္းဖို႕ မၾကိဳးစားပဲ ဘာၿဖစ္လို႕ လမ္းခြဲစကားပဲ ထပ္ကာထပ္ကာဆိုေနတာလဲ လမင္း ကိုယ္တို႕ခ်စ္ခဲ႕ၾကတာ ကစားေနတာမွ မဟုတ္တာ။ သံေယာစဥ္ေတြက လမ္းေဘးသြားပစ္ထားရမ လား။<br /><br />(လမင္း) ဒီမွာ ေမာင္.. ၿပသနာၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူကလုပ္တာလဲ။ ဘယ္သူကစၿပီး ၿပသနာရွာေနတာလဲ။ ကြ်န္မက စခဲ႕တာလား။ ၿဖစ္သမွ် ၿပသနာအားလံုးက ေမာင့္မိသားစု ေမာင့္ အသိုင္းအ၀န္းကရွာေနတာ။<br />ဒါေပမယ္႕ ၿဖစ္လိုက္တဲ႕ အခါတိုင္း ေမာင့္ရဲ႕ ေပ်ာ႕ညံ့မႈေၾကာင့္ ကြ်န္မရဲ႕ မာနေတြကို ေမာင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းက နင္းေခ်ခံေနရတာ။ ကြ်န္မရင္မွာ မခ်ိဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ဒါဟာ ပထမအၾကိမ္လဲ မဟုတ္ေတာ႕ဘူး။ <br />ကြ်န္မရဲ႕ သီအိုရီကိုသိတယ္မဟုတ္လား ေမာင္။ မွားမွန္းသိရင္ ကြ်န္မဘာမွ ေနာက္တြန္႕မေနဘူး။ ေနာက္ၿပန္လွည့္မွာပဲ။ ေမာင့္ အသိုင္းအ၀န္းက ေမာင့္ကို ဒီေလာက္ လႊမ္းမိုးေနမွေတာ႕ ကြ်န္မတို႕စမယ္႕ ဘ၀..အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာကေရာ သာယာႏိုင္ပါ့မလား။ <br /><br />(သီဟ) ဒါေပမယ္႕ လမင္းရယ္ ေမာင္တို႕ခ်စ္ခဲ႕ၾကတာ..<br /><br />(လမင္း) ဒီမွာ ေမာင္ . ေမာင္သာတစ္ကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ လမင္းရဲ႕ နာက်င္မႈေတြကို ဘာလို႕ ေမာင့္ရဲ႕ ေပ်ာ႕ညံ့မႈေတြနဲ႕ အစားၿပန္ေပးေနရတာလဲ။ ကြ်န္မက တစ္သက္လံုးဒီလို စိတ္ဆင္းရဲေနရမွာလား။ ခ်စ္တယ္ ေမာင္။ ေမာင့္ကို တစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ႕တာ။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္ ..စဥ္းစားၾကည့္ ေမာင့္မ်က္ႏွာၿမင္ၿပီး ေမာင့္နဲ႕အတူ ေနရ ရံုနဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာကို တင္းတိမ္ေနမယ္႕ မိန္းမ မ်ဳိးထဲမွာ လမင္းမပါဘူး။ ေမာင့္ကိုေရာ ေမာင့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးၿဖတ္ႏိုင္မယ္႕ စိတ္ကိုယ္ေရာ တစ္ခါတည္းရရင္ရ မရရင္ေတာ႕ လမင္းဆိုတဲ႕ မိန္းမ က ေဆာရီးပဲ။<br /><br />(သီဟ) လမင္း ဒီတစ္ခါတည္း ဒီတစ္ခါတည္းပါကြာ..ဒီတစ္ခါတည္း<br /><br />(လမင္း) ေဆာရီးပဲ ေမာင္ . ေမာင့္ အသိုင္းအ၀န္းကို ၿပန္ေၿပာလိုက္ လမင္းဆိုတဲ႕ မိန္းမက ေမာင့္ကိုမရလဲ ေသမသြားဘူး ဘ၀လဲ မပ်က္သြားဘူးလို႕.. အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္ေပမယ္႕ အခ်စ္ေၾကာင့္ေတာ႕ မိုက္မဲတဲ႕ ထဲမွာ မပါဘူး။ ေမာင္ လဲ စဥ္းစား။ ေမာင့္ အသိုင္းအ၀န္းကို ေက်ာ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ လမင္းဆီကုိ အခ်ိန္မေရြး ေၿပးလာ ခဲ႕လို႕ရတယ္။ ေဟာဒီ ထက္ၿမက္ေနတယ္ မာနတက္ေနတဲ႕ ဆိုတဲ႕ လမင္းဆိုတဲ႕ မိန္းမရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ ထက္ၿမက္မႈေတြက ေမာင့္ကိုပဲ support လုပ္မယ္႕ အရည္အခ်င္းေတြ ၿဖစ္ေစရမယ္။ ဘယ္ေတာ႕မွ ေမာင့္ ေရွ႕ကေနၿပီး ေမာင့္ကို ဦးေဆာင္မယ္႕ မိန္းမ မၿဖစ္ေစရဘူး။ အဲဒါ ေမာင့္ကိုခ်စ္လို႕။ ခ်စ္လြန္းလို႕ ေမာင့္ဆီမွာ အကုန္ အရံႈးေပးလိုက္တာ။ ဒါေပမယ္႕ ေမာင့္ အသိုင္းအ၀န္းေတာ႕ မပါဘူး ။ ရွင္းတယ္ေနာ္။<br /><br />*****************************************************************<br /><br />(လမင္း) ဟင့္ ဟင့္.. ေမာင္က ငါ့ကုိ တစ္ကယ္မခ်စ္ဘူး ေဟမာန္ရယ္။ <br /><br /><br />(ေဟမာန္) ဟင္း.. နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း ခက္ပါတယ္ဟယ္။ ခု သူ႕ဘက္က ဘာေၿပာၿပန္လို႕လဲ။<br /><br />(လမင္း) ငါ့ကို ထမင္းစားဖိတ္လို႕ ငါသြားတယ္ဟာ။ ဟိုေရာက္ေတာ႕ သူ႕အစ္မေတြေရာ သူ႕အေမေရာက ေမာင္ကသာ ငါမွ ငါၿဖစ္ေနလို႕ သူတို႕က ေလွ်ာ႕ေပးလိုက္တာတဲ႕။ အမွန္ေတာ႕ သူတို႕က ငါ့လိုမိန္းမမ်ဳိး သေဘာမတူႏိုင္ဘူးတဲ႕။ သူတို႕က မိန္းမဆိုတာ အိမ္တြင္းမႈလုပ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရင္ေတာ္ၿပီတဲ႕။ ငါနဲ႕ဆို ေမာင္က အၿမဲ ေနာက္ကပဲလိုက္ေနရမွာတဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ ေနာက္ဆံုးေမာင္က ငါ့ကိုမွမရရင္ ေသႏိုင္ တယ္လို႕ ေၿပာလို႕ သူတို႕ဘက္ကေလွ်ာ႕ေပးလိုက္တာတဲ႕။ အဲဒါ ငါ့ကို သိပ္ၿပီး မာနေတြတက္မေနနဲ႕တဲ႕။ သူတို႕ဘက္က အၾကိမ္ၾကိမ္ ဒီလို မထိတထိေၿပာၿပီး ငါ့မာနေတြကို နင္းေခ်ေနတာငါသိတယ္ဟာ။ ဒါေပမယ္႕ ငါေလွ်ာ႕ေပးခဲ႕ပါတယ္ ။ဒီတစ္ခါေတာ႕ ဟာ သက္သက္မဲ႕ ဒါငါကို ခ်ဳိးလိုက္တာနဲ႕တူတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဒီလိုေၿပာေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ေမာင္က ငုတ္တုတ္။ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာဘူး ။ သူ႕ထမင္းပဲ သူငုံ႕စားေနတယ္။ နင္စဥ္းစားၾကည့္ ငါဘယ္လိုေနမလဲဆိုတာ။<br /><br />(ေဟမာန္) ဒါေပမယ္႕ဟယ္ နင္ပဲစဥ္းစားၾကည့္ နင္နဲ႕ သီဟ ခ်စ္ခဲ႕ၾကတဲ႕ ႏွစ္က နဲတာမွ မဟုတ္တာ။ ခုလဲ နင္တို႕ယူဖို႕စီစဥ္ေနၿပီမဟုတ္လား။ ဒီလိုအခ်ိန္ၾကီးၾကမွ နင့္ဘက္က လံုး၀ ၿဖတ္ပစ္လိုက္တာေတာ႕ မေကာင္းဘူးထင္တယ္ဟ။ ၿပီးေတာ႕ နင္လဲ ခံစားေနရတာပဲေလ။ ခဏေလးပဲ က်န္ေတာ႕တာပဲ။ သည္းညည္းခံလိုက္ပါဟာ။ ယူၿပီးကိုယ္႕ လူၿဖစ္ၿပီးဆိုမွ နင့္အလွည့္ေပါ့ဟ။<br /><br />(လမင္း) ငါကေတာ႕ အဲလိုမေတြးဘူး ေဟမာန္။ အဲဒါ မိုက္ရူးရဲဆန္တယ္လို႕ ထင္တာပဲ။ ငါ့ဘက္က ငါ့ဘ၀ တစ္ခုလံုးရင္းလို္က္ရမွာေလ။ ခုခ်ိန္မွာေတာင္ သီဟ ကဒီလို ေတြေ၀ေနရင္ ယူၿပီးရင္ေရာ ငါတို႔ အိမ္ေထာင္ေရး ကုိ ငါတို႕စိတ္နဲ႕ တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္လို႕ နင္ အာမခံႏိုင္သလား ေဟမာန္ရယ္.. <br /><br />(ေဟမာန္) ဒါကေတာ႕..ဒါကေတာ႕ဟာ.. ေအးေလ နင္အဲလိုစဥ္းစားႏိုင္တယ္ဆို ခုနင္ဘာလို႕ ငိုေနမလဲ ဘာလို႕ ခံစားေနမလဲ။ နင္ဆံုးၿဖတ္ၿပီးၿပီမဟုတ္လား လမင္းရယ္..မငိုနဲ႕ေတာ႕ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း..တိတ္ပါဟယ္ ေနာ္..<br /><br />(လမင္း) ငါ့ႏွလံုးသားက ခ်စ္ခဲ႕တဲ႕ အခ်စ္ေတြတြက္ေတာ႕ ငါငိုပါရေစ ငိုပါရေစ ေဟမာန္..ငါ ငိုပါရေစဟာ.<br /><br />(ေဟမာန္) ဟင္း………………………………………<br /><br />သက္ၿပင္းခပ္ေလးေလးသာ ခ်ပစ္လိုက္ေတာ႕သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္း လမင္းသည္ သီဟ ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္သလဲဆိုတာ သူသာလွ်င္ အသိဆံုးေလ။ သီဟနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ႕ ခံစားခ်က္ အားလံုး လမင္း က သူ႕ကိုသာလွ်င္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္ဖြင့္ခဲ႕တာကိုး။<br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႕ လဲ သီဟ ကို သတ္ပစ္ခ်င္မိသည္။ အဲေကာင္ကေလ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ႕ညံ့ တယ္။ ကဲ ..သူငယ္ခ်င္းေလေရ ငါ့ပုခံုးကို မွီၿပီးေတာ႕သာ နင့္ရဲ႕ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်စ္အတြက္ ၀ေအာင္သာ ငိုေပေတာ႕ေဟ။ ခုေတာ႕ သူမ၏ ပုခံုးမွာ ခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲရႊဲ စိုေနေလၿပီ။<br /><br />ဒါပါပဲေလ မာနရွိတဲ႕ ဆိုတဲ႕ မိန္းမေတြရဲ႕ မာနတံတိုင္းေတြေနာက္မွာ မ်က္ရည္ေခ်ာင္းေတြ စီဆင္းေနၾကတာ အဲဒီမာနရွိတယ္ ဆိုတဲ႕ မိန္းမ ေတြပဲ သိႏိုင္တာ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႕ သူတို႕က လူေတြေရွ႕မွာေတာ႕ ဘယ္ေတာ႕ မွ မရံႈးၾကဘူး။ ဒါေပမယ္႕ မာနတံတိုင္းရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ႕ သူတို႕ေတြ အၿမဲရံႈးၾကရသည္ပဲ။<br />ခုပဲၾကည့္ေလ ေမာင့္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာက ကြ်န္မရဲ႕ ရံုးခန္းစားပြဲေပၚမွာ အခန္႕သား ေနရာယူေနၿပီ။ ဒါလား ကြ်န္မကို တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ႕ ေမာင္။ ဒါလား ကြ်န္မ ခ်စ္ခဲ႕ရတဲ႕ ေမာင္။ ေယာက္က်ားဆိုတဲ႕ အမ်ဳိးေတြက ဒီလိုပါပဲေလ။ မိန္းမေတြကို ခ်စ္ဖို႕ထက္ သူတို႕ရဲ႕ ဆႏၵေတြအတြက္ အသံုးခ်ဖို႕က ပိုၿပီးလို အပ္ ၾကတာကိုး။ ဟြန္း ေမာင္လဲ ဒီလို လူစားပါပဲေလ။ ဟင္း.. ကြ်န္မကို ရွင္တုိ႕ သိပ္ၿပီး ေလွ်ာ႕တြက္ၾကတာကိုး ရွင့္။ ဟင္း..ဟင္း…ဟားဟား.. ေစာင့္ေနၾကေပါ့။ အဲဒီ ေမာင့္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲကို အလွဆံုးၿပင္ၿပီး အၿပံဳးေတြ ရႊန္းရႊန္းစာစာနဲ႕ လာခဲ႕မယ္ ေမာင္ေရ။ ေစာင့္ေနၾက။ လမင္းဆိုတဲ႕ မိန္းမကို ဒီလိုမ်ဳိး စိန္လာေခၚလို႕ကေတာ႕ ေလ လမင္းတို႕က ေရဆံုး ေၿမဆံုးလိုက္တယ္..မွတ္ထားၾက..<br /><br />အဲဒီမိန္းမသည္ ဒီေန႕ အရမ္းကိုလွေနသည္။ သူ႕မ်က္၀န္းကို ေဘးက သတို႕သမီးဆီ ပို႔လို႔မရ။ အဲဒီမိန္းမကို သာ မေနႏိုင္လြန္းစြာ အၾကည့္ေတြ ပို႕လႊတ္ေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဘးကသတုိ႕သမီးက လက္တုိ႕ၿပီး သတိေပးရသည္ အထိ။ ၿပီးေတာ႕ အဲဒီမိန္းမ၏ ထက္ၿမက္လြန္းလွေသာ ခပ္ေထ႕ေထ႔ အၿပံဳးကလဲ သူ႕ ရင္ကို ဓါးထက္ထက္နဲ႕ ခြဲေနသည့္အလား။ အဲဒီမိန္းမ အဲဒီလိုၿပံဳးလ္ိုက္ၿပီ ဆိုသည္ႏွင့္ သူတစ္ခါ ဒုကၡေရာက္ၿပီး ဆိုတာ ေသခ်ာၿပီးသား။ ဒါေပမယ္႕ သူအဲဒီအၿပံဳးေတြကို ခ်စ္သည္။ သူမကို သူၿမတ္ႏိုးသည္။ အဲဒီအၿပံဳးေတြကို ပဲ သူစြဲလန္းေနမိသည္။ လွလိုက္တာ လမင္းရယ္။ ဘာလို႕ လာခဲ႕ရတာလဲ။ တစ္ကယ္ဆို မမတို႕စိန္ေခၚေနေပ မယ္႕ လမင္း ေရွာင္ေနလိုက္ရင္ ရတာပဲ။ ဘာလို႕မ်ား ..ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနရတာလဲကြာ။ လမင္း ေရာ မပင္ပန္း ဘူးလား။ လမင္းေရာ မခံစားရဘူးလား။ ခုလို သတို႕သမီးရဲ႕ လက္ကိုတြဲၿပီး ထိုင္ေနတဲ႕ သတို႕သား မင္းခ်စ္သူ ကိုယ္႕ကိုယ္ေရာ မသနားဘူးလား။ မင္းဆံုးရံႈးလို္က္ရလို႕ေရာ မင္းနဲနဲေလးမွ မခံစားရဘူးလားကြာ။ <br /><br />(မို႕မို႕) ဒီမွာ ကိုသီဟ ကြ်န္မက ရွင့္ရဲ႕ သတို႕သမီးပါ။ လူပံုအလယ္မွာ ကြ်န္မကို အရွက္ခြဲေနတာလား။ နဲနဲ ပါးပါးေလး လဲ သတိေလးထားပါအုန္း။ ခုရွင္လုပ္ေနတာ လူေတြ ေတာ္ေတာ္ ရိပ္မိေနၿပီ။ ခုလဲ ေရခဲမုန္႕ခြံတာ ရွင့္စိတ္က ဘယ္ေရာက္ေနလို႕လဲ။ ခုကြ်န္မ အကုန္ေပကုန္ၿပီ။ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ကြ်န္မနဲ႕ ကြ်န္မဘက္က မိသားစု အသိုင္းအ၀န္းကို အားနာတယ္ဆိုရင္ ရွင့္စိတ္ေတြ အကုန္လံုး ဒီမဂၤလာပြဲေပၚမွာပဲ ထားလိုက္ပါ ကုိသီဟ။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္မအဲဒီ မိန္းမကို သြားေမာင္းထုတ္ခိုင္းရလိမ္႕မယ္..<br /><br />ေဘးမွ သတို႕သမီးသည္ သူ႕အားတိုးတိုး တုိးတိုးႏွင့္ သတိေပးေနေလၿပီ။ မၿဖစ္ လမင္းေတာ႕ အရွက္ကြဲ လို႕ မၿဖစ္..သူအၾကည့္ေတြကို လြဲလိုက္သည္။ သူ႕ စိတ္ေတြကို သူၿပန္ေခၚလိုက္သည္။ လမင္းရယ္ မင္းၿပန္ပါေတာ႕ ၿပန္ပါေတာ႕ကြာ..ေမာင့္ကို သနားရင္ ၿပန္ပါေတာ႕။ သူစိတ္ထဲကေန တိုးတိုးေလး ၾကိတ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ လမင္းၿပန္ပါေစလို႕။<br /><br />ဟင္းဟင္း ကြ်န္မသိတာေပါ့.. ကိုသီဟ ရယ္ ရွင္ခုေတာ႕ ေနာင္တရေနၿပီ မဟုတ္လား။ သတို႕သမီးကေတာင္ အနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေၿပာေနရၿပီ။ ဟားဟား.. ကြ်န္မအဲဒီလို ေအာ္ၿပီးေတာ႕သာ ရယ္ပလိုက္ခ်င္တာ။ ဟင္း.. ေဟာ ဟိုမွာ ကြ်န္မဆီကုိ ရွင့္ရဲ႕ အစ္မၾကီး လာေနၿပီ။ ကြ်န္မထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ သူတို႕ေရြးခ်ယ္ထားတဲ႕ သတို႕သမီးရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ ကြ်န္မကို လာၿပီးႏွင္တာေနမွာ။ ဟင္းဟင္း ဒီလို ဘယ္လုပ္လို႕ရမလဲ.<br /><br />(လမင္း) ေအာ္..မမစိန္ပါလား။ မဂၤလာပြဲက အရမ္းကိုစည္ကားတာပဲ။ ကြ်န္မက မဂၤလာပြဲၿပီးေအာင္ကို ေစာင့္ၿ႔ပီး ၾကည့္ခ်င္တာ။ ကိုယ္႕ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြဆိုေတာ႕ေလ။ ဒါေပမယ္႕ မမစိန္တို႕က ဖိတ္စာ ပို႔ၿပီး တစ္ကူးတစ္က ဖိတ္လို႕သာ လမင္းက လာရတာ။ အားတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ႕ ၿပီးေအာင္ မေစာင့္ေတာ႕ဘူး လို႕ ကိုသီဟ ကိုေၿပာလိုက္ေနာ္.ဟင္းဟင္း.. ေအာ္ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မ အရမ္းစိတ္၀င္စားတယ္ မမစိန္။ ခုေတာင္ သတို႕သမီးက တိုးတိုးနဲ႕ဆိုေတာ႕ ေနာက္မ်ားဘယ္ေတာ႕ က်ယ္က်ယ္လာမလဲ ဆိုတာ ကြ်န္မေစာင့္ၾကည့္ေန မယ္။ ကြ်န္မေတာ႕ သတို႕သမီးကို သနားတယ္.. ကြ်တ္ကြ်တ္..ကဲ ကြ်န္မကို ၿပန္ခြင့္ ၿပဳပါအုန္းေနာ္. ခုလို ဖိတ္ၾကားတဲ႕ အတြက္လဲ ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္လို႕..<br /><br /><br />(မမစိန္) ဟင္းဟင္း ေစာင့္ၾကည့္ပါ ကြယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ပါ။ ၿပီးေတာ႕မွ လြတ္သြားငါး ၾကီးလွၾကီးလားလို႕ဆိုၿပီး ေနာင္တသာ မရေနေစနဲ႕ကြယ္။<br /><br />(လမင္း)မမစိန္ တို႕က အၿမင္ေတြ တယ္ေစာင္းတာကိုး။ ခုလာတဲ႕ ပံုက ေနာင္တေတြ ေသာကေတြနဲ႕ လာတဲ႕ လမင္းလား။ တစ္ကယ္ကို စိတ္ရင္းနဲ႕ လာတဲ႕ လမင္းလား ၿမင္ေအာင္မၾကည့္တတ္ဘူးထင္တယ္။ ဟင္းဟင္း<br />လြတ္သြားတဲ႕ ငါး ၾကီးတယ္လို႕ ထင္တာ မမစိန္တို႕ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္ေလးပါ။ ခုေတာင္ အဲဒီအတြက္ ၿပန္ဖို႕ လာေတာင္းပန္တာမဟုတ္လား.. ကြ်န္မက သေဘာထားၾကီးပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေတာ႕မွ စိတ္ညစ္ေအာင္မလုပ္ဘူး။ တက္တာ…ဟင္းဟင္း ။<br /><br />(မမစိန္) မင္း….မင္း<br /><br />မခို႕တရို႕ အမူအရာနဲ႕ သူ႕ကို ေက်ာခိုင္းလို႕ တက္တာလွမ္းၿပသြားသည့္ အဲဒီမိန္းကေလးကို သူေတာ္ေတာ္ သည္းညည္းခံလိုက္ရသည္။ ေတာက္ မဂၤလာပြဲမွာ မို႕လို႕ေပါ့ေလ ။ ဟြန္း အၿပင္မွာ ဆိုရင္ေတာ႕ ေလ ဒင္းေတာ႕လား…ေတာက္..စိတ္ထဲကေန ခံၿပင္းစြာ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္မိသည္။<br /><br />ကဲ ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲကို ဆက္ေၿပာၾကစို႕လား။ <br /><br />အဲဒီမဂၤလာပြဲၿပီးလို႕ အိမ္ၿပန္ေရာက္သည့္ အခ်ိန္မွာ သတို႕သမီးႏွင့္ သတို႕သားတို႕ အၾကီးအက်ယ္ စကားမ်ားၾကသည္။ ဒီလိုအၿဖစ္မ်ဳိးကို ဘယ္အမ်ဳိးသမီးက သည္သည္းခံႏိုင္မတုန္း။ ဒါေပမယ္႕ သီဟ သည္ သူ၏ မိဘအသိုင္းအ၀န္းမ်ားအား မလြန္ဆန္ရဲ။ထို႕ေၾကာင့္ သူသည္ သတို႕သမီးအား မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ခါနမ္းဆိုသလို ေတာင္းပန္၏။ သို႕ေသာ္ သူ႕ထံတြင္ အခ်စ္လဲမရွိ အၾကင္နာလဲမရွိ. တာ၀န္လဲမရွိ။ ကိုယ္႕ဘာသာကိုယ္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မရွိ။ ၿပီးေတာ႕ သူသည္ လမင္းဆိုေသာ မိန္းမကိုသာ တမ္းတေနသည္။ သူ၏ စိတ္တို႕သည္ မၿပတ္သားႏိုင္။ ဒီဟာ အိမ္ေထာင္ၿဖစ္ၿပီမို႕ သူ၏ အၾကင္နာ ေမတၱာတို႕အား သူ၏ မိန္းမေပၚတြင္လဲ သူလွည့္မထားႏိုင္ေပ။<br />အဘယ္႕ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ကိုယ္႕စိတ္ကိုယ္ ကိုယ္မႏိုင္ေသာ ကိုယ္႕စိတ္ကို ကိုယ္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေသာ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ၿပီးေတာ႕ သူ၏ အတၱကိုသာ သူကိုးကြယ္သည္။<br /><br />ကဲ ဒါဆို သတို႕သမီးကေရာ.. ယူထားတဲ႕ ေယာက္က်ားက အၿခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေပၚတြင္ ခ်စ္ေန စဲ။ ဒါေပမယ္႕ သူကေရာ။ ဒီေယာက္က်ားၿပန္ကြာလို႕မၿဖစ္။ အဘယ္႕ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူသည္ ၿမန္မာမိန္းက ေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနသည္။ ဗုိင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ အိမ္တြင္းမႈလုပ္ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာယံုသာ တတ္ႏိုင္ သည္။ ဒီေတာ႕ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အခ်ဳိ႕ၿဖစ္သာ ဤေယာက္က်ားအား ဆက္လက္ ေပါင္း သင္းရေပေတာ႕မည္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူမသည္ မဂၤလာေဆာင္တြင္ သတို႕သား ေငးၾကည့္ေနေသာ မိန္းကေလး ကိုေတာ႕ အားက်သည္။ အဲဒီမိန္းကေလး ကံေကာင္းသည္။ ဒီေတာ႕ သူမအေနၿဖင့္ သည္းခံႏိုင္သမွ် ဤအိမ္ေထာင္ေရးအား ဆက္ထိန္းမွ ၿဖစ္မည္။ ဤကား သူမအတြက္ၿဖစ္သည္။ သူမသည္လည္း သူ၏ အတၱကိုသာ ကိုးကြယ္၏။ <br /><br />ထို႕ေၾကာင့္သူတို႕၏ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ မသာယာႏိုင္ေတာ႕ေပ။ <br /><br />ဒါဆိုလွ်င္ သတို႕သား၏ မိသားစု အသုိင္းအ၀န္းမွ သူမ်ားကေရာ။ သူတို႕စီစဥ္ေပးလိုက္သည့္ အိမ္ေထာင္ေရး သည္ သူတို႕၏ ခ်စ္လွစြာေသာသူ၏ ဘ၀ကို္ ေအးခ်မ္းမႈမေပးႏိုင္။ အိမ္ေထာင္ေရး ေသာကေတြ သူတို႕စီစဥ္ေပးလိုက္ခ်င္းၿဖစ္သည္။ သူတို႕ေမွ်ာ္လင့္ေသာ ေတာင့္တခဲ႕ေသာ ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဳးမရ။ အဲဒါ သူတို႕ မုန္းေသာ ဟိုမိန္းကေလးေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်က္စိေရွ႕ၿမင္္ေနရေသာ ခ်စ္လွေသာသူ၏ အိမ္ေထာင္ေရးၿပသနာ မ်ားေၾကာင့္ သူတို႕လဲ စိတ္ဆင္းရဲသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူတို႕သည္လည္း သူတို႕၏ အတၱမ်ားကိုသာ ကိုင္စြဲထားေသာ သူမ်ားၿဖစ္သည္။<br /><br />သို႕ဆိုလွ်င္ လမင္းကေရာ။ လမင္းသည္လည္း မာနေၾကာင့္သာ သီဟ ကိုစြန္႕လြတ္လိုက္ခ်င္းၿဖစ္သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ သီဟ သည္သူ႕ရင္ထဲ အခ်စ္နတ္ဘုရားတစ္ပါး။ ဒီေတာ႕ သူမဆံုးၿဖတ္ၿပီးသား သီဟမွ လြဲ၍ မည္သည့္ ေယာက္က်ားမွ် မယူေတာ႕။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမသည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ တစ္ကုိယ္တည္း အထီးက်န္၏။ တစ္ကုိယ္တည္း ငိုေၾကြး၏။တစ္ကုိယ္တည္း ရံႈး၏။ တစ္ကိုယ္တည္း ႏုိင္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမသည္လည္း သူမ၏ အတၱကိုသာ ပိုင္ပိုင္စြဲကိုင္လွ်က္ ေနၿမဲ။<br /><br />အားလံုးကို ၿခံဳ၍စဥ္းစားလွ်င္ မည္သူ မည္သူမွ် မႏိုင္ၾက။ သူတို႕၏ အသီးသီး အတၱမ်ားသည္သာ သူတို႕ကို ႏိုင္သြားၾကသည္။ သူတို႕သည္ ရံႈးေနေသာ လူသားမ်ားၿဖစ္သည္။ အတၱ၏ သားေကာင္မ်ားသာ ၿဖစ္သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ လူကို လူလို႕ပဲၿမင္ခဲ႕လွ်င္ သူတို႕တြင္ ထုိကဲ႕သုိ႕ ရင္နာစရာမ်ားမရွိ။ ခုေတာ႕ သူတို႕သည္ လူတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လွွ်င္ သူတို႕၏ ကိုယ္ပိုင္ အတၱမ်ားပါ ထည့္ထည့္ၿပီး ၾကည့္ခဲ႕ၾကသၿဖင့္..<br />ခုေတာ႕ၿဖင့္… သူတို႕ ရံႈးသြားၾကေလၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-8146262754012822393?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-21905599049527524852011-03-09T07:49:00.000-08:002011-03-09T08:01:29.759-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-6cBUYOI2fG0/TXeiysoquSI/AAAAAAAAAgg/5ulCf_Q_qOc/s1600/iPhone-Explosion-Wallpaper.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-6cBUYOI2fG0/TXeiysoquSI/AAAAAAAAAgg/5ulCf_Q_qOc/s400/iPhone-Explosion-Wallpaper.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5582109255007910178" /></a><br /><br />မရွိအရွိဟန္ထုတ္ၿပီး ရွိသေယာင္ေယာင္နဲ႕<br />ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ႕ သူေတြကို<br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />ခင္မင္သလိုလိုနဲ႕ ရင္ကို <br />ဓါးထက္ထက္နဲ႕ခြဲ ေသြးရဲရဲ <br />ထြက္လာေတာ႕မွ..အို<br />ေဆာရီးေနာ္ ဆိုတဲ႕ သူေတြကို<br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />ၿဖစ္လာမလား ၿဖစ္လာမလား<br />တစ္သသနဲ႕ တစ္ေန႕လာႏုိး<br />တစ္ေန႕ၿဖစ္ႏိုးနဲ႕ <br />ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ႕ စိတ္ေတြကုိ<br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />မပြင့္တစ္ပြင့္နဲ႕ လိုရင္းကို <br />မေရာက္ဘူး ဟိုလိုလို<br />ဒီလုိလို တစ္ကယ္႕အေရး <br />တစ္ကယ္႕ေဘးက်ေတာ႕<br />ေခါင္းခါခါ လည္ခါခါနဲ႕<br />ဒီေန႕ မအားလို႕ေနာ္ ဆိုတဲ႕ သူေတြကို<br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />စားစရာရွိ အားမနာတမ္း<br />ယူစရာရွိ လွည့္မၾကည့္စတမ္း<br />ေပးစရာရွိ မ်က္ႏွာမၾကည့္စတမ္း<br />ထြီကနဲ မေထြးရံုတစ္မယ္<br />ေက်းဇူး မသိတတ္တဲ႕ သူေတြကို <br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />ေၿပာေနတာက မင္းအတြက္<br />ရလာတာက မင္းမဟုတ္ဘူး<br />ၿဖစ္လာေတာ႕ မင္းရွင္း<br />ကယ္ပါယူပါ တစ္စာစာနဲ႕<br />ေၿပးလာသမွ် လူု<br />ရင္စီးလို႕ ေခါင္းေမာ႕ၿပီး <br />ေၿပးေၿပးေတြ႕ေပးေနတဲ႕ ကိုယ္႕ကိုယ္လဲ<br />မုန္းတယ္။ ။<br /><br />ခံေနရတာလဲသိတယ္ <br />လိမ္ေနတာလဲသိတယ္<br />ကိုယ္႕ဘာသာကိုယ္ <br />အသံုးမက်တာလဲသိတယ္<br />သူမ်ားထီြသလို လိုက္မထြီႏိုင္တာလဲသိတယ္<br />အႏိုင္နဲ႕ပိုင္းလို႕ ငါဟဲ႕လို႕<br />တစ္ကြက္ကိုနင္း အႏိုင္ပိုင္းႏိုင္တာလဲ <br />ငါသိတယ္.. ဒါေပမယ႕္<br /><br />ဒါေပမယ္႕ေပါ့ေလ...<br />ငါ ဟန္မေဆာင္တတ္ဘူး..<br />ငါ အၿပံဳးတုေတြ မတပ္ဆင္တတ္ဘူး<br />ငါ မယုတ္မာတတ္ဘူး<br />ငါ သံေယာဇဥ္ေတြ မၿပတ္ဘူး<br />ငါ့မွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိတယ္<br />တစ္ေန႔ေတာ႕ <br />သူ .... ေကာင္းလာႏိုးႏိုးေပါ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-2190559904952752485?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-19099173153415856672011-03-07T08:11:00.000-08:002011-03-07T08:21:53.472-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-27j2f9YG9ls/TXUF4XJT9NI/AAAAAAAAAgY/Rdu6CnGxeLQ/s1600/heartkey.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-27j2f9YG9ls/TXUF4XJT9NI/AAAAAAAAAgY/Rdu6CnGxeLQ/s400/heartkey.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581373779039483090" /></a><br /><br /><br />ညိဳၿငင္ေတာ္မူနဲ႕ ခ်စ္သူရယ္<br />တစ္ကယ္ဆို မင္းမကမ္းခင္က<br />လွမ္းခ်င္တဲ႕ ဒီလက္ရယ္ပါ<br />ဒါေပမယ္႕ ငါလဲရင္<br />လိုက္ၿပိဳမယ္႕ လူတစ္စုေၾကာင့္<br />ဒီလက္ကို ငါ.မလွမ္းၿဖစ္ခဲ႕ဘူး။ ။<br /><br />တစ္ကယ္ပါ ငါလိုရာေစလို႕ <br />ကိုယ္႕လမ္းကိုယ္ေၿဖာင့္ေပမယ္႕<br />ေနာက္ေကာက္မွာ က်န္ေနမယ္႕<br />လမ္းေကာက္တစ္ေၾကာင္းကို<br />ငါမၿပင္ရင္ၿဖင့္ သူတို႕ေတြ<br />ဘယ္လိုမ်ား နင္းၿဖတ္ၾကမလဲ။ ။<br /><br />ဒါေပမယ္႕ ငါၿပင္ၿပန္ေတာ႕<br />ငါ့ဘ၀ခင္းလို႕ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ထပ္နဲ႕မွ<br />ဒီလမ္းက ေၿဖာင့္ၿပီးေခ်ာသတဲ႕<br />ဒါေတာင္မွ ဒီလမ္းဟာ<br />လမ္း လို႕သာ ဆိုသာရံုရွိေသးတယ္။ ။<br /><br />ငါ့ကိုယ္နဲ႕ ငါ့စိတ္ <br />ငါ့သေဘာသာဆို<br />ကမ္းလွ်င့္မယ္ ဒီလက္တစ္စံုဟာ<br />ဒီဘ၀ မင္းအတြက္ရယ္ပါ။ ။<br /><br />လိမ္လည္ကာ လွ်ာဖ်ားမွာတင္ရံုနဲ႕<br />ထြက္ခဲ႕တဲ႕ ဒီႏႈတ္က စကားမဟုတ္ဘူး<br />ႏွလံုးေသြးနဲ႕တည္ၿပီး လႈိက္လွဲကာ <br />ေၿပာခဲ႕တဲ႕ ဒီစကားပါ..<br /><br />မ်က္ေတာ္ရယ္ မမူလိုက္ပါနဲ႕ <br />ဒီႏွလံုးသား ငါခ်ကာခင္းခဲ႕လို႕<br />တစ္ၿမည့္ၿမည့္ရယ္ေဆြး<br />ခံစားကာ အသက္ရႈေနခဲ႕တာ<br />ငါကို္ယ္တိုင္သာလွွ်င္ အသိဆံုးပါ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1799236610043655093-1909917315341585667?l=whitewhitemind.blogspot.com' alt='' /></div>ေဆြေလးမြန္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1799236610043655093.post-67363923244780578942011-03-04T23:12:00.002-08:002011-03-05T04:49:06.863-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-5K5M4FyrUsU/TXHRrj8gdoI/AAAAAAAAAgQ/4jmu7zACwbE/s1600/big-ecard-love-01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-5K5M4FyrUsU/TXHRrj8gdoI/AAAAAAAAAgQ/4jmu7zACwbE/s400/big-ecard-love-01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580471959602361986" /></a><br /><br /><br />မနက္ၿဖန္ခ်ိန္းထားသည္ကို ဒီေန႕ည မင္းၾကည္ ကိုသြားေၿပာမွ ၿဖစ္မည္။မအားသည့္အေၾကာင္း။ သူတို႕ႏွစ္ဦး ခ်စ္သူ ဘ၀ေရာက္ ခဲ႕ၾကသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္တိတိၿပည့္ေၿမာက္ေသာေန႕။ အဲဒီေန႕မွ သူ႕အေဖကလည္း ခိုင္းစရာေပၚလာရသည္လို႕။ ၿပီးေတာ႕ လုပ္စရာက တစ္ေန႕လံုး။ သူ႕ခ်စ္သူ မင္းၾကည္ ေတာ႕ စိတ္ဆိုးေပေတာ႕မည္။ မတတ္ႏိုင္ေပ။ ၾကည့္ရွင္းရမည္။ ဒီလိုအေတြးနဲ႕ခ်စ္သူ ေလးရဲ႕ အိမ္ကိုထြက္လာခဲ႕သည္။ သီတင္းကြ်တ္အခါသမယမို႕ ကေလးေတြ မီးပန္းလႊတ္လိုက္ ငရဲမီးေဆာ႕လိုက္ မီးပုန္းေလးေတြ တြန္းလိုက္ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းတြင္လဲ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြကို အလွဆင္ကာ ထြန္းထားၾက သည္။ အင္း မီးေရးေတာ႕ စိုးရိမ္စရာ။ခ်စ္သူေလးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ႕ အဲ..ဘယ္လိုၿဖစ္တာတုန္း အိမ္ကေမွာင္လို႕ပါလား။ ဘယ္သူမွလဲ မေတြ႕ဘူး။ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ သူမတို႕မိသားစုဘာလုပ္ေနပါလိမ္႕။ ရွာေနတုန္းရွိေသး..<br /><br />(၀င္းေမာင္) ကိုမင္းၾကည္ ပါလား ဘာလာလုပ္တာလဲ ယမင္းၾကည္ ကိုလာရွာတာလား။ <br /><br />(ကိုေဇာ္) တိုးတိုးလုပ္ပါကြ။ ေတာ္ၾကာသူ႕အေမေတြၾကားသြားမွ ၿဖင့္။ ကိုေဇာ္လို႕ပဲ နာမည္ရင္းေခၚစမ္းပါကြာ။ မင္းၾကည္နာမည္ကို ထည့္ထည့္ေခၚမေနနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းဆို ကိတ္္စမရွိဘူး။ သူ႕အေမေတြၾကားသြားေတာ႕ အားနာစရာကြ။<br /><br />(၀င္းေမာင္) ပူမေနနဲ႕ေဟ႕ ေတြ႕ခ်င္ရင္ ရပ္ကြက္ရံုးလိုက္သြား။ သူတို႕ေတြအဲဒီမွာ။ မင္း ေကာင္မေလးကို တုိင္တဲ႕လူရွိလို႕ အဲဒါ ရ၀တ ရံုးကေခၚလို႕ သြားၾကတယ္ တစ္မိသားစုလံုး<br /><br />၀င္းေမာင္က စပ္ၿဖဲၿဖဲ မ်က္ႏွာႏွင့္ေၿပာေနေသာ္လည္း ကိုေဇာ္တစ္ေယာက္ ေခါင္းေတာ္ေတာ္ၾကီးသြားသည္ဟု ထင္သည္။<br /><br />(ကိုေဇာ္) ဘာ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!... ဘယ္လို မင္းၾကည္ ကို<br /><br />(၀င္းေမာင္) ေအး ..တိုင္တဲ႕လူရွိလို႕<br /><br />(ကိုေဇာ္) ရပ္ကြက္ေကာင္စီရံုးမွာ<br /><br />(၀င္းေမာင္) ေအး..ဟုတ္တယ္ <br /><br />ဗုေဒၥါ သူမဘာေတြမ်ားလြဲၿပန္ၿပီးလဲ မသိဘူး။ ငိုမ်ားေနမလား။ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕မ်ား သူမတစ္ဖက္ကို ေတာင္းပန္ေနသလား။<br /><br />(ကိုေဇာ္) ဘာၿဖစ္လို႕တိုင္တာလဲကြ။ သူ..သူ ဘာလြဲလို႕လဲ<br /><br />(၀င္းေမာင္) သိခ်င္ရင္ လိုက္သြားေလကြာ။ေ၀းတာမွာ မဟုတ္တာ။စက္ဘီးလဲ ပါေနတာပဲ။ သိပ္ေတာ႕ စိုးရိမ္မေနနဲ႕။ မင္းေကာင္မေလးက ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြနဲ႕က ရင္းႏွီးေနတာပဲ။ <br />၀တ္ရြတ္လဲပါ။ တရားပြဲဆိုလဲ ဓမၼာရံုသြား။ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြနဲ႕ လူရင္းေတြလိုၿဖစ္ေနတဲ႕ဟာကို။ လို္က္သြားလဲ႕ ...အင္း ... မင္းအစားေတာ႕ေလ ငါ.ေတာ႕ ေက်ာခ်မ္းမိပါရဲ႕.. တစ္ကယ္ပဲ<br /><br />(ကိုေဇာ္) ေအး ေအး ဒါဆိုလဲ ၿပီးေရာ ငါလိုက္သြားမယ္<br /><br />ေၿပာေၿပာဆိုဆို သူ႕စက္ဘီးေလးေပၚတက္ၿပီး ရပ္ကြက္ရံုးဘက္သို႕ ဦးတည္လိုက္သည္။ ရံုးေရွ႕ေရာက္ေတာ႕ သူ၏ မေတာ္ရေသး ေသာ္ ေယာကၡမၾကီးမ်က္ႏွာ မသာမယာႏွင့္ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။ <br /><br />(ကိုေဇာ္) အန္တီ ဘယ္လိုၿဖစ္တာတုန္း ဦးေရာ။ ခု ယမင္းၾကည္ေရာ။ <br /><br />(ေဒၚလွတင္) ေအး မင္းညီမကေတာ႕ ရံုးအတြင္းခန္းထဲမွာကြဲ႕ လူၾကီးေတြနဲ႕ စကားေၿပာေနတယ္။ မင္းဦးေလးကမရွိဘူးကြဲ႕ ညဘက္ ဘုရားတက္မယ္ဆို သြားေလရဲ႕။ အိမ္မွာ မင္းညီေလးနဲ႕ အန္တီပဲရွိတာ။ အမယ္ေလး ၿဖစ္ပံုကေတာ႕ ေၿပာခ်င္ပါဘူးကြယ္။ မင္းညီမကေတာ႕ ဒီလိုရွပ္ၿပာၿပာနဲ႕ ရင္ေလးတယ္။ အန္တီက ေၿပာတယ္ ကေလးလဲမဟုတ္ေတာ႕ဘူး တကၠသို္လ္တက္ေနတာပဲ ဒုတိယႏွစ္ၿပီးေတာ႕မယ္။ လမ္းထဲက ကေလးေတြနဲ႕ မေဆာ႕နဲ႕။ အဲဒါကိုကြယ္ အန္တီလစ္တုန္း လမ္းထဲ ကကေလးေတြနဲ႕ မီးပန္း ရႈးဒိုင္းဆိုတာၾကီး ၀ယ္ၿပီးလႊတ္သတဲ႕။ အဲဒါေလ လမ္းထဲက ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္ဆိုတဲ႕ မိန္းမရဲ႕ ရင္ဘတ္တည့္တည့္ကို သြားမွန္လို႕ကြဲ႕။ <br /><br />(ကိုေဇာ္) အမ္.. အဲေတာ႕ အဲမိန္းမ ဘာၿဖစ္သြားလို႕လဲ ေဆး..ေဆးရံုမွာလား<br /><br />(ေဒၚလွတင္) မေရာက္ပါဘူးကြယ္။ သူက လန္႕ရံုလန္႕သြားတာပါ။ ၿပီးေတာ႕ လမ္းထဲက လူေတြကလဲ ေၿပာၾကပါတယ္။ ကေလးေတြနဲ႕ ေဆာ႕ေနတာ လူရွင္းသြားမွပဲ အဲဒီရႈးဒိုင္းၾကီးေဖာက္တာတဲ႕။ ပထမဒီတိုင္း ငရဲမီးေဆာ႕ေနၾကတာ။ ေဘးနားမွ ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ႕ လူၾကီးေတြလဲရွိပါတယ္ကြယ္။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ႕ အဲဒီမိန္းမက အိမ္တစ္အိမ္ထဲကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာတာ ကြဲ႕။ဒါနဲ႕ပဲ အဲမိန္းမကတိုင္လို႕ ရံုးေရာက္တယ္ဆိုပါေတာ႕။ သမီး ရွင္းတတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ရံုးခန္းထဲမွာကြဲ႕။ အန္တီ႕ကိုေနခဲ႕ဆိုလို႕ ဒီမွာ မတ္တပ္ရပ္ေစာင့္ေနတာ။<br /><br />ကိုေဇာ္ ရီလဲရီခ်င္သြားသည္။ ေၾသာ္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို သူရထားတာပါလားလို႕လဲ ေတြးမိလိုက္သည္။ ေတာ္ေသး ဟိုမိန္းမ HEART ATTACH ေတြဘာေတြမၿဖစ္လို႕ေပါ့။ ဟူး..လြဲတာဆိုေပမယ္႕ လဲ ေၾကာက္စရာ..<br />ဒီလိုေတြးတုန္းရွိေသး ရံုးခန္းထဲက မိန္းမတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ <br /><br />(ေဒၚလွတင္) အဲဒီ မိန္းမ ေမာင္ေဇာ္ အဲဒီမိန္းမ<br /><br />ဒါနဲ႕ သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ႕ ေၾသာ္ သူ႕ကိုမ်က္မုန္းက်ဳ္ိးေနတဲ႕ မိန္းမၾကီးကိုး။ အဲဒီမိန္းမၾကီးက သူတို႕ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ ၿပီး မ်က္ေစာင္းထိုးသြားေသးသည္။ မွတ္ပလား ဆိုသည့္ သေဘာမ်ဳိး။ ဟြန္း မင္းၾကည္မို႕လို႕ သူသာဆိုလွ်င္ လက္ထဲကေန တုတ္လြတ္သြားသလိုႏွင့္ ကြဲေအာင္ရိုက္ပစ္လိုက္မည္။သူတို႕ ရည္းစားမၿဖစ္ခင္တုန္းက မင္းၾကည္ ႏွင့္ သူ႕အေၾကာင္းကို ရပ္ကြပ္ထဲ သတင္းေတြလုပ္ၿပီး အတင္းတုတ္ခဲ႕ေသာ မိန္းမၾကီးၿဖစ္သည္။ မင္းၾကည္ ကပဲ ဖလမ္းဖလမ္းထေနသလို။ သူ႕မိဘေတြကိုေတာင္ လာေၿပာလို႕ သူ႕မွာ မင္းၾကည္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး မိဘေတြအၿမင္ၾကည္ေအာင္ မနဲေၿဖရွင္းယူခဲ႕ရသည္။ဟင္း ကိုယ္႕ေကာင္မေလး ဒုကၡေရာက္မွာစိုးလို႕။ အမွန္ အသက္ပါ ပါသြားသင့္တာ။ ဘာႏွလံုးေရာဂါသည္လဲ။ အားေနေမာေနလို႕ မူးေနလို႕နဲ႔ အိမ္မွာ ဘာအလုပ္မွမလုပ္ပဲ ရပ္ကြက္ထဲ အတင္းလွည့္ေၿပာေနတဲ႕ သူကမ်ား။ အဲဒီမိန္းမၾကီးေယာက္က်ားက သူ႕အေဖနဲ႕ အသိ။ သူ႕ေယာက္က်ားက အိမ္မွာလာလာရင္ဖြင့္ေနတာ မၾကားခ်င္မွအဆံုး အဲဒီမိန္းမအေၾကာင္းကို။ <br /><br />ထိုမိန္းမၾကီး ထြက္သြားၿပီးေနာက္ မင္းၾကည္လဲ ရံုးထဲမွထြက္လာသည္။ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးစိၿပံဳးစိႏွင့္။<br /><br />(ေဒၚလွတင္) သမီး အဆင္ေၿပသြားၿပီလား။ ဘာေတြလုပ္ေပးလိုက္ရလဲ။<br /><br />(မင္းၾကည္) ေအာ္ ကိုေဇာ္လဲေရာက္ေနတာကိုး။ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြက အဲဒီမိန္းမၾကီးကို <br />၀ိုင္းၿပီးေတာင္းပန္လိုက္တယ္။ ေနာက္မၿဖစ္ေစရဘူး။ သမီးကိုလဲ ၀န္ခံလက္မွတ္ ထိုးခိုင္းလိုက္မယ္ေပါ့။ ၿပသနာမရွာနဲ႕ေတာ႕ေပါ့။ ကေလးနဲ႕လူၾကီးပဲဟာ ေပါ့။<br />ၿပီးေတာ႕ အဲဒီမိန္းမကို အရင္ၿပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ သမီးကေတာ႕ ဘာမွ မလုပ္ခဲ႕ရဘူး။ ဟီးဟီး။ ေနာက္ဆို ကေလးေတြနဲ႕ ၀င္၀င္ မေဆာ႕နဲ႕ေတာ႕တဲ႕။ ၿပသနာရွင္းေပးရတာ ေသးရင္ေတာ္ေသး ၾကီးေနရင္းသမီး ဒုကၡေတြ႕မယ္တဲ႕။ အဲဒါပဲ ၿပီးေတာ႕ သမီးကို လက္ဘက္ရည္တိုက္ မုန္႕ေကြ်းၿပီး ၿပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ ဒီမွာ ကိတ္မုန္႕ေတာင္ ပါလာေသးတယ္။ ေမာင္ေလးေရာ႕ <br />နင္စားလိုက္ေတာ႕ ငါ ဗိုက္ၿပည့္ၿပီ.. <br /><br />အံ့ဖြယ္သူရဲ ပါလားေနာ္။ ရပ္ကြက္ရံုးကေတာင္ မုန္႕ေၾကြး လက္ဘက္ရည္တိုက္ၿပီး ၿပန္လႊတ္လိုက္သည္တဲ႕။ အင္း. ေအးေလ ခ်စ္ေနတာကိုး ဘယ္တတ္ႏိုင္မတုန္း။ ၾကိတ္မွိတ္ သည္းခံရမွာေပါ့။<br /><br />(ကိုေဇာ္) အင္း ဟုတ္တယ္ မင္းၾကည္ ဟိုေလ..<br /><br />ဒီလို တစ္၀က္တစ္ပ်က္ေၿပာၿပီး ေယာက္ကၡမၾကီး အားနာသလိုၾကည့္လိုက္ေတာ႕<br /><br />(ေဒၚလွတင္) ေအးေအး ဒါဆိုလဲ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ကလိုက္ခဲ႕ေတာ႕ အန္တီေရွ႕ကသြားႏွင့္မယ္။ လမ္းေလွ်ာက္စကား ေၿပာၿပီးပဲ လိုက္ခဲ႕ၾကေနာ္။ ဘယ္မွ မသြားနဲ႕ေတာ႕။ အိမ္ကိုတန္းၿပန္ခဲ႕။ ၾကားလား မိၾကည္<br /><br />(ယမင္းၾကည္) ဟုတ္ ေမ..<br /><br />ဇက္ေလးပု မ်က္လံုးေလးစင္းၿပီး ဟုတ္..ေမ ဟု ကေလးလိုလိုႏွင့္ ဆိုးႏြဲ႕ႏြဲ႔ပံုေလးသည္ပင္ အလြန္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။ အင္း သူငယ္ခ်င္းေတြေၿပာသလို မင္းလဲ ဒါနဲ႕ ေသမွာပဲ.. ဆိုတာမ်ဳိးေတာ႕ၿဖစ္ေနၿပီ။<br /><br />(ကိုေဇာ္) မင္းၾကည္ မနက္ၿဖန္ ကိုယ္တို႕ခ်ိန္းထားတာ မအိုေကဘူး။ အေဖ ခိုင္းထားလို႕။<br /><br />ဒီလိုသူေၿပာလိုက္ေတာ႕ သူမမ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္း စူပုပ္ပုပ္။ <br /><br />(ယမင္းၾကည္) ဟင္. အမွတ္တရေန႕ဟာကို မအားရင္ အားတဲ႕ အခ်ိန္လာခဲ႕ မရဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲမသြားရရင္ အိမ္လာခဲ႕။ တစ္ခုခု သြားစားမယ္။ ဒါပဲ. ေနာက္ထပ္ဘာမွ ထပ္မေၿပာနဲ႕<br /><br />ဟူး...<br /><br />(ကိုေဇာ္) အင္းအင္း..ၿပီးေရာ ေနာက္က်မွာေနာ္။ ၾကိဳေၿပာထားတယ္။ ေနာက္က်ရင္ စိတ္မေကာက္ေၾကး<br /><br />ဒီလိုဆိုၿပန္ေတာ႕ သူမမ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ၿပံဳးတု႕ံတုံံ႕။ တတ္လဲတတ္ႏိုင္ပါေပ႕ ကြ်န္ေတာ႕ အလြဲေလးရယ္။<br /><br />(မင္းၾကည္) အင္း ရတယ္မနက္ၿဖန္ ေတြ႕ရရင္ၿပီးေရာ။ မင္းၾကည္ ကနားလည္ပါတယ္လို႔။ဒါေပမယ္႕ လာၿဖစ္ေအာင္ေတာ႕ လာေနာ္ မလာရင္ေတာ႕ သိတယ္ မဟုတ္လား<br /><br />(ကိုေဇာ္) အိုေက။ ဟုတ္ကဲ႕သိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ရပ္ကြက္လူၾကီးကေတာင္ ၿပန္ၿပီးလက္ဘက္ရည္တိုက္လိုက္ေသးတာ။ ဟားဟား<br />နဲနဲေနာ္ေနာ္ အရွိန္ၾကီးမွ မဟုတ္တာ။ ကဲကဲ ဟိုမွာ လမ္းထဲေရာက္ေတာ႕မယ္ ကို ၿပန္ေတာ႕မယ္ေနာ္ လမ္းထဲ၀င္သြားေတာ႕ ေခြးလဲသတိထားအုန္း။ ကိုယ္ေနာက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနမယ္ ဟုတ္ၿပီလား မင္းၾကည္ အိမ္ထဲ၀င္သြားမွပဲ ကိုယ္လဲၿပန္ေတာ႕မယ္ <br />မင္းၾကည္ကို.ကိုယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္။<br /><br />(မင္းၾကည္) ဟြန္း ကိုေနာ္ လိုက္စမေနနဲ႕။ အင္း ကိုလဲ အိမ္တန္းၿပန္ေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဆိုင္ထိုင္မေနနဲ႕အုန္း ေတာ္ၾကာ ကိုယ္႕အေဖ ဦးေဒါသက ဆူေနအုန္းမယ္။ ဒါပဲ သြားၿပီး။ မင္းၾကည္လဲ ကို႕ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တယ္။<br /><br />သူတို႕ႏွစ္ဦးသားခ်ိန္းေတြ႕ၿပီး ၿပန္ကာနီးတုိင္း ႏႈတ္ဆက္ေလ႕ရွိေသာ စကား။ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါးေၿပာခ်င္မဟုတ္။ တစ္ကယ္႕ စိတ္ထဲက ေၿပာၾကခ်င္းၿဖစ္သည္။တစ္ၿခားစကားေတြ ေၿပာေနခ်ိန္မွာ မည္သုိ႕ေသာ္ အမူအရာပဲရွိရွိ အဲဒီစကားေလးေၿပာခ်ိန္က်လ်ွင္ေတာ႕ ႏွစ္ဦးစလံုးတည္ၿငိမ္လ်ွက္ သူတို႕၏ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ခြဲရမည္ကို လြမ္းေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ေလးမ်ားေတြ႕ေနရ တတ္သည္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ေန႕..<br /><br />မင္းၾကည္ တို႕အိမ္ဘက္သူေရာက္ေတာ႕ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ သူ႕ကိုေတြ႕တာႏွင့္ မင္းၾကည္ အိမ္ေပၚကဆင္းလာသည္။<br /><br />(မင္းၾကည္) အေမေရ သမီး ကိုေဇာ္နဲ႕ ခဏအၿပင္သြားအုန္းမယ္ေနာ္။<br /><br />(ေဒၚလွတင္) ေအးေအး သမီး။ အိမ္ၿပန္တာေတာ႕ ေနာက္မက်ေစနဲ႕ေနာ္။ ည ၈ နာရီ မေက်ာ္ေစနဲ႕ ၾကားလား။ညည္း အေဖ ၿပန္လာလို႕ ညည္းမေတြ႕ရင္ ေၿပာေနအုန္းမယ္။ လူၾကီးေတြ သိတာလဲသိတာေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ေတာ႕ မလုပ္နဲ႕ေနာ္ ၾကားလား<br /><br />(မင္းၾကည္) ဟုတ္ကဲ႕ ေမ။ သမီး တို႕တစ္ခုခုသြားစားမွာ။ စားၿပီးတာနဲ႕ ၿပန္လာမွာပါ ေမရ။ ဒီေန႕ ညေနစာေတာ႕ အိမ္မွာမစား ေတာ႕ဘူးေနာ္ သမီးတြက္ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ မခ်န္ထားနဲ႕ေတာ႕။ ဟိုဘက္အိမ္က မုဆိုးမ သားအမိပဲ ေပးလိုက္ေတာ႕ေနာ္ ေမ။ သူတို႕ေတြ သနားစရာ ထမင္းတစ္နပ္ေလာက္ေပမယ္႕ သူတို႕အတြက္ဆို အရမ္းသက္သာသြားတာ အေမရ။<br /><br />သူတို႕ သားအမိေၿပာေနာတာၾကားရေတာ႕ သူ႕ခ်စ္သူေလးရဲ႕ စိတ္ထားေကာင္းပံုကိုလဲ သေဘာက်မိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ လမ္းမွာ အဲလို သနားစရာ ေတာင္းစားေနေသာ အဘိုးၾကီး အဖြားၾကီးမ်ားႏွင့္ ကေလးငယ္ခ်ီထားေသာ မိန္းမမ်ားေတြ႕လွ်င္ သူမကူညီ တတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ထမင္း၀ယ္ေကြ်းသည္။ တစ္ခါဆို ေန႕လည္စာ စားရန္ပိုက္ဆံအားလွဴလိုက္သၿဖင့္ သူမေန႕လည္စာ မစားရ။ ဒီေတာ႕ သူကေၿပာသည္ ညာၿပီးအလွဴခံတာဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုေတာ႕ လွဴၿပီးသား ပစၥည္း အလွဴခံတဲ႕သူက ဘာလုပ္လုပ္တဲ႕။ သူမလဲ ဒါကတစ္ကယ္လိုအပ္တာလား ညာၿပီးလွဴခံတာလားဆိုတာ စမ္းစစ္ၿပီးမွ လွဴသည္ဟု ဆို၏။ သူမ လွဴလိုက္လို႕ ရသြားတဲ႕လူေတြရဲ႕ <br />၀မ္းသာမႈကိုၾကည့္ၿပီး ပီတိၿဖစ္�